Hüsrev Hatemi Şiirleri Bercestem

Yetmez mi, Hüzünler Perim yetmez mi?

Sana bir İnşirah Sûresi neşesi
Bana bir Yâsin sessizliği...

*

kola değil çay içmektir seni düşünmek,

sen düşünmek erzurum, tebriz, tiflis;

yani aşık garip coğrafyası.

*

kentlerin birçoğunda uzun kavak kalmadı ki gıcırdasın

ama benim sol yanımda sancı baki...

*

Sen yoksun ey aşk insanlar arasında yangın yerleri,

Kısa yakınlıkların yıkıntıları var

İşin kötüsü daha sevginin başında

*

Ve aslı olmayan bir şeye,

Beni bunca yıl inandırdı diye,

Dargın öleceğim Fuzuli ye

Aşk yoksun sen seni biz uydurduk,

*

Önünde sonunda, sen bir çocuktun

Us ülkemi nasıl becerdin, yıktın......

Kendi kendine oynasaydın ya!

Ah çocuk neden karşıma çıktın?

*

Zaman O'na yıl yazmamış,silmilş 

Ne zerafet, ne eda eksilmiş 

*

Başta,sevinç getirir kısa süre 

Ortada ve sonda yıkıntıyı yaşamanın 

Adı, Aşk'tır 

*

Bir gün “Devletle efendim” diyerek, 

Hüznü ve Sevgi’yi uğurlayan kimdi? 

*

Neydi ey yürek sen ne beklerdin ki? 

Hüzün kalır mıydı gitmişken Sevgi...

*

Kırgınlık 

Beyoğlunda bir ara sokakta 

Yapıldığı yıllarda muhteşem 

Şimdi küf ve soğan kokan 

Bir bina gibi 

*

Her kavuşmayı bir ayrılma say; 

Keder bir fener gibi döner geceleri, 

Döner geceler keder bir fener gibi, 

Ve bezgin seher gelir ardından... 

Her kavuşmayı bir ayrılma say;

*

Sevda, çıkmaz yolu izlemektir, 

Kavuşmaktan çok, özlemektir. 

*

Derdini kendine saklamaktır ey Saim! 

Sanma ki inlemek, sızlamaktır.

*

Ben sana çok dualar yolladım 

Gücümce hamd ve senalar yolladım 

Sen bana akıl-fikir vermiştin 

Suç benim Rabb'im ,Ben çuvalladım....

*

Fesleğen ektim gül bile bitmedi, 

Dibinde kaplumbağalar sustu sadece, 

Hepsi ters dönük. 

*

Ne çok şey geride kaldı 

Ne çok şey geride kaldı

*

İzleri acıların silindi mi?

*

Bir od yaktıydık gönülde 

Söndü ne yazık... 

Oysa gönülde od yakmak da ne? 

Gönlü oda yakmalıydık. 

*

Demek bu kadar sürecekmiş 'Büyü' 

Ey 'Acı' çekil köşene ve uyu 

Geçmişler olsun 'Yürek Kadırgası' 

Fırtına dindi ve göründü Kıyı.

*

Serveri miydim ki servistânın? 

Hayatın huysuz atında süvari, 

Olan ben, 

Akıbet buraya gelecek birini 

Esrik, çılgın ama sessizce 

Severdim. 

*

Seni eleme emanet etmeliyim 

Çünkü elem, 

Sevinçten çok sağlam 

Ve kalıcı. 

Çocuk! Bu acımasız, 

Bu can alıcı 

Zaman, üstün gelir hepimize... 

Ben seni elemin ellerine, 

Emanet edip gidiyorum. 

*

Gittiğimin farkında olsaydı eğer, 

Yeterdi bana, beklemiyordum özlenmeyi 

*

Mahzun saksağanların konuk olduğu, 

Bir karakavağım şimdi, 

Kentte tahammülfersa çay bahçeleri, 

Oturmuş denize bakan insanlar..... 

Burda Unutulmuş bir Sultan Aziz İstasyonu, 

Ben, demiryolu yanında bir karakavak 

Nergis ve lale tarlalarına hayli uzak. 

*

Görmeden sevdiği kentler: Bağdat, 

Saraybosna ve Priştine’nin 

Harabolduğunu duymuştu 

Kendini savunmaması bundandır... 

*

Bir karayel bu şimdi kasıp kavuran,

Son yolculuğunda yürek kadırgası.

*

Artık kalbimiz kutup denizinde ve yalnız.

*

Sürülmüş tarla kokusu yüzümde, 

Sana doyasıya nazar edeyim. 

"Geç oldu artık ben de gideyim" 

Deyince ben, bu hikâye bitsin 

*

Oysa keder, kara ekmek gibi zorunlu nerdeyse...

Senin verdiğin hüzün kedere dönüşüyor gitgide.

*

Bilirsin kırık dökük hayatımız bizim, 

Karabağ şikestesi gibidir. 

Bir çığlık fışkırır birden, 

Neşeli ara nağmelerden. 

*

Kişi ardına bakmadan gitmelidir 

Orfe'den beri malumdur ki, 

Geriye bakmak tehlikelidir.

*

,

Ellerini erkek gibi arkada kavuşturmuş 

-Aslında bükük beline destek- 

“Benim tecellim böyleymiş” diyerek 

Yürüyen bir kadın belirdi. 

*

Yürekler vardır, gam denizi derinlerinde

Mürekkep balıklarıdır ki, 

Onlara sitem eriştiğinde, 

Deniz içine ağlarlar... 

Laciverd ve dilsiz.

*

Ardına bakmaların olmasaydı mahzun,

Bu kadar ağrımazdı belki kalbim…

*

Kendimle baş başa kalınca

Çok defa,

Hava soğur, anılar tipisi başlar

*

Ah çık ve salın ki gün akşamlıdır

Dilim ise lâl olacak yakındır

Ama yüreğimin kanı ve kayalar,

Lâl olmayacak Bedahşan’da...

Of kuzu, bıçak hep senin boynuna

Sen çık ve salın, gün akşamlıdır.

*

Gece ülkesinde soluk daralabilir, 

Gece yaraları en onulmazı yaraların.

*

Uzakta tahammülfersa çay bahçeleri...

Kenara yığılmış ve örtülü

Yaz mevsimini bekleyen masalar

Benim beklediğim gelmiyecek ve ayrıca

Beni de bekleyen yok.

*

Sönmüş sanılan ışık, bir anda parlar

Dostun sesi, tekrar sevinç ısmarlar

*

"Burada bir Nevin Hanım vardı degil miii? 

Sonra iki kızı ve kendisi, 

Zaman geçti ve öldüler degil miii?"

*

Duyulan bir sünbülün şarkısı mı?

Sünbül, eski saçların anısı;

Sanırım bizim de ardımızda...

Ölüm, zaman ormanının parsı.

*

Kurgusu değişince hayatın,

Şirin görünür ölüm; bu kuraldır.

*

Sağol, beni karşıladın, 

Şimdi de bulvar ve köprülerinde, 

Heryere taşıdığım dertlerimle, 

Beni başbaşa bırak.

*

Güz geçti vedalaş güzelliklerle 

Martifal mi okuyorlar martılar? 

*

Bizim ömrümüzün son buluşu, kalın

Bir cilt gibi...

Oysa bir gül yaprağı gibi ince ve yalın

Olmalısın Ey Ölüm.

*

Of çocuk neden uzaklaştın sen?

*

Gül olmak, külleşmeye hazırlıktır

Külleşmek, acıların dinişi.

*

Giden sendin, gelenlerden bana ne?

Eski gelmelerin çekildi gerilere,

Bundan böyle, bürünmüş grilere,

Kalacak gözümde gidiş ânın.

Ah çocuk, gri giymeyi de nerden buldun,

Gitmek mi sis rengi giydirdi sana?

Yamaçları sıyırıp göğe ağar gibi,

Akşam karanlığında savrulan kar gibi,

Bu ellerde geç kalmağa korkar gibi,

Gittin çocuk, sislere büründün de.

Hüsrev Hatemi