Yangın

biliyordum; âteşîn bir suya daldırıp mumdan kürekleri
eridik tel tel hüzne ve gama
kavuşturur gibi tavrımızı mürted
bir kalemle açtık ve tükettik o yolu
küle verdik ne varsa söze dâir
biz de kendimizce galibdik ammâ
yalandı yangınımız.

İdris Mahfi Erenler

Özür

ne kötü; o kadar da kalabalığız
cürümler, kabahatler arasında, yılgın
duruyoruz kupkuru dal gibi
ağlamaksızın

ne tuhaf; habire yanılmadayız
isyan alışkanlığı lüzumsuz bir durumda
sonu yok düşüşün gitgide beyazlaşan
o dipsiz uçurumda

ne güzel; döne döne hızlanan
hızlana hızlana dönen tennureler arasından
örttün üzerimize bembeyaz özrümüzü
rahmetine sığınırken gazabından

ne iyi; duaya yatkın eller yaratmışsın
katına açmaya biraz derman ver
ses avuntu, gözler sımsıkı kapalı
ardına kadar açık kapılar, pencereler.

İdris Mahfi Erenler