12. Sone

Ud, felaketlerdeki yoldaşım
İç çekişlerimin kusursuz şahidi
Tüm haykırışlarımın sadık kâtibi
Ah ne çok kederlendin benimle 

Acılı gözyaşlarım seni öyle çaresiz bıraktı 

Hoşa gidecek seslerin peşinden koşar oldun 

Ama bulduklarını da birer ağıda çevirdin hünerle 

İşte şu eski dost, acılar, yeniden çalar oldu 

Eğer farklı bir ezgi çalmanı istersem 

Yayların gevşeyecek bir bir ve ben sersem 

Oysa görüyorum çektiğim bütün ahları 

Hüzünlü veryansınlarımın keyfine bırak beni 

Acının içindeki keyfe mecbur et beni 

Böyle tatlı bir keder tatlı bir sonu hak eder

Louise Labe

Çeviri: Fatma Büşra Helvacıoğlu

Aşk Şiirleri

Ben senin öpücüklerini yutayım, sen de benimkileri yut,
Ve ağızlarımızla birbirimizin mutluluğunu yudumlayalım,
İki yaşamı olabilir hem sevenin.
Hem sevilenin, ben sende, sense bende.

Louise Labé

Sone VIII

Yaşıyorum, ölüyorum: yanıp suya batıyorum.
Sonsuzca sıcaklıyorum soğuğa uğradığımda:
Yaşam hem fazla yumuşak hem fazla sert bana.
Neşeyle karmakarış, büyük büyük sorunlarım:

Aniden güler ve ağlamaya başlarım,
Binlerce dert uğraştırır beni zevkle:
İyiliğim çıkıp gider hiç dönmemecesine:
Birdenbire kupkuru olur toylaşırım.

İşte böyle hep Aşk çekip çevirir beni:
Ne zaman dertlerim daha da arttı sansam,
Düşünmeden, dertsiz buluveririm kendimi.

Sonra, inanırken neşem kesindir diye,
Arzuladığım bahtın zirvesine çıktığıma,
Yeniden döndürür beni ilk mutsuzluğuma.

Louise Labé