TUŞE

şimdi ne yapacaksın?

sürünür kokusunu gecenin 

bir kör yılan,

kuyruksuz kediler 

ellerini tırmalar.

Allah'ım benim neyim var? 

doktora morgun yerini soruyorum, 

cevap vermiyor.

biliyorum, raylara uzansam 

bir tren gelecek koşarak 

biliyorum, zaten hayat 

ben ölünce başlayacak.

düşününce insan teselli buluyor: 

uçurumlar yalnız çalışır, 

güneş arkadaş aramaz.. 

öyleyse ben neden üzülecekmişim?

başımı eğdim, gökyüzü geçti. 

soruları görmezden geldim. 

bunu bir cevap olarak 

kabul edebilirsiniz.

hâlâ anlatamadıysam eğer:

gül tüter, gerçek geçer. 

anılar ve anlam esner. 

hükmü ertelendiğinde sözün 

bir kuyu, 

düşün.

Muzaffer Serkan Aydın 

ÜSTÜNE GÜL

eli ayağına dolaşıyor, 

Allah'ım ne güzel düğüm.

avucuma yazıyorum bu şiiri 

karışsın diye mürekkebi saçlarına. 

çünkü saçların bugün sağanak yağışlıdır, 

saçların bugün günlerden çarşamba.

bakar bana gülersin sanki kimse ölmemiş gibi bugün. 

ama bilirim başkasının yarasıdır sende kanayan. 

ve yanakları al al bir anneyi doğuran 

gülüşünün güneşi, ardına saklanacak bir dağ arıyor gibi... 

oysa ömrünün öğlesi bile olmamıştır henüz.

"rüzgâr gülü, rüzgâår kokar" içimden bir ses: 

"bir mucizeye sırt dönmek için karamsar olmak yetmez."

öyleyse ey kader, ey ben demiştim diyen suflör! 

sen de çölünün hamza'sını getir istersen. 

bir kaplumbağa -yarası kabuk bağlamış sırtında- neyden korkar... 

hem kim uzun yaşayabilir ki; öldüğünü anlayacak kadar..

nasıl da atıyor kalbim bu yalanları! 

anahtarı içerde unutulmuş bir kapı telaşından senin kalbin, 

bense kendini kesmek için bilenmiş bir bıçağım, hepsi bu!

Muzaffer Serkan Aydın 

Hüvelbâkî

sen çıkınca merdiven de 

seviniyor mu bilmiyorum. 

erken teşhis, başka doktor, 

yeni bir ilaç. 

ilerde lazım olur diye 

mutlu bir gün. 

yalvarıyorum. 

bir bahar daha Allah'ım.. 

bu son, bu son..

D. 01.02.1953 Trabzon 

Maçka Sevinç köyü Hüzün eşrafından 

babasıyla teneşirde tanışan babam:

bir yudum su için eğilmedi 

hayatın kıyısında dahi. 

ağzına kadar acıyla doluydu, sustu. 

kan kustu, kızılcık 

şerbeti istediler, verdi.

ağladım.

çünkü aklıma başka bir şey gelmedi.

oğlun uyuyordur oğlum serkan uyan baban ölüyor.

hayır anlamında sustum.

insanın babası ölmez, 

doğar olsa olsa 

evladından önce 

her iki hayata da..

bir oğlun gül kokan 

babasını bembeyaz 

kundağıyla beşiğine 

yavaşça bırakması.

-Seyfettin Aydın'ın yakını siz misiniz? 

-evet, ben oğluyum.

hayır, babamı kaybetmedim. 

nerede olduğunu biliyorum.

ruhuna el-Fatiha.

Muzaffer Serkan Aydın 

Şimdi biri çekip vursa beni

Çoktur böyle yoğun istek üzerine

Uyandığım sabahlar..

Şimdi biri çekip vursa beni

İnan kendini daha çok yaralar.

Muzaffer Serkan Aydın