TANIM VE KONUM

Aşk su alan bir tekneymiş, inandım

Su alan teknenin içinde kaldım

Abdülkadir Budak

ADIN

Adını anıyorum yangın çıkıyor

Adını anmadığım zamanlarda üşürüm

Bütün gemilerden kovulan tayfayım ben

Çünkü güllerimi denize düşürürüm

Olmadık zamanlarda geliyor adın

Karıştırıyor beni çocukların arasına

Yeniden işe alınmamı sağlıyor

Ricalarda bulunarak kaptana

Saksılı bir pencereden giriyor

Gece yatısına geliyor adın

Sokuluyor yorganımın altına

Güzel şeyler oluyor anlatsam anlatamam

Diyelim su doluyor çöldeyken matarama

Adın göle inen geyik sürüsü

Saklıyor avcıların tüfeklerini

Bir kitap dolusu şiir oluyor

Çözüyor gecenin dilsizliğini

Adın ipek gömleğimin deseni

Abdülkadir Budak 

Yedi Eyvah

1/

Fayton koştular diyorum atlara

Kırbaçlar yedi fayton, kan ter içinde

Bazen olur böyle şeyler

Yer değişir inanmakla yetinilen değerler

Fayton koştular diyorum atlara

Çocuklar bu işe anlam verdiler

Ey faytonu fayton, atı sadece at bilenler!

Ey faytondan bir at olup inenler!

2/

Tuhaftır, yaprağın yerine geçti rüzgâr

Yaprak yerine geçince öğrendi savrulmayı

Bir ağaçtan bir daldan uzak düşmek nasılmış

Can çekişmek parkta içen sarhoşun ayak altında

Güzün simgesi olmak, yaz logosu olmak varken

Rüzgâr bunu yaprağa dönüşünce öğrendi

Kim ne kadar ders almıştır, bilinmez

Bilinir bir rüzgârın kopararak estiği

Ey rüzgârken yaprak olup düşenler!

Ey yaprakken rüzgârı aşk bilenler!

3/

Usta çıraktan öğrendi dükkan süpürmesini

Azar , küfür ve kulağı çekilmek

Nasıl acı verirmiş, usta bunu öğrendi

Şimdi kuşlar açıyor dükkanını her sabah

Yıldızlar kapatıyor akşam olunca

Roller değişti birden, değişir bazen

Bir çay söylüyor usta bir koşu çırağına

Ey her zaman usta olan çıraklar!

Ey ustalaştıkça çırak kalanlar

4/

Çiçeklerden biriydi, bahçenin yerine geçti

Yakışıklı bahçıvandan tomurcuklar doğurdu

Çit çekti etrafına, çocuklar girmesin diye

"Sevgiliye", "hastaya" diyen koparıp gitmesin

Neymiş efendim, görenin hakkı varmış bahçede

Gül koklamak hakkıymış oradan geçenlerin

"Hayır!" dedi bahçenin yerine geçen çiçek

Bulutlar hakkıdır elbet dağların

Bahçe sahibinden önce bahçıvanın hakkıdır

Emeğin, suyun, toprağın

Ey bahçe kadar geniş çiçekler!

Ey bir çiçek bile açamayan bahçeler!

5/

Anılara dalıp gitmiş ihtiyar

Genç bir kızı belinden o güçlü kollarıyla

Kütür kütür göğsünden, dudaklarından

Alıp beyaz badanalı bir eve girmelerden

Yemek yemelerden, sevişmelerden

Bahsetti sırtını yasladığı duvara

Öksürüklü bir geceye dayandı

Anıları ayakta tutan bastona

Ey gençliğini tam bir ihtiyar

Ey yaşlı zamanını genç gibi yaşayanlar!

6/

Aşk orda yağmur yağarken burada ıslanmaktır

Tanımından hemen sonra şu soruyu sormaktır:

-Gar mı bekler treni, yolcu adayları mı?

Beklesen ne olacak tren bağımlı raylara

Diyor ve öneriyor aşksızın biri

Kamu davası açmayı biten bir aşka

Ey ateşken bir kartopu olanlar!

Kar olduğuna bakmayıp ateşe aşık olanlar!

7/

Dışarıda oturur gibi evde oturanlar vardır

Evi ev yapan diyorum paylaşmalardır

Bir buğday tanesini milyonlarca başağa

Çevirmek olsa gerektir ev yorgun bir yolculuktan

Hemen sonra gemiyi bir limana

Ey evlerini gemi sananlar!

Fırtınalar atlayıp bir limanda batanlar!

Abdülkadir Budak

DÜŞMANIMIN SAYISI ÜÇ

Tabutuma ilk çiviyi kim çakar

Doğrusu bunu merak etmiyorum da

İlk kim merak eder ayakkabı numaramı

Üstelik dünyayı yürümelerden

Kurtulduğum sırada

       Ayakkabı numaram kalacak, biliyorum

       Ayaklarım değil de

İlk kim anar adımı yas günlerinden

Çıktıktan hemen sonra ve de lanetle

Üçten fazla düşmanım olmadı benim

Uğraştım, indiremedim sayıyı bire

       Düştüğüm kalacak, bunu da biliyorum

       Yürüdüklerim değil de

Abdülkadir Budak 

Unutulmaz babaların öldüğü / Annelerin ise onlarla gömüldüğü

Ölmemiş olsaydı babam
Gülüşünü güz örtmezdi annemin 

Dikenler batmazdı küçücük ellerine 

Oyuna ara vermiş kardeşlerimin 

Ölmemiş olsaydı babam 

Raydan çıkmazdı bir tren 

Bir vapur batmazdı yolcularıyla 

Annemin yastığı dönüşmezdi hiç 

Zehrini salan yılana

Abdülkadir  Budak

***

BABAM VE GÜZ

Başlık yanıltmasın sizi, babam yaza benzerdi

Ama her zaman için güzden yaprak alacaklı

Babam yaza benzerdi, kendine susamam için

Gözlerine bakardım, kurumuş kuyu ağzı

Yaza benzerdi babam, balkonda çay içmeye

Ya bana öyle gelirdi ya bardaklar kanardı

Babam bana benzerdi, bir göl manzarasına

Aniden fırtına çıkar kayık dediğin batardı

Abdülkadir  Budak

“Çok sözünü ettim bunun. Babamla problemleri olan bir çocuktum, belki her çocuğun babasıyla problemi vardır ama sanıyorum benim biraz daha fazlaydı. Babamı yitirdiğimde orta ikideydim. Çocukluk şâirin ana yurdudur denir ya... Sanıyorum öyle, yıllar sonra ben "Babalar ve Oğullar" diye bir şiir yayınladım İzmir'de Veysel Çolak'ın çıkarttığı 'Dize' dergisinde. O şiir orada kaldı sanıyordum, meğer kalmamış. Bu şiirden bir kitap çıkar mı şeklinde düşünmeye başladım. Burada belki profesyonel bir tutum söz konusu belki. Bir de baktım ki bizim Cumhuriyet Dönemi Türk Şiiri'nde oğul-baba meselesi çok az irdelenmiş. Kitap boyutunda bunu irdeleyen yok, bu alanın bâkir, boş olduğunu gördüm ve bu alanı doldurma heyecanını da kaptırdım kendimi. O zaman aldım babamın anısını karşıma ve onunla yaşadıklarımı bir iktidar-muhalefet bağlamında, bütün babaları ve oğulları baba-oğul temasını, kuşak çatışması özelinde inceledim. Benden sonra bu konuyu yazan, kitaplaştıran gençler oldu. Kendimizce genç arkadaşlara bir kanal açtığımı gördüm, o da duygularımı okşadı doğrusu."

Söyleşi Abdülkadir Budak”, Düşle Edebiyat ve Kültür Dergisi

Kimler kazançlı çıktı nerden bileyim
Korkularımın gecelik faizlerinden 

Gökyüzünde bir yıldız yeryüzünde iki çocuk 

Büyütmesini öğrendim kendim büyümemişken 

[…] 

En tuhaf soruları sormak hep bana düştü 

Onca kardeşin içinde şair ruhlu olana 

Sureler ezberleme cezası verirdi babam 

El öpmeye gönderirdi şekersiz bayramlara 

Babam bir isli lambaydı geceleri fark edilen 

Ben azarı göze alıp düşüyorken şiirlere 

Böyle böyle öğrendim dakikada saklanmayı 

Annesiz geçip giden yüzyıllık saatlerde 

Yalnızlıktan bir orman tutuşur muydu 

Bunun böyle olduğunu küçükken öğretti babam 

Ayaz bir göğü örtündüm alışığım üşümeye 

Ne gülden yastık edindim ne sıcacık bir yorgan

Endişeli Fesleğen, “Babalar ve Oğullar”

***

Suyun yüzüne baba, gözlerinle bakmıştım 

Ve görmüştüm dipteki çakıl yalnızlığını 

Yenilecek kadar güçlüğüm artık 

Bir tekneyim, gösterin bana kayalıkları

***

“Ben bu kitapta baba olgusunu, senin deyişinle bir otoriteyi yazarken , kuşku yok ki, geleneklerin, dinin, devletin biçimlendirdiği üst otoriteyi yazmış oldum. Hatırladığım kadarıyla, babamın kurduğu baskı, öteki kardeşlerimi beni olduğu kadar rahatsız etmiyordu; ya da bana öyle geliyordu. Konuşmayı yazdığım şiirlerden öğrendim desen yeridir. O günlerin verdiği alışkanlıkla , bugünde asıl demek istediğimin şiirlerde bulunacağını söylerim her fırsatta. Bu kitapta da "konuşma dili yetmedi şiirlere tutundum"  diyorum. Babamı anlamaya, onu bağışlamaya her zaman hazırdım. Saçlarımda okşanmaya hazırdı. İkisi de olmadı, olamadı ne yazık ki”

***

“Babamı ağlarken gördüm, ışıdım 

Erkenden açıverdi Sincan’ın laleleri 

[…] 

Alevini gizleyen yanardağ ağzıymışım 

Bu çocuk başından beri uçuruma meyilli 

Şiir uyanıkken yazılan rüya imiş 

Annenin kendisiymiş ve babanın gölgesi”

***

Bilinen benzetmeye sığınsam yeri 

Baba ağacında oğul bir yaprak 

[…] 

Baba bir öğrencidir yanlışlar yapar 

Yanlışları tekrarlayan oğulsa

***

İstasyonu düşünürüm, babam gelir aklıma 

Buluşması imkansız raylar ile birlikte 

Tahta asker bavulu, seferberlik günleri 

Babam kaybedilmiş hayat denen cephede

***

Gövde ruhu tutuşturur, baba oğlunu 

Küçük bir başın düştüğü her yastık kaya

Ev oda demektir elbet yalnız çocuklar için 

“Dikkat düş kuruluyor” yazılır kapısına

***

“Size bir şey söyleyeyim mi, bu itirafım ilk olacak ve de size olacak. O kitabı okuduktan sonra babama haksızlık ettiğim kanısına da vardım. Fazlaca yüklenmişim, öyle tuhaf bir duygu yaşadım. Bu kitabı yazmasaydım, yayınlamasaydım daha mı iyi olurdu diye düşündüğüm zamanlar oldu. Sonraları o kitap benim için bir terapi seansı gibi geldi. Yıllar sonra bir günah çıkarma, rahatlama, iç dökme duygusu da vermedi değil -belki daha çok bunu verdi. Acaba babama haksızlık mı ettim düşünüp içimi acıttığı yerler oldu, bazı dizeler canımı yaktı kitap çıktıktan sonra. Fakat ne yapayım, ben psikologa değil, şiire gittim, derdimi ona döktüm. O kitap bana bu anlamda, şu yaşımda bile iyi geldi, bunu söyleyebilirim.”

***

Ben bu şiirleri yazmasam ne olurdu? 

Bir daha susmuş olurdum kezzaptan sözcüklerle 

Kitabın sonuna yaklaşmış olmalıyım 

Bir oğuldum, gereğinden fazla açtım içimi 

Baba imgesini şiirden çıkarmak ah!

Etimden bir parça koparmak gibi

***

Çay Getir

Beni çok seviyor babam 

Ablamı ve annemi 

Sonra soframıza ekmek uzatan 

Erken gidip geç geldiği işini 

Paylaşmayı sever babam 

Güzel olan her ne varsa 

Kanatlar vermeyi sever

Uçmak isteyen kuşlara 

Dostluk bir bahçedir onda 

Babam çiçeğin akranı 

Mektup yazmayı çok sever 

Pazar günü geç kalkmayı 

Yorganımız kaydığında 

Üşür babam geceleri 

Düşündeki ceylanların 

Sever göle inişini 

Babam avcıyı sevmedi

Abdülkadir Budak

Vasiyet

Erken öleceğim göreceksiniz 

İçimden uzaklaştı bir atın kişnemesi

Gül soldurdum, dışlandım bir bahçeden 

Duvar sandım bileğime çaktım çiviyi 

Kibritimi kaybettim, yoğunlaştı karanlık 

Uğraştım, yakamadım güneş sandığım mumu 

Bir çığlığı ezberime aldım ben
İyiye çıkmayacak tabut yorumu 

Kimse bulup getirmedi annemin gülüşünü 

Babamın öldüğü gün evden çıkıp gitmişti 

Yanlış masal kahramanı olduğumu, tuhaftır 

Masalsız büyüyen çocuklar söylemişti 

Sokağın öbür ucunda tabelasız bir dükkan 

Kör makasın kestiği kumaş parçacıkları 

Aşk gömleği dikecekmiş, prova bekliyor 

Ustalık trenini kaçırmış terzi çırağı 

Kumaşım araya gitti, yenisini alamam 

Usta gibi konuşan bir çırağa inandım 

Hazırdım okyanusun tuzlu suyunu içmeye 

Yağmur birikintisine eğilmek zorunda kaldım 

Tabut sözcüğündeki ürpertinin anlamı 

Lekesiz beyazlık verir umarım kefenime 

Annem öldüğünde öyle yapmıştım 

Gül çakın tabutuma çivi yerine

Abdülkadir Budak

***

Gündemimde “Rus ruleti”, bir mermi çekirdeği 

Bir bıçağın kınıyla yenilediği sözleşme 

Fırtınasız denizde gemilerin batışı 

Tabancaya mermi koymayı  unutmak düelloda 

Gündemimde bahçıvanın çiçeksiz intiharı 

[…] 

Aşkın hisse senetleri değer kaybediyor hep 

Etin tadına bakılıp bırakılan borsada 

Bir bıçağın kendine saplanması gündemde 

Yarasına bastırarak kapıya kadar gelip 

Sokağa çıkması duygularımın 

Birisinin omzuma dokunup hişşşt demesi 

Yeniden çekilmesi büyük yalnızlığına 

Rus ruleti sonunda bir mermi çekirdeği

***

“Kar Manzarası” başlıklı şiirde görünen, ömre yağan kardır. Yaz mevsimi, ömrün olgunluk çağıdır ve yerini, yaşlılığa bırakmaya mecburdur. Sonsuzluk arzusu taşıyan insan, yaza aldanmıştır. Onun bitişini görmek insan ruhuna ağır gelir. İnsan yazın bitişini, kışın gelişini bu manzarayı görünceye kadar kabullenemez:

Eskimiş bir arkadaşlık anısına mı benzer, 

Kanı yerde kalmış günün kara düşen manzarası? 

Yaz geçmiş, nerden belli bir yaz daha göreceğim 

Ne kadar büyümüşüm, kızım gelin adayı 

[…] 

Tabancamı yitirdim, ona güveniyordum 

Bir acıyı şakağımda duydum-duymadım olurdu 

Bunu biri söylerdi gelin adayı kızıma 

Donarak ölme provası yapıyor duygularım 

Yazın yolunu kesmiş bir kış manzarasında

Kızının gelin adayı olacak kadar büyüdüğünü gören Budak, geçip giden zamanla beraber kendisinin de yaşlandığını ve ölüme doğru gitmeye başladığını fark eder. Bir yaz daha göreceğinden endişe eder. Şiirin ikinci bölümünde yer alan “Bir acıyı şakağımda duydum-duymadım olurdu” mısrası da bize intihar fikrini çağrıştırır. 

“Kar Manzarası” şiirinde şair, Abdülkadir Budak, mevsimler paralelinde ölüm temasını ele alırken; “Bay Bay” şiirinde de karla kefen arasında beyazlık açısından benzerlik kurar. Bu şiirde, Türk edebiyatında alışılmış bir benzetme olan, kış-ölüm benzetmesi yapılmıştır.

Nisanın hatırı vardı mayısın acelesi 

Bahar uzaklaşıverdi “az kaldı kışa” 

Valizime gökyüzünü sığdırdım 

Şiirler, kuşların aziz hatırasına 

Karla kefen arasında koşutluk kuruyor beyaz 

Çok derin üşüyorum benzedim kışa

“O Zaman Şimdi” şimdi şiirinde şair, gençlik yılarını ve şu anki yaşını kıyaslar. İnsanın yaşı ne kadar ilerlerse ilerlesin gönül yaşı kolay kolay değişmez. Yaşın ilerlemesiyle birlikte insan, ölüme bir adım daha yaklaşmış olur. Şair, genç iken ömrünü bir sevgilinin saçlarına dadanmış rüzgarla değişmeye hazır olduğunu, kırk küsür yaşında bile aynı hayallere yüreğinde yer verdiğini söyler. Bu çelişki içinde kalan şair,ölüme doğru gidişi hüzünle seyreder, bir kadının vücudunu ısıtmayan bedenini toprağa ısıtmaya en büyük aday olarak görür: 

“Gencidim, ömrümü değişmeye hazırdım 

Sevgilimin saçlarına dadanmış bir rüzgarla 

O zamanlar öyleydi de, şimdi farklı mı sanki 

Kırk küsür yaşımda bile yine bildik ütopya 

Ateşi haklı çıkaran aşkları sorgularken 

Külden alıntı yapmak düştü payıma 

Bir kadının koynunu ısıtamayan vücut 

En büyük adaydır şimdi toprağı ısıtmaya”

“Soğuma” şiiri elli yaşın sınırına dayanmış bir adamın yaşının ilerlemesini ve buna bağlı olarak içinde ölüm korkusunun belirmesini anlattığı şiirdir. Burada, yaşın ilerlemesine rağmen heveslerin gençlik dönemindeki heyecanla devam etmesi anlatılırken, bu çelişkiyi yaşayan insanın ölümü kabullenemediği gerçeği gözler önüne serilir. Şair, ölümü, kendinden uzaklaşmaya ve caddelerin içindeki sokağa kapanmasına benzetir. Yaşın ilerlemesiyle her şey yavaş yavaş anlamını yitirmeye başladığını düşünen Budak, bu duygular içinde yanmış kömürün soba için bir anlamı olmadığı gibi, elli yaşın da ömür için bir anlamı yoktur, der: 

“Anılara ne oldu? Madenden çabuk soğuyor 

Yaş elli mi oluyor, ki balkon çiçekleri 

Bahçe düşlerine nokta koyuyor. 

Bir arkadaş sesi gibi sıcaktım düne kadar 

Her kilidin üzerinde anahtarı vardı 

Nehir demiştim dördüncü dizede 

Düşen köprü mü sulara, zaman mı? 

Dudakta bir öpüşün soğurken sıcaklığı 

Yaş elli mi oluyor, öylemi geliyor bana? 

Ölüm dediğin nedir, kendinden uzaklaşmak 

Caddelerin kapanması içindeki sokağa 

[…] 

Farkım yok sararmış pencere perdesinden 

Yanmış kömür soba için ne anlama gelirse 

Elli yaşın sınırında o anlamı buldum ben”

Abdülkadir Budak

Her kitapta başka bir kimlik ve kişilik sergilemeyi yanlış bulan Budak, bu davranışı değişmekten gelişmekten sananları, pop çağının hızlı tüketilme mantığına hizmet etmekle suçlar. Belirsizliğin zenginlikten sayılmasını eleştirir. Ona göre şiirin kendine özgü söyleyiş özellikleri, imge alanları, özel sözcükleri olmalıdır. Şair, neyi nasıl yazarsa yazsın kendisi olmalı, tutarlılığını korumalıdır. 

Figen Bulut

Kırgın Arkana Bakma

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları
İtfaiyecileri sözleştiler yangınla
Irmağının kıyısına çadır kuramam artık
Elimi uzatamam kapı tokmaklarına

Çarşafları kirli artık, yatamam otelinde
Çaylarını içemem bildik park kahvesinin
Irmağının kıyısına çadır kuramam artık
Halam beni bir daha o şehre beklemesin

O gün düşürdüm cebimden, getirmesin bulanlar
O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini
Artık her yerim üşüyor, o şehir benim için
Avcı duvarında asılı ceylan derisi

Bastırılmış duyguların şiirini yazmalıyım
Mezun verdi güz okulu bu yıl da
Kelebek kanatlarını kopardığı doğrudur
Bahçelerini kuşatan dikenli çit tellerinin
Sabun arıyor şehir, ellerini yıkayacak
Benim içimden gelmiyor başkası versin

Bilmiyorum ne kadar sürecek kırgınlığım
Yama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtık
Arada bir giderdim çocukluğumu bulmaya
Gitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık


Abdülkadir Budak

BABAM VE LİMAN

Limanın anlamını çözer mi yanaşan gemi
Bunu denize sorsam daha derine iner
Liman bir şey söylemez belki de gemilere
Açıklarda içine demir atmışsa eğer

Babam limandı belki, yanaşmayan gemi ben
Aynı suların açığı, kıyısıydık ikimiz
Susmak ona özgüydü eşlik etmekse bana
Ben şimdi anlıyorum, martıydı eksiğimiz

Abdülkadir Budak 

(1952)

BABAM VE YOLCU

Babamdı içimdeki yolculuklardan biri

Uçuruma çıkmasını hangi oğul isterdi?

Hadi ben hayırsızım raydan çıkmış trenim

Daha acısı baba, yolcu da benim!

Abdülkadir Budak

Kalbin Öteki Yarısı

kuşun yeni karılmış zifte konması gibidir
kefeni yeğlemesi bir kışın kar yerine
yakıcı yaz gününde gölgenin çekip gitmesi
çekilmesi gibidir kabına sığmayan nehrin
çarmıhlı bir yorumla belki de İsa özeti

ikiye bölünür bir kalp, duymaz acıyı öteki
bir köy boşaltılırken Dilan’ın aşkı eskir
çocuklar büyür birden, anneler şaşırmaz buna
yıldızlar erkenden yatar, lambanın gazı tükenir

kerpiç düşer yarım kalır bir duvar
geyiklere rastlanır avcıların gözlerinde
ah böyle zamanlarda sıradan biri olur
saçları kırk belikli güzelim Dilan bile

Elbet veda edilemez bir köy boşaltılırken
varsa sandık odaları anılar kalır orada
gözyaşıyla çizilmiş bir kalp resmi bulunur
Dilan’ın D’si görülür öteki yarısında

Konuşma ustasıyız kısık seslerimizle
habire kül üretiriz ateşlerden habersiz
körükleriz bir yangını söndürmek umuduyla
kendimizi temize çektik sanırız
Bir köyün boşaltılması nasıl şey sorusuyla

Abdülkadir Budak
(Adam sanat Mart’96)

Yanlış Anka Destanı, “I.”

Ürkekliği kimliğine ekleyen
Bir ceylanın ikizidir yazdığı şiir 

O eski huyudur, bırakamadı 

Hep yaralı imgelere rastlar da 

Tutar ellerinden eve getirir 

Öteki özelliği sürüyor daha 

Yeterince gizleyemez kendini 

Yanlış anlaşılmaya bu yüzden alışıktır 

Ve usulca ağlamaya 

Avcılardan korktuğunu söyler o 

Tutup ikinci dizede açıklar nedenini 

Hangi kıyılarda denizi seyrediyor 

Arıyordu, buldu mu o özgün kimliğini

Abdülkadir Budak

Güz Okulu Mezunu

Yazdıklarımın özeti: kuğuda boğulan havuz 

Avcıların yanında poz verdiği ölü ceylan 

Kendini kanatan gül imgesi 

Leyla içerikli korkak kahraman 

…

Beni yanlış bir masala kilitledi çağ 

Yazdıklarımın özeti: Aşkın kirlendiğidir 

Kendine saplanan bir hançerle tanıştım 

Duydum kuş çığlığını fırtınalı günlerde 

Raydan çıkacak trene herkesten önce bindim 

Umutsuzluğun yakıştığını gördüm bu çağa 

Bin bir güçlükle edindim aşk markalı kumaşı 

Usta kılıklı çıraklar gömlek dikemedi bana 

Daldan düşen yaprağı en iyi ben anladım 

Güz okulu mezunu olabildim sonuçta 

Onca kitabın özeti: Yama tutmayan yırtık 

Pop seven çocuklara yaylı tambur dinletmek 

Bunda ısrarcı olmak, yazdıklarımın özeti 

Çekilmek konusunda sabırsız tetik 

Aşk iksiri biçiminde mermi çekirdekleri

Abdülkadir Budak

“Uçurum Hakkı” adını taşıyan  bir şiir yazarak şiir yazmaya veda etmiştim bir zamanlar. Yayımlamıştım bu şiiri, kendimi okurlar ve şair arkadaşlarım önünde bağlamak istemiştim; ama, ne oldu o şiir çıktıktan sonra? Hayat asıl anlamını tümüyle yitirdi sanki. Bu anlamda sözümde duramadım, hemen döndüm şiire. Hızla kirlendiğimi fark etmiştim, intihar ediyordum sanki yazmadığım zamanlarda. Bu dünyaya şiir yazmak için gelmiş insanlardan biri olarak gördüm kendimi hep. Yazgımdı şiir, çaresizliğimdi. Bakmayın siz “düşerken ellerimden tutmuşsa şiirlerim/ dizlerimde niçin yara var peki?” diye sorduğuma. Geçirdikleri bir kaza sonunda yakınlarını yitiren bir insanın, onların  ölümüne ağlarken daha çok kendi kurtuluşuna seviniyor olması halidir belki de. “Külleme ateşimi yandıkça bahtiyarım” demektir olsa olsa.”

Şiir: Güzel uykusuzluk 

Kuşa gökyüzü demek, çatlayan dudağa su 

Kırık nota aferin, dersi asmayı öneri 

Şiir: güzün kopardığı yaprağı 

Bir dala usulca eklemeyi öğretti 

Ne çok şey öğretti şiir 

Hancı kimdir, ne demektir yolcuya 

Hanı hangi yoldan ele geçirdi 

Şiir ince sorulara her zaman 

İnce sorularla karşılık verdi 

Şöyle dedi şiir: -Uzak dur ey genç 

Bir avcıyla yanyana fotoğraf çektirmekten 

Yol sana bir kimlik ekleyecektir 

Tozu eksik etme gömleklerinden 

Ne çok şey öğretti şiir 

Hangi dille, nerde, nasıl yapılır 

Örneğin yaralı kumla söyleşi 

Hangi yangınların sularıyla yıkanır 

Sevdaya ilişkin iç çekişleri

Abdülkadir Budak

Kitaplar: Düşlerinin dinlenme yeri 

Bir umudun, bir özlemin uğrağı 

Kitap kurak yalnızlığa 

Bir yağmur sağanağı 

Kitaplarıdır onun sevdiği sokak adları 

Bir bardak demli çaydır, mahalle kahvesinde 

Kitaptır ağda çırpınan 

Balıkları geri veren denize

Abdülkadir Budak

İçimdeki Dansına Ara Verdi İspanya

Büyük Umutlar Caddesi’ndeki hiçbir ev benim değil
Hindistanım yok benim, bende Nil kıyısı yok
Adım yok afişinde çok tutulan bir filmin
Bana değil tufanı andıran bu alkışlar
Her zaman iyi gelirdi Ülkü Tamer okumak
O da iyi gelmiyor nedense şu sıralar

Ankara manzaralı Çankaya sırtlarım yok
Gitaristi değilim ünlü bir topluluğun
Bisikletle dünya turu düşlemiyorum artık
Sallamayı bilmiyor bindiğim kör salıncak
Karada yüzmesini öğrenemeyen gemiyim
Bu yüzden trenlerim İstanbul’a kalkacak

Çok isterdim Çin Seddinin mimarıyla konuşmayı
Kanat ile pençe arasına sıkışmış kartal ağzıyla
Bütün bunlar olmadı Madrit’e gidemedim
İçimdeki dansına ara verdi İspanya

Haydar gel çay içelim konuşalım aşklardan
Seni bilmem ama ben çok kötüyüm
Moskova kışı gibiyim bu yaz gününde
Taşla doldurulmuş bir kuyu göğsüm

Abdulkadir Budak

Ev Zamanı

1.

Büyük istasyonlardaki büyük vedalar için
Trenler uzun bekler güzel bir gelenektir
Büyük istasyona benziyor artık bu ev
Tren bir yolcu daha edinecek demektir

Bulunduğum ruh halinden şöyle bir bakıyorum
Şu odanın biçimini alan ben değilim sanki
Şu mutfağın çeşmesinden akmamışım su yerine
Sofrayı donatmamış oturmamışım balkonda
Özellikle çocuklara sarılıp baktığım zaman
Olduğumdan daha güzel göstermemiş beni ayna

Bir kartal karıştırmış kayalıklarla bu evi
Parsın homurtuları pençeleri bu evde
Evler baykuş olunca sözler saptırılıyor
Yırtıcı hayvanlara benziyorum bu yüzden
Kırılanın sayısı her geçen gün artıyor
Gülümseyen fotoğraflar eksiliyor albümden

Eşyalar beni tanırdı yer verirdi bir koltuk
Sandalye benim için yanaşırdı masaya
Ördüğü dantellere benzerdi karım
Çocuklar avcı görmüş ceylanın gözlerine
Bir kez daha ben bu eve benzerdim
Ölmüş anne resminin çerçevesine

Köprüsüz ırmaklar aramızdan geçiyor
Ev odayı ısıtmıyor oda yalnızlığımı
Bir kuyuya düşer gibi düşüyorum şiirlere
Evim büyük istasyona benziyor sanki
Ama yolcu binemiyor bir kez daha trene


Abdülkadir Budak

Sağlama

Yalnızlık sessizlikte yapıyor sağlamasını
Zehir sağlamasını yılanın çatal dilinde
Bisiklet rüyasında çocukları görüyor
Bisikletin sağlaması çocuk sevinçleriyle

Giyotinin sağlaması kestiği boyunlarda
Yokluğunun sağlaması eli bıçaklı gece
Kumsalda sağlamasını yapan garip tekneyim
Bir denize bakarak ve büyük gemilere

Düğünden cenaze törenine geçilir hani
Yokluğun öyle bir şey, ölüm tetikte
Boş konserve kutusunun tekme yemiş haliyim
Çok ağır kokuyorum yalnızlık çöplüğünde

Sevgiliye özlem bir bisiklettir
Öte yandan yoksul çocuk düşünde
O kadar özledim ki sevgilim seni
Bütün yoksul çocuklar bisikletlerde


Abdülkadir Budak

Yanlış Anka Destanı

Uzun bir öyküdür, anlatanı bulunmalı
Bir dizeyle özetlenir: Koklanmayan gül üşür
Ama açmalı onu, birazcık kanatmalı
Şiiri, sevdayı içerir öykü
Yolcu düşkünü hanları

Söz düşmez hancıya, o ne bilir ki
Bir acı şiirle nasıl örtüşür
Yüzünü ayaz mı yalamış, hancı
Her zaman bir sıcaklığı öpmüştür

Yolcumu ki toz tadını tanısın
Hancıdır o, bu şiirde bir simge
Açıklamak için kimi şeyleri
Araç olacak belki de

(Eski sözdür: Kuşlar kanat açmalı
Bu öyküyü dinleyen bulunmalı)


Abdülkadir Budak

Hayatta Ben En Çok Annemi Sevdim

Can Yücel`e nazire


Ona göre baştan beri iflâh olmaz biriydim
Babam korkuydu bana,
annem yürek serinliği
En sevdiği oğluydum -bana hep öyle gelirdi-
Uzun avcı öykülerini ilk ondan dinlemiştim
Hayatta ben en çok
annemi sevdim

Sözümona büyümüştüm, ekmek getirirdim eve

Annem öldü,
düşüyorum, koptu salıncağın ipi
Anahtarsız bir kilide benzediğim doğru şimdi
Saçlarına tırmanırdım tutunup yıldızlara
Kokusu kalmıştır diye kapandım odalara

Kıyamazdı bilirdim şiirler yazan oğluna
Sevgilim terkedince benden fazla ağlardı
İstiridyeydi annem, içinden inci çıkardı
Hergün daha da büyüyor yüreğimdeki yırtık
Annemi anılarda bile bulamıyorum artık

Babamın hemen ardından gitmesi gerekmezdi
Evinin badanasını yarım bırakıp erkenden
O gün bugündür bana gülden önce gelir diken
Dedim ya anahtarını yitirmiş bir kilidim
Hayatta ben en çok annemi sevdim

Abdülkadir Budak

Aşk Beni Geçer

Çünkü bacakları uzun, mesafe tanımıyor
...Çünkü rüzgârın atında, büyük deneyiminde
Elbette aşk beni geçer haritayı kendi çizmiş
Dağları iyi biliyor, nehirleri de

Bir ateşin koynunda uyuyorken bile geçer
Serin su başlarında dinleniyorken bile
Ve ben onun peşinden kurşun olsam yetişemem
Okyanusa vardığında göle gelmiş olur muyum
O çınar olduğunda yaprak olur muyum ben?

Bir dille yetinirim, bütün dilleri öğrenmiş
Dumana tanım ararım, yangınlardan geçmiş o
Ben merdiven arıyorken çoktan çıkmıştır göğe
Bir kadının saçlarına takılıp kalmış iken
Ruhunu ele geçirmiş binlerce sevgilinin
Bende bir esimlik yel, onda her zaman deprem
Elbet aşk beni geçer
Tren rayların üstünden

Aşk şiiri yazdığımı sanırım, ne hafiflik
Destanı bitirmiş olur ben çıkarken ilk dizeden
Uçup gitmiştir evet dünyayı kanat eyleyip
Ben iki teleği yanyana getirmişken

Aşk beni bir daha geçer
Tren rayların üstünden

Abdülkadir Budak

Biten Bir Aşkın Belirtileri

Doğaldır ki sular çekilir önce
Kirlenmeye dönüş, kaldığın yerden
İkinci belirti: Omzunda puhu
Üçüncüsü: Raydan çıkmış bir tren

Yüzlercesi var da, birisi var ki
Biten bir aşkın diyorum açıldı belirtisi
Açlığın sınırında, iflas yakındır
Küçük esnaf, veresiye defteri

Anadolu kentinde bir İstanbul vapuru
Şaşkın sular, kör iskele, yolcular
Evet bunlar da olacak, çok tuhaf belirtiler
Denizin olmadığı yerlerde

Güzel bir kadının boynunda akrep
Yani diyorum ki kolye yerine
Biten bir aşkın bir başka belirtisi
Soğuk, dağ ateşinden daha görkemli

Bir sürü çocuk öldü bu kısacık zamanda
Aşkın bitmesi demek; ihmal, kasıt, cinayet
Bir daha giy çok sevdiğim o mavi elbiseni
Son kez geçiver önümden güzel ürperti

Cinsellikle cömertliği yan yana
İnsan daha çok da aşkta görüyor
İnsan daha çok da aşkta görüyor
Dantel ile dokunuşu yan yana

Aşk neydi benim için
Evden biraz uzakta
İçimdeki sokakta
Olmaktı benim için

Enkazdan aracı bulsam kendime
Sorup gelse, onun için aşk neydi?
Surlarla çevrili odama kapandım da
Çığlıkla çekiyorum aşk bitti söylevini

Arkadaşıma açmıştım, olağandır demişti
Aşk biter, orman gider, kırık bir dal kalırmış
Bende biten onda süren bir aşkın belirtisi
Ben yuh'um baştan sona, arkadaşımsa alkış

Gündüz hızlı akıyor, geceler ağır
Geceler uykusuz da gündüzler sağır
Biten bir aşkın en büyük belirtisi
Ölüme diyorum az daha yaklaşılır

Abdülkadir Budak

Muhteşem Ayıplar

Göğsümün yelkenini şişirecek bir rüzgâr
Suratıma çarpılacak bir kapı bulmalıyım
Dışlanmak nasıl bir şey, öğrenmek için
Ruh halini metale yenik düşen ahşabın

Katliamdan kıl payı kurtulan günün sonunda
Payımdan çoğunu almak muhteşen ayıplardan
Öpen dudaklar ahşap, okşanan metal ise
Sevişmeyi ayıp saymak mümkündür kaptan

Tekne şizofren öyle mi, kayalara yöneliyor
İlk celsede berrat ettiriliyor deniz
Soru metal, yanıt ahşap; asılan bir sokağa
Cadde adını verecek kadar incelikliyiz

Midye çıkarma konusunda usta olsam ne çıkar
İnci bulamadıktan, inci bulamadıktan...
Zıtların birliği çok can yakıcı tanrım!
Gövdem metal, ruhum ise ahşaptan

Ağaç ile dar sözcüğü yer değişmiş, aldanma
Sallanan bedenlere bakınca göreceksin
Yoruldum, uykum geldi, sözlerim kapanıyor
Terzi ahşap, kumaş metal; kırılmış bir iğneyim

Tanrım! Bu orantısızlık beni çok korkutuyor
Şehrin elleri ne büyük, ne kadar küçük başı
Kanın sızdığını gördüm bir çivinin sesinden
Karıştırmak zorundayım metal ile ahşabı

Abdülkadir Budak

Tutsak Yolcu Dileği

1/
Perdeleri çekmeyelim çıkarken
Bizi bekleme duygusuyla bırakalım bu evi
Bu evi öyle sevdik, bir ölünün tabutu
Kirpinin dikenlerini sevdiği gibi

Eşyalara bakmaktan birbirimize
Bakamaz olmuşuz fark etmedin mi?
Ev önce sığınak, bir tuzak sonra
Yolculuk birbirimizi görmek için bir fırsat
Ayna da eşyadır, valize koma!

2/
“eşyanın konumunu biçimini rengini almışlardır”
En büyük cakaları karşı komşuya karşı
Çay içme bahanesiyle balkona çıkmalarıdır

Böyledir evlilikler, evlerden çıkmayınca
Evimizden çıkalım, özleriz belki
Otobüse binelim kuşların durağından
Hatırla, ne demişti evden çıkarken kirpi?

Abdülkadir Budak