DUVAR ARDI

Bu itirafın acılığı ne yakıcıdır! Öfkeli bir adam 

Davullu hamâselerimin taş duvarlarının ardında 

Acılı ve ateşli olarak tükenmiştir

Gece boyunca granit taşlarından çiçek yontan adam 

Şimdi
Ağır çekicini bir yana atmış
Aşktan, umuttan, gelecekten yoksun olan ellerine emir vermek

Bu saçmalığa son verin! Bunun ardı üzücüdür 

Bir hiç üstüne aptalca bir bahis gibi 

Kısa kesin bu rahatsız edici macerayı. Her gece 

Bu macera bataklıkta dibe çöken çamuru andırıyor

Ben çiğnendim

Yazık, vahşilik dişleriyle 

Binlerce yazık çiğnenme zahmetine güler yüzlülükle razı olduğum için!
Neden mi? Sanıyordum ki böyle yaparsam, aç dostlarıma yılında 

     kendi etimden yiyecek veririm kıtlık

Bu azapla sarhoştum 

Ancak aldatıcıydı bu sarhoşluk

Ya da temiz yaradılışımın bataklığına gömülmek vardı 

Ya da dürüst olmayanların merhametsizliğine dayanma 

Ve bu dostlar düşmandı olsa olsa 

Doğru olmayan insanlar

Ben kendi ölümümün işçisiydim 

Yazık ki seviyordum yaşamayı!

Acaba benim tüm çabam
Kendi ölüm çanımı daha güçlü çalmak için değil miydi?

Ben uçmadım 

Ben soldum gittim!
Hamâselerimin taş duvarları ardında
Bütün güneşler battı 

Duvarın bu yanında bir adam telaşsız balyozuyla yapayalnız
Kendi ellerine bakıyor
Ve elleri umuttan, aşktan, gelecekten yoksun.

Şiirin bu yanında boş bir dünya, kıpırtısız, kıpırdayansız 

     bir dünya ayılmış ebediyete kadar 

Sükûn beşiği sallanıyor bir samanyolundan öbür samanyoluna 

Karanlık, soğuk boşluğu ölüm usâresiyle dolduruyor 

Ve kibirli hamâselerin ardında
Yalnız bir adam
Kendi cenazesine ağlıyor.

Ahmed Şamlu