Gurur

Yıllar önce bana dedin ki 

“Beni hiç sevmiyor musun?” 

Yüzüm kızardı ateşten 

Mutlu ve kendinden geçercesine sana “Evet!” dedim 

Dün yine çabalıyordun 

 Eski sözümü hatırlayayım diye 

Soğuk ve aldırışsız sana dedim: 

“Artık seni sevmiyorum!” 

Vücudumun zerreleri feryat etti Vallahi! 

Yalan söylüyorsun diye 

Senden başka kimsenin adını anmaz 

Senden başka kimseyi arzulamaz 

Bir feryat boğazıma kadar geldi 

Bu söz inanılacak gibi değil 

Bütün dünya bilir ki, senden başka 

Gönlümde ve ruhumda başka bir arzu yok

Fakat sustum ve sakince  

Daralan kalbimde inleyişleri bastırıp 

Kalbimin ızdırapları gizli kalsın diye 

Gönlümü elimle bastırdım 

Bakışımda bu sır ortaya çıkmıştı 

“Ne zaman gönlüm sevgiden ayrı kaldı ki? 

Sana bakmamak için  

Gözlerim halının çiçeklerinde gezindi 

Seni seviyorum da diyemem 

Sonunda gurur beni hasta edecek 

Çünkü şu gerçeği biliyorum 

Artık beni sevmiyorsun… 

Sîmîn Bihbehânî

Sabr et, gelecek aya kadar…

Gücünü bitiren bu zor işin ücretini 

Bir ayın sonunu elle geçirdim 

Arzu dolu ve sıcak bir gönülle 

Hemen eve yöneldim

Fakat, Ne yazık ki, azıcık ücretim 

Biriktirdiklerimin hepsi alacaklılara gitti! 

Gözüm açılınca gördüm, Ah 

Neyim varsa gitmiş 

Çocuğum geldi, şaşkınlıkla gözlerime baktı 

Onun iki siyah elmas gibi gözleri vardı 

Arzuyla yanan gönlünün kıvılcımları 

Günahsız bakışlarıyla isyan ederek: 

“Ah anne! Geçen ay demiştin 

Bana elbise alacağını söylemiştin 

Süreyi uzattın, şüphesiz 

Şimdi ne istersem getirmelisin. 

Elbiselerim paramparça oldu, peki ayın sonu nerede? 

Yeni ve güzel elbiseler nerede?” 

Utanarak ve yavaşça dedim: 

“Sabr et çocuğum, gelecek aya kadar.”

Sîmîn Bihbehânî

Gökyüzü boştur

Gökyüzü boş, bomboş, onun aydınlığını kim götürdü? 

Ay’ın tacı olan Samanyolu’nu kim götürdü? 

Gecenin saçları karışıklıktan perişandır 

Nil Nehri’nin saçının süsünü kim götürdü? 

Kavisli yıldızını kimse görmüyor 

Onun karanlığını kim kırdı, onun yayını kim aldı 

Bahçıvan yalnız, onun çevresinde dikenden başka bir şey yok 

Söğüt ağacını, gülü, erguvan çiçeğini kim götürdü? 

O çınar yıllarca beyhudelikten yorulmuş 

Nağmeler söyleyen kuşların yuvasını kim götürdü?

Irmak hayat arkadaşlarının hazzıyla dolup taşmıyor 

Yumuşak ve akışkan civanın kayganlığını kim götürdü? 

Bunlardan önce yer gök yeşildi 

Şimdi karanlıktan başka bir şey yok, onun gökyüzünü kim götürdü? 

Sîmîn Bihbehânî

Kadersiz

O gidiyor gevşek ve titrek adımlarla 

O gidiyor, elinde eski bir bavul 

Kar başladı ve derin bir gece yeni başlıyor 

O işin sonunu böyle bir başlangıca bağladı

O gidiyor, ama nereye? Bir dostun semtine mi? 

Bir misafirhaneye mi? Ya da akrabalarının yanına mı? 

Acaba kim hiçbir şey söylemeden kabul edecek 

Onun böylesi karışıklığını, şaşkınlığını, perişanlığını? 

Onun her adımındaki uzunluk bir cadde kadar 

Tereddütler içinde yüz hikâye bırakıyor yere 

Uyurgezer gibi istemeden yürüyen beden 

Bir dükkânın tezgâhına geçiyor 

Camlarda perişan görüntüsü beliriyor 

Gece renkli saçlarına çöken karla birlikte 

O tatlı düğün gününü akla getiriyor 

Siyah saçlarında tül gibi duran kar 

O gün, o çiçek, o tüy ve danteller arasında 

Beyaz teni, şirin dudağı büyüleyiciydi 

Coşku ve mutluluk içinde göz açıp kapayıncaya kadar 

Adı deftere yazıldı eşinin adının yanına

Ertesi gün küçük aşk yuvasında 

Yüksek arzularıyla bir kadın oldu 

Çabaladı, koşturdu, emek verdi 

Ve o yuva, aydınlık ve yüksek bir saray oldu 

Onun dünkü eşi, bugün başka bir adamdır 

Sermaye ve kar sayesinde yüzlerce gümüş tenlinin taptığıdır 

Ama şunu kim bilir ki bu kadın 

Onun yanı başında çalışmaktan bir an bile geri durmamıştır 

O adam ve o yüksek (köşk) ev, o sıcak kalp 

Bugün kapılarını onun yüzüne kapalı tutar 

Yarın başka bir kadın dantelli elbiseyle 

Onun dünkü evine adım atacak 

Zengin adamın bu dul karısı 

Kanunun kör gözünün önünde durmuş (beklemekte) 

Servetinden, malından, nikâh ve nikâh akçesi olarak 

Kanun onun eline birkaç metelik koymuş 

Ey sıcak yuvalar ve sevgi dolu gönüller 

Köşelerimizin birinde bile ona yer yok 

Gözyaşlarıyla yıkanmış bu gözlerin temizliğinde 

Yarının kirinden başka bir şey yok

Sîmîn Bihbehânî

Yan Kesici

Bilir misin neden hapisteyim? 

Bir gencin cebine el atmıştım, 

Bir şey geçmeden elime, 

Ansızın feci bir şamar yedim! 

Bilmiyorum babam kim benim, 

Nerde açtım gözümü dünyaya; 

Beni kim doğurup yetiştirdi böyle, 

Kimin memesini aldım ağzıma! (bilmiyorum) 

Kimse benim için sabahlamadı 

Hastayken başucumda! 

Yalvarmadan ya da karşılıksız 

Gelen olmadı yardımıma! 

Kâh Ocak soğuğunda titredim, 

Kâh inledim Temmuz sıcağında! 

Ekmek hasretiyle aç uyudum 

Hasır üstünde cami avlusunda! … 

Tüm bu düzensiz hayatımla 

Böyle bir sanat öğrendim 

Sessiz ve sakince başkalarının cebinden 

Para çalmayı öğrendim 

İyice öğrendim yollardan 

Sigara izmaritini nasıl alırım; 

Bir duman çektikten sonra

Başkasının cebine nasıl koyarım.

Sîmîn Bihbehânî