YIKILAN DAĞLAR SEVGİLİM

Yıkılan dağlar sevgilim

Yıkılan dağlar.

Kayaların yürek kadar büyümesi

Ve oynaması yerinden.

Çıktığın o yükseklik

Ne söyledi sana,

Rüzgâr kestiğinde yüzünü

Bakışın acıdığında ne?

Bir denize bakıyordun

Dalganın bir özgürlük vaadi olduğu

O sonsuzluğa.

Keske diyordun

Yanımda olsan

Ama uzaksın!

Tam o anda

Yüreğimde çatlayan bir nar tanesi

Sen!

Ve baktım

Uzak deyişine.

Aramızda evet

İki deniz

Binlerce nehir var

Buzulların rüyalara sızdığı

Bir kıyı ve de.

Taşların taş olduğu

Ve adımların

Her şeyden fazla tanrıya yöneldiği

Bir dağ duruyor aramızda.

O dağ oynadı yerinden.

Ve binlerce elin göğe uzandığı

O yüksekliken

Vadilere

Nar gibi çatlamış yüreğim

Ve açıldığıyla kalmış.

Dağlar sevgilim

Dağlar

Yürekte başlayan karlı bir gece

Ve sönmeyen ateş

Beraber duyduğumuz

Çocukluk sesleri.

Kahkahalar dağlardan yuvarlanırken

Uğuldayan geçmiş

Ve masmavi dolunay

Kimi bekliyor dersin?

Şimdi gidiyorsun

Dağın hatırı var.

Ve adımların

Bir inancın tekrarlanması gibi.

Kral yoluna dizilen

Bütün makiler

Tarih öncesinden bugüne

Titrerken

Sen kalbini uzaklaştırmayı seçtin

Sen çoraklığı

Başka kelimeleri…

Ben bir ağıtçı gibi bakıyorum rüzgâra

Bakışımı acıtan anların

Ağırlığına.

Ve zaman geçmiş.

İncilden bir sahne gibi

Uyuduğun o sessizliği hatırlıyorum.

Bir çoban

Bir eşek

Ve korku içinde bekleyen sen

Daha çocuksun

Dağlardan gelen korkunun

Taşlara sindiğini bilen.

Bejan Matur

aşk/olmayan

GÜZ ORMANI

Bütün sözler

Penceremden uçup gitti.

Bana bakışın

Kollarında uyuttuğun sabahlar

Karışıp gitti rüzgâra.

Şimdi zaman bölünüyor

Geçmiş ve gelecek

Artık kime ait,

Hangimiz hangi yöne

Belli değil.

Sen uyurken

Usulca kapattım kanatlarımı

Sana verdiğim kalp

Ve dokunduğun ten

Şimdi bir güz ormanında

Bir dala tünemiş

Aşkı sayıklıyor

Kapanan kapıları ve de!

Bejan Matur

aşk/olmayan

ZEYTUN, DÖNÜŞ

Çünkü bitmez acı.

Vadileri geçiyoruz

Ölüm konuşuyor.

Ormanı geçiyoruz

Ölüm konuşuyor

Ve zirvesinde dağların

Bir keder

Gitmiyor bizden

O kalp ağrısı.

Küçük bir kız

Mutlu bir karşılaşmadan söz ediyor

Onun gözlerinde görüyorum

Kar kuyularını.

Annemle yürüyoruz

Eskiden kalan acı

Vadilerin ötesinden bakıyor bize.

Salınan kavak ağaçları

Karadut

Ve karcııııı

Aynı anda açmak için kalbimizi

Karcııııı.

Karadut ve kar kuyusu

Hüznü yapan geçmiş

Ve hatırlanan

Parıltısı takıların.

Kollarıma bakıyorum

Boynuma

Parıldayan o çocukluk anı

Takışmış peşime gitmiyor.

O uzak sabahında dağların

Kavaklar salınıyor

Ve üzüm kokuyor rüzgâr.

Bağların hüznüne dalıp

İnsan diyor annem

Bir yerde yaşamakla

İyiliği öğrenmeli,

Taşa baktıkça mesela

Dağa baktıkça

Dokundukça dalına bir ağacın

Görmeli iyiliği.

Sonra küçük kız toprağa bakarak

Bir şarkı sölüyor

Sarışındı diyor

Gülüyordu baktığımız ölü

Çocuk değildi hayır

Delikanlıydı.

O gülüş yankılanıyor kayalıklarda

Bir gölge artık

Yok!

Hangisi gerçek diyorum

Bizim yürüdüğümüz gece mi

Geride kalan dağ mı?

Kar kuyusu diyor o

Kar kuyusunda biriken gerçek.

Sonra gömülmüş ipeklerden söz ediyor

Sırma kumaşlardan tek tek.

Onlar kadar olamadık diyor

O kumaşlar kadar kavim ve parıltılı.

Ve çürüdü giysiler üzerimizde

Ve bakış karardı

Birer göl gibi her biri

Tarihten bugüne bakan

Karanlık gözler.

Bejan Matur

KADER DENİZİ

V. Bölüm

Ölüme yüzen kolların

Açtığı uzay

Bir haritadır.

İzlense

Görülür insan.

Akdeniz’de

Bir dalga

Korkuyu sürükler,

İnadı sürükler

Bir dalga.

Kader kadar karanlık

Sular.

Senin bakışların

Soluğun karanlık.

Geldiğin Afrika

Burada işte,

Geride bıraktığın Asya

İçinde beklemenin.

Büyük dağları

Sayıklardın,

Uzun rüzgârları,

Kayalıkları yoklayan

Her kanadın

İzindeydin.

Bir çocukluk hevesi

Başka yerler,

Başka yerlerden

Başlar yakınlık.

Korku mu o an

Sularda büyüyen?

Derinlere inerken

Yükselen insandan,

Korku mudur?

Huzurdur belki!

Akdeniz’de

Çırpınan kolların

Senfonisi

Notalardan değil

Bakışlardan.

Bir müziğin

Yapamadığını

Yıldızlar yapar.

Bir müziğin

Eksik bıraktığını

Yıldızlar tamamlar.

Aynı nefesi tüketiyoruz

Daracık bir hücrede

Bir oluyoruz.

Çünkü bizden beklenendir

Karışmak,

Bir olmak

Biçilendir bize.

Çünkü aynıydık

Yola çıkarken

Yol oyaladı

Ve dağıttı bizi.

Ama aynıyız yine,

Aynı havayı soluyan

Ve aynı ölümle

Ölen.

Olmadı!

Duyulmadı sesimiz.

Varlığımız görülmedi.

Şimdi bu ıssızlıkta

Titriyoruz,

Korku içindeyiz,

Dünya bir heves.

Nefese indirenmiş

Kulaçlar

Anlatır;

Nasıl da bir maddemiz.

Korkumuz

Nasıl da bir.

Varlığın ipini

Kainatla

İnsan arasında

Sarkıtan

Biliyor.

O can çekişme,

Sahnesidir dünyanın.

Dağların ve çölün birleşmesi

İbadetse,

Sularla karışan

Açların soluğu

Vicdanıdır derinlerin.

Sarmalanmış hiçliğim

Huzur içinde!

Varlık benden çekilirken.

Çünkü harcadım

Gücümü.

Soluğumu harcadım

Son ana dek.

Buraya itilmişsem

Kalmanın anlamı

Tükendiğinden

Bejan Matur

Kader Denizi

SENİN OMUZUNA YASLANMAK

Bana dağları geri getirdiğini söyledin.

Düşündüğün, sezdiğin dağları

Orada tam şu anda

Yürümekte olanları anlattın.

Onlarla arandaki bağı.

Acıma mı?

Değil.

Ama çocukluk gibi

Seninle büyüyen

Senden uzaklaşmayan.

Orada

On binlerin yürüyüşü

Vadilerin derinliğinde

Yürek gibi açılmış bir dağ.

Gün doğuyor,

Gece iniyor

Ve biz biliyoruz zamanı.

Gün doğuyor,

Gece iniyor

Ve biz sessiz yolcuları yeryüzünün

Duyuyoruz acıyı.

Ölüm dünyaya bırakılmış bir işaret.

Ve dallar karanlıkta anlatıyor aşkı

Ağlayışla.

Ben kuytulardan gelen meczup adamları

Hatırlıyorum

İnanmış olanları

Ve ağlıyorum.

Senin omzuna yaslanmak

Bir dağın tamamlanması.

Senin omzuna yaslanmak

Akmak bir vadiden.

Evet en baştan başlayalım

Adımlarımızın sessizliğinden

Yüreğin toprağı duyuşundan ve de.

Korku nedir

Bizim sevincimiz karşısında?

Korku nedir

Bizim dağları açıklayan inadımız yanında?

Şimdi zaman açılıyor önümde

Günü ve geceyi eşitlemiş

Bir kavim

Geleceğe akıyor.

Yıldız oluyor bir kavim.

Şimdi kavuşmayı beklerken

Gözyaşları içinde

Geçmişten gelen karanlığın bizde açılması

Ve ışığın kalp demek oluşu.

Sen dağları anlatırken

Kalbimde eşitlenen

Işığa ve karanlığa baktım.

Umut

Nar ağaçlarının hevesi

Ve yankısı kuyuların.

Bizim hikâyemiz midir

Başlangıçtan sona

Bizim olacak olan?

Bejan Matur

GÜNEŞ YARASI

Kelimelerim 

İki dağın arasında gidip geliyor.

O inanmış kadın gibi

Deli etekleri

Taşları ezen.

Bir yabancıyım 

Kelimeler iki dağın arasında 

Gurbet gibi bakıyorlar bana. 

Öylesine gidip geliyorum 

Gölgem yok 

Ve güneş yaram benim 

Hiç kapanmamış.

Bejan Matur

Son Dağ

           Fotoğraf: Mart 2018 Antalya

Âdem’in Yalnızlığı

Yedi Gece

Birinci Gece

I.

Ve ilk ayet indi.
Ve gece Allah’ın katındadır artık.
Ve taşlar
Ejderhanın ağzından dökülerek Kurdular şehri.
Karanlık insanın karanlığından öteydi.
Lavların ve duanın bilgisi
Açtı sokakları Ve binyılların acısı ve isteği Yaşanır oldu.
Çocukların uzayından söz ettim ona
Çocuklukta Allah’a ait olan yüzlerin
Nasıl karıştığından.
Hepimiz bir yüz oluştururuz kardeşlerimiz
Ve arkadaşlarımızla
Buna Allah ve melekler dahildir.
Çocukluğun uzayı
Sokaklarını şehrin
Sadece tanıdık kılmaz
Aşka yaklaştırır.
Benim 1001 gecem
Onun yüzü ve sonsuzluk arasında
Gidip gelirken
Kelimelerin olmadı sadece.
Daha bin’e çok var dedi o
Bu yüzden giderken
Sonsuzluğun benden aldığı
Bakışı tekrarladı.
Dünyadaydık Bir avlunun
Güllerin kıyısında.
Bahçede bir kaplan gördüm
Bütün gece uyutmadı beni o kaplan
Dedi biri.
Ağaçların gövdelerinden tırmanan bir ruh
Burçları geçerek gösterdi bana
Çizgileri karışmış yine.

II.

Ve ilk ayet indi.
O gece olacak ve Tanrı’ya armağan Edilecek olan yarım bırakıldı.
Çünkü kadınlar dua etmediler bizim için
Çünkü ruh çırılçıplaktı.
İnsandan kuvvetlisi yok dedi yıkılmış Bir adam.
Geçmişe açılmış bir gökyüzünün Üzerinden bakarak.
Ne zalimler, ne mazlumlar. Kadir gecesinde.
Ve ilk ayet indi Ve şehir uyandı
Ve şehir daha çok Daha çok açıldı
Ve göğsünün içinde çarpan kalp
Çocukluğumuzun uzayında benden alınan belki.
O kalp

III.

İlk ayet inerken
Aramızda durmakla
Senden çıkıp bana duyurmakla varlığını
Bölünmüş uzamı tamamladı.
ilk ayet inerken Emri duydum Ve sesleri
Aynı gökyüzünü paylaşmakla sınırlanmayan isteği.
Onların nasıl öleceklerine iyi bakın Dedi biri.
Kendi ölümünü çoktan kabullenmiş Uzayan dilleri
Ve geçmişin günahlarıyla Şehrin siyahlığına eklenen.
Ve sen
Kaya diplerinden akan suların Sırrını açtın bana.
Tıpkı o kalbi o göğüsten çıkarıp Bana verdiğin gibi.

İkinci Gece

I.

Duasını yürürken eden bir kadın
Her yolu Tanrı’ya kavuşturuyor.
Ve bir adam
İnsandan kavimi yok varlıkların diyor
Çökmüş omuzları Ve bitmiş hayatıyla.
Çın diyor bir demir Başka seslere karışıyor.
Çok önce erkeklerin dünyasını ayıran duvarlar
Acıda birleşince
Gökyüzü açılmış önlerinde.
O gökyüzü ki özlenenden fazla
Ama özlenen olmamış gerçekten.
Sana bakarken çocukluğun uzamını hatırladım.
Çocukluğun kendine ait uzayında Yüzümüz Tanrı’ya aittir.
Bu yüzden arkadaşlarımız Birlikte büyüdüğümüz kardeşler
Benzeriz birbirimize Ve o biri hep taşınır bizde.
Öyle oldu
Senin yüzün biriken her şeyi açıkladı.
Ataların izlerini
Çocukluk oyunlarının doğmuş
Doğmamış tüm acılarını iştahını Toparladı.
Şehri kuran taşların siyahlığını anlattın sen
Ateşini şehrin bir ejderhanın yaktığını.
Bir soluk
Ejderha
Siyah taşlar
Hepsi senden başladı.
Ve yeraltında sular
Müslümanlığın kırk günü
Ve gecesi kadir olan insanların
Hepsi hepsi avuçlarını açtı
Ve Allah’a yürüdü.
Sonra süpürdüler avluyu
Kürtçe konuştular Duaları Kürtçe sürdü.
Bir kadın mahcubiyetle
Kollarımın cehenneminden söz etti ‘bendeki siyah örtüyü al’ dedi
Al bendeki siyah örtüyü Yanma sen…

Bejan Matur

kalbin aldığı mesafe

yakalanan nedir, 

benzerlik mi? 

gözlerin 

inişte başlayan çakışması 

ve kirpiklerin uzunluğu 

daha fazlası değil. 

belki nefestir biraz da. 

soluğu kaplayan zerrelerin 

bir uzay karanlığında seyrederken 

dayanak olma, 

olabilme hali. 

oradayız işte, 

ikimiz 

tutunacak bir kainat bulamamış 

o çelimsiz varoluşun magmasında 

gülümsüyoruz birbirimize. 

benim ağzımda bir gelincik var 

sen gözyaşının kristal kesiğini 

gizlemek için özenlisin yine.

insanı incitmeyecek 

tek söz bulunmadı henüz. 

her söz incitir.

o kadar sessiziz ki 

hırıltılarla konuşuyoruz. 

arkaik iki hayvanın 

kainattan devşirdiği dille 

ses veriyoruz birbirimize. 

bu bir 'sevme' diyorsun bana. 

kalbin aldığı mesafe bu. 

yıldızların zamanından önce 

karanlığında yol alma! 

oradayız işte 

bir dayanak bulsak 

varacağız bir anlama. 

kalp bunca akarken 

bedenin güçsüz kalışı 

ve dağınıklığı uzayda. 

beden oraya ait olmayandır diyorsun, 

ruhtur bize yol gösterecek olan. 

elbette ruhu izleyeceğiz, 

onun peşinden gideceğiz. 

tereddütsüz onun izinden.

ben dağılan kalbimi tutuyorum 

sana akmış olanı. 

gecenin yorgunluğunu tanımayan 

o acemi kalbe 

söz geçirmeye çalışıyorum. 

senin saklanarak adımladığın o sokaklarda 

bir uzay boşluğunda ilerler gibi 

eşlik ediyorum varoluşuna, 

kelimelerine 

ve gözlerinin 

inerken artık oturan anlamına. 

o bakış bizimdir 

o bakış sonsuzluk içinde bulduğumuz 

ışıklı bir dehlizdir.

sen müziği anlatırken 

gördüğüm duyduğumdan hep fazladır. 

sana belki söylemedim 

ama hissettim sevgilim, 

iki kalbin benzerlikte 

nasıl bir karanlığa düştüğünü. 

tut elimi 

düşeceksek birlikte düşelim. 

tut elimi 

bir dayanak yoksa insana 

birlikte ürperelim. 

ve ben bunları düşünürken 

boşluğunu büyüten kainat 

aşkın "bir olmak' olduğunu haykırıyor, 

aşkın, bir yıldız kayması anında 

yüreğe saplanan kırık bir kanat olduğunu. 

o kırık kanatla uçuyoruz birlikte. 

o kırık kanatla biz 

ölümsüzüz.

çünkü odur, 

yalancı peygamberlerin soluğuna 

ve güllerin yumuşaklığına gizlenmiş 

o ilk söz. 

odur aramızdaki 

adı konmamış o kanatsız uçma hali. 

bir yerdeydim 

beni yersizliğe çağırdın. 

orada dur 

o talimsiz yerde. 

orada dur 

ve konuş benimle. 

ahh ses 

varlığın uzayı.

Bejan Matur

bizans sesleri

...

eğil bak 

gör o eski dili 

bizi insan kılan gerçekleri. 

ve güven duymamızı zamana 

devam etmemiz için. 

her şey akar evet 

her şey değişir 

hiçbir şey aynı kalmaz 

ve gerçekte hiçbir şey yoktur! 

bundan anladığım aşktır. 

mitolojik korkularla 

güvenin parçalanmasıdır 

bundan anladığım. 

ama insanız ısrarla. 

bir ceylan tedirginliğinde yaklaşsak da olana 

acıtır heves. 

korkuların en dilsizini seçmiş olsak da. 

öyle ya, 

sessizlik de bir cevaptır, 

sessizlikte bilsen ne gerçekler gizli. 

şimdi üzgünüm, 

henüz durmamış kalbimle 

karanlıkta başka bir dil konuşuyorum.

...

Bejan Matur

Dünya Güzeldir Hâlâ

Everest Yayınları

geride kalan kırlangıç

bazen olur.
geride kalır biri.
bu yıl tam 106 kırlangıç saydım 

diyen babamın sevinci.
gelir giderler hep
19 martta dönerler ama.
bekleriz annen ve ben.
kapımız açık bekleriz.
12 ağustosta giderler yine.
bir gün gecikmez.
güneye yemen’e giderler diyor annem 

karabiber yemeye.
karabiber severler.
ama bu sabah uyandığımızda
geride kalan bir kırlangıç gördük.
tele tünemiş güneye bakıyordu. bebekti belki de
yemen’e kadar uçamazdı.
bazen olur
geride kalır biri
ve konuşur birden.

biz varız ama
baban ve ben
bekliyoruz burayı,
bizim de aklımız hep yollarda.
ben uçaklara bakıyorum en çok, 

yıldızlar gibi gökyüzünde parlayıp sönen,
çocuklarımı getirip götüren
o kanatları seviyorum.
dua ediyorum hep
her köşede bir ip bağlıyorum
kapılara pencerelere.
böğürtlen toplamaya gittiğimizde
elime batan diken duruyor hâlâ.
sızlıyor içimde ama bırak acıtsın diyorum. 

annemin ellerinde kalan böğürtlen lekeleri...

bazen olur evet
biri kalır geride.
yurt kılmak için toprağı
kapatır kanatlarını
ve gitmez.
ben her şeye yeniden bakıyorum 

tekrar doğmak gibi
taşları sökülmüş bir çitin 

ağırlığını anlamak gibi.
ceviz ve iğde kokuları arasında 

geceye karışmış hisler.
kimse tutamaz günün hesabını 

çocukluk geride kalmıştır,
saçlar sim içinde
mahçup bir kucaklaşma geçmişle.
ve topu topu akılda kalmış birkaç anının 

gülümsenerek hatırlanması.
o kadardır bağım görünürde,
uzağım köyün dünya telaşına.
ama rüzgârla konuşmam hiç değişmez.

annemin seksen yaşını aşmışken yürüdüğü tarlada 

bahçe çitinin taşlarını düzeltmesi
babamın kuşlara yem verme telaşı
ve onların bu toprağın çok derinlerinde duran nefesini benim
avcumda saymam...
bazen olur evet
biri geride kalır
unutur gitmeyi.
belki cesaret edemez 

“sözleştiler kendi aralarında, 

anlaştılar güzelce”
diyor annem.
kırlangıçların zarif katarını anlatıyor yemen’e giden. bilmiyor,
o geride kalan
benim kalbimdir.
oraya tüneyip uzaklara bakan
geçmişle gelecek arasında çizilmiş bir hat olan o telde 

durup evi hisseden.
kainatı duyan kalbiyle
bir güçsüzlük müdür o kalma,
bir belirsizlik midir kanatları açmayan?
bazen olur evet
biri kalır
ondan bir işaret taşımak içindir doğada,
bakışın belirginleştiği yerde
ruhu konuşturan bir işaret.
her şeye yeniden baktım
otların sararmış aynasında
nefesimi tutarak
taşların koyu yüzünde sayarak izleri.
ve baktığım her yıldızın hesabını tutarak yeniden. 

çocukken, kalbimi sevinçten parlatan o doğanın 

hâlâ ve ısrarla orada durması
uyandırdı beni.
bazen olur evet
ve olan iyidir hep.

Bejan Matur

gül bahçeleri

ağzında şeker tülbendiyle 

akdeniz'i ağlamadan geçmek zorunda kalan 

kız çocuklarının şarkısı; 

elbette gül bahçeleri gömülü kalbimizde. 

paslanmış beşiklere yaslanıp açan 

inatçı güllerden bir neşe. 

girit 2018

Bejan Matur

Babanın Ölümü ve Bekletilmesi

Babanın cesedi en son gömülür.

Bir gün ve geceyi yuvasında geçirmeli. Ve anlatılmalı.

Oğullar ve kızlar kâbus görecek. Görmeli.

Bejan Matur

Geçmişin Yükü

İnsan hep başlangıca inanıyor
Annenin dokunuşu
Ve ilk soluk
Bir el saçlarda gezinirken
Şefkatli bir yürek
Öyle sanıyor dünyayı.
Rüzgâr esecek
Ve taşıyacak çocukluğu,
Senin bildiğin
Dokunduğun rüzgâr.
İnsan ilk olana inanıyor hep
Koşarak bulduğumuz kapılar
Kapanmadan daha
Bir ışığın aydınlattığı ev,
Geçmişin yükü
Omuzlarımıza çökmüş
Ve bırakmışsın beni çoktan.
Hiç tutmamış gibi
Bırakmışsın beni
Hiç tutmamış gibi.

Bejan Matur
aşk/olmayan

Hangi Sözler

Kelimeler sonsuzluğun kanatlarıdır
Yaklaşır ve uzaklaşırlar kalbe.

Şimdi kim kapatacak açılan kalbi
Hangi sözler?
Harflerin yorganını
N'olur
Ört
Ört üstüme.

Bejan Matur

Bozkırda

Bozkırda
Tepelerin
küçük kız çocuğu
Büyümüş ağlarken
Rüzgâr son kez kesiyor yüzümü,
Kalp incinmiş
'Hiç iyi değilim'
Dediğimde ben
Duysan keşke!

Bejan Matur

Orada Olsaydım

Orada olsaydım uyuturdum seni
Diyorsun.
Birlikte yağmuru dinlerdik.
Ve bitmeyen konuşmasını akasyanın.
Burada olsaydın
Uyku olmazdı.

Saçlarım uzamış
Rüyada sarmaşıklar gibi
Senin duvarlarına uzanıyor.
Yan yana
Ve yokuz.

Bejan Matur
aşk/olmayan - Everest

Eskiden

Eskidendi
Kelimelerin kalbini açar bakardım.
Eskidendi
Uçar üzerinden bozkırın
Çocukluğa giderdim.

Yine giderim
Annenin yüzü hâlâ masum
Hâlâ acılı bakışları.

Ağlamak için
Kalbimi ağaçlara bağladığım zamanlar
Ormanların derinlerinde
Yaprakların açılması
Ve konuşması
Eskidendi.

Sonra kelimeler geldi
Ve oturdu karşısına kalbin
Gitmedi.

Bejan Matur

Süren Harfler

Hançere dalmış bir çocuk
Harflere bakıyor
Kadere bakıyor
Elleri cebinde.
Adı Muhammed
'Ne düşünüyorsun' diyorum
'Kur'an'ı düşünüyorum' diyor
Süren harfleri
Ve kanı.

Bejan Matur

Şapka

Seyit Rıza ve Dersim'e

Dün burada
Yaşlı bir adam
Bir şapka istedi.
Sabah vakitsiz
Ve erkendi.
İnce elleri
Ve yitirdiği görkem için
Tarihte yerini alacak olan.
Kim kaybedecek belli değil
Hangi mağarada
Hangi meraklı gözler?
Ve açlık
Bir bilinç gibi
Hiç unutturmayan kendini.

Dün burada bizden çalınmış
Bir gizi fark ettim
El ele ölüme giden
Bir baba ve oğul.
'Oğlumu benden önce almayın' diyen
Yaşlı bir adamın bakışları
Karanlıkta
Vicdan gibi.

Şimdi buradayım
Dağların yüzü gülüyor
Yankılanıyor dağların yüzü.
Ve sen
Geride bir oğul bırakmışsın.
Bel çizgisi ince
Parmakları uzun.
Dağların yüzü kederde.

Dün burada
Beyaz eteklerin
Ve şık tayyörlerin
Cumhuriyetinde
Namlular
Medeniyeti gösterdi.
Köprüler kurulmuş evet
Ve Milli Şef teftişte.
Öyle ya
Geleceğin ülkesi
Sağlam olmalı
Ama gerçeksiz.

Dün burada
Yaşlı bir adamın
Bomboş bir meydana
Kederli gözlerle
Baktığını gördüm.
'Evlad-ı Kerbela'ya' seslenişi
Bir farın ışığında büyürken
Yürek gibi inip kalkan yeryüzü.

Dün burada
Dağların anahtarı olan
Bir oğulun
Tarihin derinlerinde
Nasıl parladığını gördüm

Uzakları gösteriyor bir el
Yerine ne kurulacaksa
Hangi tokluk silecekse geçmişi
Ama geçmiş kalır
Ve ertelenen gelir
Bir baba ile oğulun
El ele ölüme gittiği an
Dünyada hep ilk kezmiş gibi
Yaşanır.

Bejan Matur

Eylül 2009, İstanbul

Bahar Yok

Erguvanlar açmış
Yastayız yine
Bahar yok
Ülke yok
Ve her yer kan içinde

Bejan Matur