Kayık

ben suratı asık 

ben kayığı karaya oturmuş 

karaya oturmuş kayığımla 

feryat ediyorum: 

"saplandı bedenime azap 

bu harap sahilin zorluklarla dolu yolunda 

uzak düştüm sudan 

yardım edin bana ey dostlar" 

oysa al al oluyor yüzleri onların 

halime gülmekten: 

bu alelade kayığıma, 

kuralsız kitapsız laflarıma 

haddinden fazla derdime 

haddinden fazla derdim yüzünden 

bir feryat yükseliyor içimden: 

“ölüm vakti geldiğinde 

-sade yok olma korkusu ve tehlikesi değildir ki ölüm– 

eşek şakaları, sululuklar, iğrenç dedikodular 

yanlıştır tabii, ama neylersin!" 

yanlışları onların 

yanlışa sürüklüyor beni de. 

onur kırıcı sözleri acı veriyor bana 

kan sızıyor acımın derinlerinden! 

nasıl kurutayım bu suyu? 

feryat ediyorum. 

ben suratı asık 

ben kayığı karaya oturmuş 

anlarsınız meselemi sözlerimden: 

bir elin nesi var derler ya 

ihtiyacım var elinize.

feryadım düğümlenirse eğer boğazımda ve eğer 

duyarsanız yine de 

bilin ki bu feryat hem sizin derdinizedir hem kendiminkine. 

feryat ediyorum! feryat ediyorum!

Nima Yusiç