Her Şey Vatan İçin

1

Kilisenin avlusunda bir melengiç ağacı titriyor
Metruk kalbim, damar damar oluyor alnım upuzun bir suda 

Birdenbire atıldığı koca bir taşın, patladığı, dağıldığı 

Metruk kalbim. O suda, o upuzun suda eksik bir damla 

Gitgide eksilen bir damla gibi. Metruk kalbim. Kalıyor 

Koca bir halkın gün yüzü görmemiş aynasında metruk 

Kalbim, çoğaldıkça yeniliyor tarihin kadranında... 

2

Yalnızlığı gün gibi aşikâr; iner çıkar, iner çıkar 

Merdivenleri – gözucuyla baktığı şehri, o Süryani 

Toprağı son kez sürer gibi oynattığı kirpiklerini 

Tutar derin kuyulara batırır – sizin hiç ülkeniz öldü mü 

Ey gönülsüz pasaportlara uygun adım mihmandarlar 

Hani her şey vatan için’di... Saplar ve samanlar 

Ayrışırdı zamanla kendiyle barışık bir kimya gibi 

Bir geceyarısı merdivenleri ine çıka gitti.

3

Zulmün artsın! Gördün ya, dağların arasında incecik 

Bir su inadına akar, mazlum ve çevik 

Zulmün artsın! Duydun ya, göğümde dolaşır üç beş üvevik 

Edirne'den Ardahan'a, Sinop'tan Anamur'a selâm götürür 

Çapraz ateşinde devletlü gecelerin, pul ve mühür 

Ve faili meçhul bir kalem elinde, yazar durur 

Zulmün artsın! Ki ben de korkup adam olayım. 

4 

Ateş yakar, su boğardı, geç anladım 

Metruk kalbim. Cesaretim uçurumlar boyuncaydı korkum dar'ül mekân 

Soğuk üşütür, bıçak kanatırdı – o ki meramım 

Göğsümdeki ayların yıldızların meseline kandım 

Yoktu, hiçbir şey yoktu – metruk kalbim 

Kuyuya atılan taş boşlukta uçtu durdu 

Yaprak kımıldamadı, su titremedi, onca isyan 

Bir yarasa telaşıyla derinliklere doldu 

Saçlarımdaki akların bağırtısına uyandım 

Bir Kalbimi dağladıkça, bombalandı dağlarım.


ek 

Fazıl Hüsnü Dağlarca'ya 

Türk olmak, yenilmek demektir 

Dağbaşlarında, ıssız bir çoban yalnızlığında 

Sabah ayazında üşümüş, yorgun 

Upuzun bir vicdan sızlamasında 

Türk olmak, acı demektir 

Seviyorum ülkemi, Sinoplu bir balıkçının sevdiği kadar 

Alnımda yağmur lekeleri, gözümde bir zeytin tanesinin kederi durur 

Seviyorum ülkemi: Denizler, ırmaklar, dağlar 

Kalbimde bir saka kuşu büyür 

Ama yalnızım, konuşmuyor sokaklar  

Acıyor çocukların gözleri: Baba öldü! 

Acıyor anaların gözleri: Oğul öldü! 

Acıyor, hep acıyor, hep acıyor acıyor... 

Türk olmak, Plaza de Mayo'yu kıskanmak demektir. 

Dağlar ıssız, ovalar boş, rüzgâr dinmiş 

Ülkemin göğsündeki kanser dal budak salmış 

Kalemim üşüyor, parmaklarım köz 

Ve sürek avlarında yorgun düşmüş... 

Gazetenin en derin köşelerinde insanlar ölüyor 

Türk olmak, ölüm demekmiş... 

1995-96

Ahmet Erhan