artık kullanamam seni
bir gül olarak aşk şiirlerimde
çok büyümüş, çok güzelleşmiş
çok ama çok kendin olmuşsun
şimdi ancak seyredebilirim seni
bir nehri seyreder gibi
bir nehir ki yatağını bulmuş
tadını çıkarıyor her kıpırtısının
her kıvrılışının, her balığının
ve karla kaplı o mor dağların
ardında güneşin her batışının
benimdir o dağlar, yalnız benim
yol açtığın için sen onların içinden
ancak yansıtabilirim kendimi şimdi
senin durgun akan sularında
üstüne dökülen çiçek yaprakları
mavnalar ve ıssız maden kentleri gibi
aşıkların kafayı çekip o kentlerde
senin ayışığında boğuluyorlar
ve kıyıya vuruyor cesetleri
düşlerde buluştuğumuz o uzak ülkelerde
Enrik Nordbrandt
