SENİ SELAMLIYORUM

seni selamlıyorum ve yanında oturuyorum

senin ıssızlığında benim kocaman kentim yükselir.

kuş çığlığıysam ya da ot gölgesi şayet

senin ıssızlığında bulmuşum bu gerçeği

yorgun argın, ikircikliğin kör patikalarından geliyorum

doluyum seninle bir ayna gibi

hiçbir şey yatıştıramaz beni

ne kollarının dalı ne teninin ırmakları.

sensiz sönüğüm, gecede bir kentim

sen ışıyorsun

sıcaklığını uzaktan tadıyorum ve kentim uyanıyor

gürültülerle, ikirciklerle, çabalarla ve çabalarının ikircikli gürültüsüyle.

hiçbir şey artık yatıştırmak istemez beni

senden uzak gecede bir kentim ey güneş

ve batımın yakar beni

ben avare bir sabah peşinde dolaşmaktayım.

sen konuşuyorsun ben duymuyorum

sen susuyorsun ben haykırıyorum

benimlesin kendimsizim

ve sensiz kendimi bulamıyorum

hiçbir şey yatıştırmak istemez beni, yatıştıramaz.

kuş çığlığıysam ya da ot gölgesi şayet

senin halvetinde bulmuşum bu gerçeği

gerçek büyüktür bense küçük, sana yabancıyım.

kuşun haykırışını duy

otun gölgesini birleştir gölgenle

beni kendinle tanıştır yabancım benim

beni kendinle birlik et

Ahmed Şamlu

KENDİNİ ÖLDÜREN ADAMIN ŞARKISI

Kendini Öldüren Adamın Şarkısı

Yalnız kalınca beni çarmıha germekti niyeti 

Fakat ben fırsat vermedim 

Dayadım hançeri boğazına.

...

Ne su verdim, 

Ne bir dua okudum, 

Dayadım boğazına hançeri 

Ve uzun bir kısaltmada 

Öldürdüm onu. 

Ona dedim: 

"-Düşmanın ağzıyla konuşursun ha!" 

Ve onu öldürdüm!

Benim adımı taşıyordu 

Ve hiç kimse bana onun kadar yakın değildi, 

Ve beni yabancılaştırdı

Size.

(Kat'-nâme, s. 58)

Ahmed Şamlu

İNZİVANIN SINIRINDAN

Hey günahsız arayıcı! Kara gözlerin seni aldatıyor! 

Sen hiçbir zaman beni çevremdeki karanlıklarda bulamayacaksın. 

Çünkü bakışlarında iştiyak ateşi yok.

Beni daha aydınlık istiyorsun 

İştiyakla benim karşımda daha alevli yan
Yoksa binlerce gözün aldatacak seni; günahsız bir arayıcı gerek. 

İştiyak çerağın daha alevli olsun

Söylenmemiş, terennüm edilmemiş sözlerle doluyum 

Tanınmamış düşüncelerle
Üstünde düşünmediğim şiirlerle

Gözyaşı ukdem dolu, dopdolu bir derttir ve geride kalan 

Söylenmemiş sözler bir suskunluk değil; bir inilti

Şimdi ağlama zamanı. Yalnız ağlamak mümkünse yahut 

     eteğindeki bir sırdaşlığa güvenmek mümkünse veya hiç 

     olmazsa nabekârların yüzüne açılma ihtimali olan kapılara.

Bütün bunlara rağmen benim zindanıma gel. 

Tek penceresi tımarhanenin hayatına açılıyor.
Ama nasıl, sahiden nasıl
Böyle yıldızsız bir gecenin derinliğinde 

Şarkısız, sessiz kalmış zindanımı
Tekrar tanıyabilirsin?

Biz karanlıktayız
Kimse aşkımıza yanmadığı için

Biz yalnızız
Çünkü kimse bizi yanına çağırmıyor

Biz suskunuz
Çünkü bir daha asla size geri dönmeyeceğiz

Ve başımız dik
Çünkü hiçbir şeye yok itimadımız, itimatsızlığı sevmediğimiz hâlde.

Kırık havuzun kenarında baharsız bir ağaç kendi 

     gömülmüş usâresinin gücüyle çürüyor.

Ve kirlilik yavaş yavaş yanakların parlamasına engel oluyor.

Masum aşklar işsiz, dürtüsüzdür.
Sevmek
Uzun yolculuklardan eli boş dönüyor.

Ortak harabelerin kemerleri altında nefret uyandıran kadınlar 

     kendi arsızlıklarının kara örtüsünde cellat ve zorba, ilâhî 

     mesaj getirenlerin gam mektubuna kulak veriyor, kendi yem 

     arayan kokuşmuş mutsuzluklarına gözyaşı döküyorlar.

Benim kölesiz, şefkatli Tanrı'm zorba ve korkunç değil 

Ben ve o, umutsuz inzivâ sınırlarına sürüldük. 

Ey gök şeytanının yeryüzündeki ortak yazgılısı! 

Senin yalnızlığın ve günahsızlık ebediliği 

Tanrı'nın toprağında yeni bitmiş bir bitki değil

Bir arzulu göz sizin avareliğinize asla ağlamayacak 

Bu kuşatılmış gökyüzünde hiçbir yıldız görünmeyecek ve sizin
     yabancı tanrılarınızı asla himayesine almayacak 

Çünkü kalpler artık aşikâr bir aldatmacadan başka şey değil 

Ve son sığınakta ejderha yumurtlamış

Oturaksız bir kayık gibi bulutlu gecede, karanlık denizde 

Son girdaba doğru yol alıyorum 

Selam umudu yok
Okşama umudu yok.

Ahmed Şamlu

Çeviren: Mehmet Kanar

DUVAR ARDI

Bu itirafın acılığı ne yakıcıdır! Öfkeli bir adam 

Davullu hamâselerimin taş duvarlarının ardında 

Acılı ve ateşli olarak tükenmiştir

Gece boyunca granit taşlarından çiçek yontan adam 

Şimdi
Ağır çekicini bir yana atmış
Aşktan, umuttan, gelecekten yoksun olan ellerine emir vermek

Bu saçmalığa son verin! Bunun ardı üzücüdür 

Bir hiç üstüne aptalca bir bahis gibi 

Kısa kesin bu rahatsız edici macerayı. Her gece 

Bu macera bataklıkta dibe çöken çamuru andırıyor

Ben çiğnendim

Yazık, vahşilik dişleriyle 

Binlerce yazık çiğnenme zahmetine güler yüzlülükle razı olduğum için!
Neden mi? Sanıyordum ki böyle yaparsam, aç dostlarıma yılında 

     kendi etimden yiyecek veririm kıtlık

Bu azapla sarhoştum 

Ancak aldatıcıydı bu sarhoşluk

Ya da temiz yaradılışımın bataklığına gömülmek vardı 

Ya da dürüst olmayanların merhametsizliğine dayanma 

Ve bu dostlar düşmandı olsa olsa 

Doğru olmayan insanlar

Ben kendi ölümümün işçisiydim 

Yazık ki seviyordum yaşamayı!

Acaba benim tüm çabam
Kendi ölüm çanımı daha güçlü çalmak için değil miydi?

Ben uçmadım 

Ben soldum gittim!
Hamâselerimin taş duvarları ardında
Bütün güneşler battı 

Duvarın bu yanında bir adam telaşsız balyozuyla yapayalnız
Kendi ellerine bakıyor
Ve elleri umuttan, aşktan, gelecekten yoksun.

Şiirin bu yanında boş bir dünya, kıpırtısız, kıpırdayansız 

     bir dünya ayılmış ebediyete kadar 

Sükûn beşiği sallanıyor bir samanyolundan öbür samanyoluna 

Karanlık, soğuk boşluğu ölüm usâresiyle dolduruyor 

Ve kibirli hamâselerin ardında
Yalnız bir adam
Kendi cenazesine ağlıyor.

Ahmed Şamlu

İsa çarmıhta boşuna öldü

Kalmak
    -evet!-
Ve kendi hüznünü
      akşamları
Terkedilmiş kuyulara bırakmak,

Kendi acının feryadını 

Fırtınanın kükreyişine

            koyvermek, 

Yerinde duramayan ruhunun inleyişini 

Yağmurun gürültüsüne

    katmak.  

Kalmak

         evet

   kalmak 

Seyre koyulmak

      evet

             seyre koyulmak 

Yalanı: 

Riyayı kimsenin gizlemediği şehirde 

Ömür ne şâhâne geçiyor 

Ve hemşehrilerimin sadâkati

      yalnızca

        bunda

Ahmed Şâmlu

Artık yer yok

Kalbin hüzünle dolu

Sıcak mavi rengini yitirdi senin göklerin.

İçimizdeki Soğukluğa

Titrek el ve yüreğimde
tek korkum
Aşkın bir sığınağa dönüşmesiydi
Uçuş değil, kaçış olmasıydı.
Ey AŞK, ey AŞK!
Mavi yüzün görünmüyor

***

Arhk aşk
İçimizdeki soğukluğa
alev coşkusu değil
yaramızın sızısına uyuşturucu bir merhem
Ey AŞK, ey AŞK!
Kızıl yüzün görünmüyor

***

Güçsüzlük üzerine
karanlık tozlu avuntu
ve huzurlu kurtuluş
varlığın kaçışına.
Mavinin huzuruna
Karanlık
Ve erguvan üzerine
EY AŞK, EY AŞK!
Yeşil yaprakçık
tanıdık rengin, tanıdık yüzün görünmüyor.

Ahmed Şamlu

Karanlığın Türküsü

Sabahın külrengi ufkunda
Süvari
sessizce duruyor
ve atının uzun yelesi
Rüzgarda savruluyor.

Tanrım, Tanrım!
Hadise uyanldığı zaman
Süvariler
böyle durmamalılar.

Yanmış çitlerin kenarında
Genç kız
Sessiz duruyor,
Ve rüzgarda dalgalanıyor

İnce eteği.
Tanrım Tanrım!
Kızlar böyle suskun durmamalılar,
Erkekler yaşlanırken
Umutsuz ve yorgun.

Ahmed Şamlu

Ayna Bahçesi

Elimde bir kandille,
yüreğimde bir kandille:
Karanlık'ta savaşmaya
gidiyorum
yorgunluk beşikleri bırakmış
gelip gitmelerin keşmekeşini
ve güneş derinden
kül olmuş samanyollarını
aydınlatıyor.
dolunun bulutları tohumlandığı an
yıldırımın asi çığlığı
duyulur.
ve asma'nın sessiz sızısı:
kıvrım kıvrım uzun dallarının
ucunda filizlenirken
küçük koruklar

***

Tüm çığlığım sıkıntıdan
kurtulmak içindi,
çünkü ben en korkunç gecelerde, güneşi
ümitsiz dualarda
Sen güneşlerden, seherlerden
gelmişsin.
talep ettim.
Sen aynalardan ipeklerden gelmişsin

***

Ateşin ve ilahın olmadığı bir boşlukta
Senin bakışını ve itimadını ümitsiz
Dualarda istedim.
İki ölüm arasında
İki yalnızlığın boşluğu arasında bir esinti
senin bakışın ve güvenin
böyledir,
Senin sevincin acımasız ve uludur.
Nefesin benim boş ellerimde, nağme ve
yeşilliktir.

***

Elimde bir kandille
Gönlümde bir kandille ayağa kalkıyorum
Ruhumun pasını gideriyorum
Senin aynanın karşısına bir ayna bırakıyorum
Senden ebedi bir varlık yaratmak için

Ahmed Şamlu

Ölümün Böylesi

Akasyaların rüyasında ölmek istiyorum.
Yavaş esen rüzgarda
-İkilem arasında gidip gelerek.
Akasyaların rüyasında ölmek istiyorum.

Atlas çiçeklerinin ağır soluğunda

ölmek istiyorum.
yazın ıslak ve sıcak bahçelerinde.
günbatımının ilk saatlerinde
atlas çiçeği soluğunda
uçmak istiyorum.

Göğsümde hançer yarası
süsen gibi açsa da.
akasyaların rüyasında ölmek istiyorum
atlas çiçeklerine geçit olmak istiyorum.
-son fırsatta-
akşam vakti, saat yedide.

Ahmed Şamlu

Nazlı'nın Ölümü

Nazlı! İlkbahar gülümsedi ve erguvan açtı.
Avludaki yaşlı yasemen bile çiçek açtı
inat etme!
uğursuz ölümle uğraşmal
var olmak, olmamaktan daha iyidir,
hele ilk baharda.
Nazlı konuşmadı,
başı dik
Yiğitçe sustu ve gitti.

Nazlı! Konuş!
Suskunluk kuşu aşiyanda
dehşet bir ölümün üzerine kuluçkaya yatmış.
Nazlı konuşmadı.
güneş gibi
karanlıktan geldi. Kan kırmızı oldu ve gitti.

Nazlı konuşmadı
Nazlı yıldızdı:
Bir an bu karanlıkta parladı ve gitti.
Nazlı konuşmadı
Nazlı menekşeydi
Çiçek açtı, kışın bittiğini müjdeledi ve
gitti ...

Ahmed Şamlu

• Nazlı: Politik görüşleri sebebiyle Şah döneminde idam edilen yazar ve düşünür.

BİR GÖMLEĞİN KIRMIZI ÇİÇEĞİ

Ayda'ya 

1964 

Taş çekiyorum omuzumda 

Lâfızlar taşını 

Kafiyeler taşını 

Gurûb vakti ter dökerek geceyi 

Karanlık çukurunda 

Uyandırıyor 

Ve renk katran karası oluyor 

Tabutun körlüğünde 

Ahenk nefessiz kalıyor 

Sessizliğin patlaması korkusuyla 

Ben çalışıyorum 

Ve sözcük taşlarıyla 

Yükseltiyorum 

Sağlam 

Bir duvar 

Şiirimin çatısını üstüne örtmek için 

İçinde oturmak 

İçinde yaşamak için 

Ben böyleyim. 

Ahmağım belki de! 

Kim bilir 

Ben 

Zindanımın taşlarını omuzumda taşıyorum 

Meryem oğlunun haçı taşıdığı gibi 

Sizin gibi değil 

Celladınızın kırbaç sapını yontuyorsunuz 

Kardeşinizin kemiğinden 

Celladınızın kırbacını örüyorsunuz 

Kız kardeşinizin saçından 

Ve bencillerin kırbaç sapına kaş oturtuyorsunuz 

Babalarınızın kırık dişlerinden 

Ve ben kafiyelerin ağır taşlarını omuzumda taşıyorum 

Ve şiir zindanına 

Hapsediyorum kendimi 

Çerçevesinin zindanında 

Hapsolmuş resim gibi

Nice Aptal resim vardır 

Ham insana ait 

Yıllar öncesinin beninden 

Kaybolmuş 

Küçük çocuk bakışım var 

Gözlerinde 

Daha eski bir "ben"i yerine koymuş 

Tebessümünü 

Dudaklarına 

Ve bugün ona bakışım 

Günahlardan 

Pişmanlık gibi 

Benzersiz bir resim 

Onun tebessümünü unutsaydı 

Yanakları incelseydi 

Hayat arayışında 

Alnı çizik çizik olsaydı 

Zamanın kölelik zincirine vurulmuş geçişiyle olurdu "Ben"! 

"Ben" olurdu 

Aynen! 

Ben olurdu. 

Çünkü zindanımın taşlarını 

Omuzumda taşıyorum sessizce 

Ve hapsediyorum ruhumun çabasını 

Sözcüklerin dört duvarı arasında 

Onların sessizliği patlıyor 

Ahenklerin boşluğunda 

Araştırıyor gözlerindeki bakışsızlığı 

Renklerin çölünde 

"Ben" olurdu 

Aynen! 

Ben olurdu; gülümsememi unuttum 

İşte yanağım 

İşte alnım 

Böyleyim ben 

Dilsiz lâfızların hoş ahenkli duvarlarının zindanı 
Böyleyim ben 

Resmimi çerçevesinde hapsettim 

Ve adımı şiirde 

Ve ayağımı kadınımın zincirinde 

Ve yarınımı çocuğumun kendisinde 

Ve gönlümü sizin pençenizde 

Sizinle ortak çabanın pençesinde 

Sizin sıcak kanınızı 

İdam mangasının askerlerine içiriyordu 

Soğuktan titreyen 

Bakışları 

Aptallığın donuk şekli olan askerlere 

Siz 

Kendi "şimdi"nizin mezar odası duvarını yıkma çabasında 

Ve güvenerek yaslanıyorsunuz 

Dirseklere 

Kafatasınızın fildişi mecrasını 

Ve emek penceresinden 

Yarınınızın aydınlık kasrının tad manzarasını 

Çabanızın hamâse ağzında mırıldanıyorsunuz 

Siz.. 

Ve ben... 

Siz ve ben 

Yapılan başkaları değil. 

Hançer 

Onların ciğeri için 

Zindan 

Onların bedeni için 

Zincir 

Onların boynu için 

Ve daha başkaları değil 

Sizin cellat potanızı yakanlar 

Bahçenin odunuyla 

Celladımın ekmeğini pişiriyorlar 

Doğup büyüdüğünüz külde
Yarın ateşli, kanlı toprağa girince 

İndirirsiniz duvardan resmimi 

Evimin duvarından  

Aptalca sırıtan resmi 

Karanlıklarda ve yenilgilerde 

Zincirlerde, ellerde 

Söyleyin ona: 

Benzersiz resim! 

Neden güldün? 

Asın onu 

Bir daha 

Baş aşağı 

Duvara. 

Ve ben öylece gidiyorum 

Sizinle ve sizin için 

Sizin için. 

Çünkü bu şekilde sevdiğinizim. 

Ve geleceğimi geçmişim gibi gidiyorum omuzumda taş 

Sözcükler taşı 

Kafiyeler taşı 

Bir zindan yapıp orada hapis kalmak için 

Sevmek zindanı 

Adamları sevmek 

Ve kadınları 

Kavalları sevmek 

Köpekleri 

Ve çobanları 

Gözü yolda beklemeyi sevmek 

Yağmurun billur parmak darbesini 

Pencere camında 

Fabrikaları sevmek 

Avuçları 

Tüfekleri

Beygir resmini sevmek 

Dişlilerinin yörüngesinde 

Leğen kemiğinin dağlarıyla 

Kırbaç ırmağı 

Ve kızıl suyuyla 

Senin gözyaşını sevmek 

Benim yanağımda 

Ve benim sevincim 

Senin gülümsemende 

Devedikenlerini sevmek 

Isırganları, yabanî kekikleri 

Ve klorofilin yeşil kanını 

Tekmelenmiş yaprak yarasında 

Şehrin ergenliğini sevmek 

Ve aşkını 

Yaz duvarının gölgesini sevmek 

Ve işsiz güçsüz dizleri 

Koltukta 

Sorguçu sevmek 

Onunla avucun tozunu sildiklerinde 

Ve çelik başlık 

İçinde mendil yıkadıklarında 

Çeltik tarlalarını sevmek 

Ayakları ve 

Sülükleri 

Köpeklerin yaşlılığını sevmek 

Ve bakışlarındaki yakarışı 

Ve kasap dükkânlarının tezgâhında 

Tekme yemek 

Ve kemiğin uzak düşmüş sahilinde 

Açlığın verdiği susuzlukla 

Ölmek

Gurûbu sevmek 

Bulutlarının zincifresiyle 

Ve söğüt sokaklarındaki sürü kokusu 

Halı dokuma atölyesini sevmek 

Renklerin suskun mırıltısını 

Düğüm damarlarında yün kanının akışı 

Ve parmağın nazenin canları 

Ayak altında kalan canlar 

Sonbaharı sevmek 

Gökyüzünün kurşunî rengiyle 

Kaldırım kadınlarını sevmek 

Evleri 

Aşkları 

Utançları 

Kinleri sevmek 

Hançerleri 

Ve yarınları 

Gök gürültüsünün boş fıçılarının koşmasını sevmek 

Gökyüzünün taş döşemeli inişinde 

Liman göğünün tuzlu kokusunu sevmek 

Ördeklerin uçuşunu 

Kayık fenerlerini 

Ve dalganın yeşil billurunu 

Gece lambasının gözleriyle 

Hasatı sevmek 

Ve mırıltı sokaklarını 

Başka feryatları sevmek 

Koyun leşlerini sevmek 

Et satan herifin kanarasında 

Müşterisiz kalır etler 

Kokuşur 

Çürür

Balıkların kırmızısını sevmek 

Çinili havuzda 

Aceleyi sevmek 

Ve durup düşünmeyi 

İnsanları sevmek 

Ölürler 

Erirler 

Ruhsuz kuru toprakta 

Deste deste 

Öbek öbek 

Yığın yığın 

Batarlar 

Batarlar ve 

Batarlar 

Sessizliği, mırıltıyı ve feryadı sevmek 

Şiir zindanını sevmek 

Ağır zincirleriyle 

Sözcükler zinciri 

Kafiyeler zinciri 

Ve ben öylece gidiyorum 

Benimle birlikte olan 

Zindanda 

Ayağıma bağlı zincirde 

Gözümle birlikte olan koşuşta 

Fethimle birlikte giden yakînde omuza omuza 

Dünkü duvarda aptalca bir resmin 

Gülümseyiş goncasından 

Bir gömleğin kızıl çiçeğine kadar 

Bir idam çalılığında 

Yarına kadar 

Böyleyim ben 

Kibirli hamâselerin kalesinde oturan 

Vahşi öfke atının gurur dolu toynak darbeleri 

Takdir sokağının taş döşemesinde

Bir esinti kelimesi 

Bir tarihin büyük şarkısının fırtınasında 

Bir mahpus 

Bir kinin zindanında 

Bir yıldırım 

Bir intikamın hançerinde 

Ve bir gömleğin kızıl çiçeği 

Bugünün kölelerinin yarınki yol kenarında 

Eylül 1980

Ahmed Şamlu

Şiir hayatın kendisidir (Şi‘rî ki Zindegî Est)

Önceki şairin şiirinin konusu,
Hayat değildi.
Kuru hayal dünyasında o,
Şarap ve sevgili dışında bir şeyden söz etmezdi.
Gece gündüz hayal eder dururdu:
sevgilinin komik zülüflerinin ağına düşmüş,
öte yandan başkaları da;
bir elde şarap kadehi, bir el sevgilinin zülfünde
sarhoşça Allah’ın mülkünde nara atıyorlardı!

Bugünün
şiirinin konusu
bambaşka bir konudur…
Süngüsüdür şiir bugün halkın!
Çünkü şairler,
Daldırlar halk ormanının
Gül bahçesinin yasemin ve sümbülü değiller falanların!
Yabancı değil bugünün şairi
Halkın ortak dertlerine:
O, halkın dudaklarıyla birlikte güler,
Halkın derdini ve umudunu
İliklerine kadar hisseder…

Ahmed Şamlu

Çeviri: Nimet Yıldırım

Ölümümden Söz Ettim

Başka bir baharın gürültüsü
Haftalar ötesinden
                            duyuldukça,
Gitmekte olan
                       eski kara
Ölümümden
                  söz ettim.

Kafile ulaşıp yükünü çözdükçe
Ve her yerde
                   ovada
Kiraz ağaçlarından
               misk kokulu ateşler yaktıkça
Bahçenin mangalına
Ölümümden
                söz ettim.

*

Tozlu ve yorgun
Uzak yolundan
                      yaşlı yaz
                            çıkıp gelince
Duvarın gölgesinde
Ağırca oturup yaslandı
Ve çocuklar
             sevinerek
                         çevresini sardılar
Eski âdet uyarınca
Eski heybenin
Düğümünü çözmesi
Ve ceplerini ve eteklerini hep
    kırmızı elma
                   ve taze cevizle doldurmak için.

Sonra
Ben kendi ölümümü bir sır kıldım
Ve onu sırrıma ortak;
Ve ona
Ölümümden
            söz ettim.

Her evin bahar uykusunu
Ustaca birbirinden ayıran
Sarmaşığa,

Ve susuzluğa
Her küçük şelâlenin
Onunla bir başka bezendiği yangıya
Ölümümden
             söz ettim.

*

Hazan vaktinde
                  ondan
Kuyuya
       söz ettim,
Ve ölümsüz söyleşmelerinde
                            sese yer olmayan
Göletin küçük balıklarına,
Ormanı yağmalayan
Ve yaşlı bal satıcısını
Kendi dönüşünü bekliyor sanan
Altın bal arısına.

Ve ondan kuru yaprağa söz ettim
Kuru elleri
           umutsuzca
                      tutacak dal arayan yaprağa
Acımasızca bomboş olan
Ortamda.

*

Bir başka kışın hışırtısı
Yakın haftaların ötesinden
                           duyuldukça
Samur ve kumru
Sersemleyerek
                ininden yuvasından
                                   başlarını uzattıkça,
Bahçenin son kelebeğine
Ölümümden
            söz ettim.

*

Ben kendi ölümümü
Mevsimlere açtım
               ve geçen mevsime;
Ben kendi ölümümü
Karlara açtım
               ve tutan kara;

Kuşlara ve
Karda bir yem tanesi arayan
Her kuşa.

Gölete ve
Suskunluk balıklarına.

*

Ben kendi ölümümü bir duvara açtım
Sesimi
      bana
          geri vermeyen duvara
Çünkü kendi ölümümü
Benim de kendimden gizlemem gerekiyordu.

2 Behmen 1343
(21 Ocak 1964)

Ahmed Şâmlu
Çeviri: Hicabi Kırlangıç

Aşka Dair Bir Şey Söyle

Kısa bir misafirhanedir dünya
Günah ve cehennemin arasında
Güneş,
Yeni bir hakaret ve küfür için doğmakta
Ve gün
Üzerimize telafisi mümkün olmayan bir utanç taşımaktadır.
Ah!
Gözyaşlarımın sularında boğulmadan önce
Bir şeyler söyle!
Ağaç,
Ataların günahkâr cehaleti
Rüzgâr,
Sürekli kötülüğü soluyan bir vesvese
Sonbahar mehtabı,
Dünyaya bütün kirini seren küfürdür
Bir şeyler söyle
Boğulmadan önce gözyaşlarımın sularında
Bir şeyler söyle
Bütün kapılar güzel
Açılır azabın ülkesindeki ovalara
Aşk, yapıştıkça tene,
İnsanı bunaltan kirli bir rutubettir
Ve gök
İnsanı toprağa yerleşik kılıp
Kaderine ağlayış akıtan
Bir tavandır
Ah!
Sularında gözyaşlarımın boğulmadan önce bir şeyler söyle!
Ne olursa olsun
Pınarlar
Tabutların arasından çalarlar sularını
Ve saçlarını dağıtan ağıtçılar yalnız gururu kalmıştır dünyanın
Paklığını ve temiz kalan kaldıysa neyin
Satma artık aynalara
Facirlerdir yalnız, gün be gün
ihtiyaç duyan aynalara
Sessiz oturma öyle
Allah aşkına
Önce boğulmadan sularında gözyaşlarımın
Aşka dair

Bir şeyler söyle!
Bir şeyler ! 

Ahmed Şamlu

Aydınlık ufuk

Bulacağız biz güvercinlerimizi yeniden bir gün,
Ve tutacak güzelliğin elinden sevgi.

Bir gün en küçük şarkı öpücük olacak.
Ve her insan,
Her insan için,
Kardeş olacak.

Artık insanların kapılarını kilitlemedikleri bir gün,
Karışmıştır kilit efsanelere
Ve gönül,
Yeterlidir yaşamak için.

Her sözün anlamının sevmek olduğu bir gün
Son söz için söz peşinde koşmayasın diye.

Her sözün ahenginin yaşamak olduğu bir gün,
Ben son şiir için kafiye arama sıkıntısına düşmeyeyim.

Her dudağın bir şarkı olduğu bir gün,
En küçük şarkı öpücük olusun diye.

Senin geldiğin, gitmemek üzere geldiğin bir gün.

Ahmed-i Şâmlû
Çeviri: Nimet Yıldırım

Ateşteki İbrahim'in Şarkısı

Alacakaranlığın kanlı göçüğünde
bir başka adam var.
Toprağı yeşil istiyordu
ve aşkı en güzel kadınlara yaraşır.
Onun gözünde
bu
değildi o kadar da değersiz bir hediye
toprağa ve taşa yaraşacak.
Ne adam! Ne adam!
Diyordu ki
kalbe yaraşan
aşkın yedi kılıcıyla
kan içinde kalmak
ve gırtlağa yaraşan
en güzel adları
söylemek.
İşte böyle bir aşktı demirdağın arslanı adam
yazgının kanlı meydanından
Aşil gibi geçti.
Bir çelik vücutlu:
ölümünün sırrı
aşk kederi ve
yalnızlık gamıydı.

***

"Âh, gamlı İsfendiyar!
Senin için iyisi
gözlerini kapamak!"

"Değil mi;
Biri
yetmez miydi
kaderimi yazmaya?
Yalnız olan ben
etmedim feryat!
Gömülmeye
razı oldum
ben.
Bir sestim ben
-şekiller içinde bir şekil-
ve bir mânâ buldum.

Ben vardım
ve ben oldum;
ne bir gül goncası
ne bir kök sürgünü
ne ormandaki bir tohum
Tıpkı
gökyüzünün secde ettiği
şehit
bir halk adamı gibi.

***

Değildim ben
başı önde zavallı bir kulcağız
ve benim cennetim
itaat ve alçakgönüllülüğün patika yolu
değildi.
Başka tanrı gerekliydi bana
çaresizlik azığına
boyun eğmeyecek
bir kula yaraşan.

Ve başka bir
tanrı
yarattım."

***

Yazık! Demirdağın arslanı!
Sen vardın
ve bir dağ gibi
düşmeden yere
sızlanmadan, kararlı
ölmüştün.
Ama ne tanrı, ne şeytan.
senin yazgını
bir put yazdı
başkalarının taptığı.
Başkalarının
taptığı
bir put.

Ahmed Şamlu
Çeviri: Prof.Dr. Mehmet Kanar

Eşikte

Sakın
Güneşin sarı benzine
dalıp
bakma

Büyüler
seni.
Gözlerine ellerini siper et
Gökyüzüne bakarken
Göçmen turnaları
Göreceksin
yükseklerde
Mevsimlerin kavşağında
Rüzgârların geçidinde
Güneye doğru
Uçarlarken.

* * *

Ellerin
Gözlerinin kalkanı olsun
Sarı benizli güneş
Bakışını
Büyülemesin
Göçmen turnaları
Gör de
Kanat kanata
Denizleri aşarken
Denizlerden
Dağlara
Gururlu dik dağlara
Islak saman yüküne
Tarlanın kuru sofrasına
Kargaların kargaşasına
terk edilen harman yerlerinde
Geleneklere
Göreneklere
Ülkelere
Ve seni fersiz damına
Başına
Ve üzgün gövdene
Çöktüğün kedere

Ve böylece
Zindanda geçen yıllarına
Ve turnaların kanatlarındaki son kızıllık
Batan güneşin ateşinde
Kül olacak

Orda sen
Kederi göreceksin
Uzayan gölgesiyle
Batan güneşle birlikte
titreye
titreye

Ereğe erişir
Ve senin yanında
Pencere kıyısına ilişir
O
Senin sayrılı, beyaz ellerine
Yaşlı ellerine...

Ve batan güneşi
Kara Kanadını...


Ahmed Şamlu
Çeviri : İldeniz Kurtulan

Aşıkane

"Seni seviyorum" diyen o
hüzünlü bir ozandır
şarkılarını yitirmiş
Bin neşeli tarlakuşu
gözlerinde
bin suskun kanarya
boğazımda
Aşk konuşabilseydi keşke
"Seni seviyorum" diyen o
üzüntülü bir gecenin kalbidir
ayışığını arayan
Konuşabilseydi keşke aşk
Bin gülen güneş
adımlarında
bin ağlayan yıldız
arzularımda
Aşk konuşabilseydi keşke.

Ahmed ŞAMLU

Çeviri: Ayşegül SÜTÇÜ - Hamit TOPRAK

Kara Şarkı

Kurşunî bir şafakta

Atlı duruyor, sessiz
Atının uzun yelesi uçuşuyor rüzgârla
Tanrım, Tanrım
Atlılar durmamalı
Çalarken, tehlike çanları
Yanmış çitin yanında
Kız duruyor, sessiz
İnce eteği oynaşıyor rüzgârla
Tanrım, Tanrım
Kızlar sessiz kalmamalı
Yaşlanırken, umutsuz ve yorgun adamları

Ahmed Şamlu

Çeviri: Ayşegül Sütçü - Hamit Toprak

Ayda'ya Dört Şarkı

I
Aylak Adamın Şarkısı

Şu yol kıvrımında
kavurucu bekleyişte
bir gölgelik yapmalıyım ağaç ve taştan.
Çünkü nihayet
umut
gecikmiş bir seferden dönüyor geri.
Öyle bir zamanda ki
yazık!
Ne başımda bir dam
Ne ayağımın altında
bir kilim

***
Kavrulmasın güneşten diye
bir testi yok
su vermek için
ve yorgunluk atacak
bir yastık yok
oturmam için
***
Dört gözle beklediğim yolcu
çıkagelecek apansız.

Ey tüm umutlar
şu damı çatmakta
güç verin bana!

Ordibehişt (13)42/Mayıs 1963

II
Bir Dostun Şarkısı

Kimsin sen ki
böyle
güvenip
söylüyorum
adımı sana;
evimin anahtarını
koyuyorum avucuna;
mutluluk ekmeğimi
paylaşıyorum seninle
ve yanına çöküp
dizinde
böylesine huzurlu
dalıyorum uykuya?

III
Hangi iblis
vesvese veriyor sana
böyle
hayır demek için?
Yok, bir melekse
hangi şeytanın tuzağından
haberdar ediyor
böyle?
Bir kuşku mu var?
Yoksa
gurbet için bir dostun yurduna
indiğin
son ayak seslerin mi?

Ordibehişt (13)42/Mayıs 1963

Ahmed Şamlu
Çeviri: Prof.Dr. Mehmet Kanar