Trenler De Gecikir

İnsan sessizlikte ve asansörlerde yaşlanmıyor Bizim için cennetten yer ayırtacak diye uğurluyorsun ölüleri İnsan haksızlığı ve atların titreyişini sevmiyor Çünkü tatlı tatlı yaşlanmanın da keyfi yok Kimsenin kimseye aşkı Ortadoğu’da planları altüst etmiyor Mermisini evde unutmuş avcının şaşkınlığı Namlunun ucundaki kuşun hakikatine kader Üzülme sen en güzel yarının bir öncesisin Sen en kötü günün ta kendisisin En güzel gün gelmeden Asla şiir sevmemelisin Sen şiir seversen uçaklar hakikate düşer Sen hepimizin yağmuru olsan seni sevmezdik Kimsenin yağmuru kimsenin sevgisine göre değil zaten Annen çaya tek şeker atardı Çayın bile çığlığını öpsün diye Yüzü yere bakan dağları gösterirdi sana İncinmiş iki çirkin haydut olurduk Misafire çam kokulu ve süslü yorganlar çıkartan Taşra kadınlarını anlatmak istemek, şiirdir Sus ve en kırgın ismini sakla herkeslerden Daha büyümeye niyetlenmemişsin Tali yolları kullanıyorsun, iyi Sana suyu hıfzetmek Bana apansız, bana gücenik belalar kaldı Yer yatağındaki tarağı erkeğin akrep sanılır Sen ki kayıp kafiyeyi arama Hasan’la Hüseyin’e devam et Vefadır adı bunun Trenler gecikirse, görüşürüz

Mustafa Akar

                                              

Planör

sana uçak alamıyorsam türkiye ekonomisi kötü gidiyor demektir
ama düşün ve unut hemen şimdi, bisiklet ölüme inandırmaz insanı
sana uçak almak da istemem, motorların sesindeki aldatır bizi

kekeleyen acil iniş çağrısı kesinkes devrimdir

yanlış durakta inmiş iki eski dost olabiliriz, buysa çok güzel

odalara sığamazsak kardeşlik ne güne duruyor

ürpermek ebediyettir, kaç buradan

şizofreni hırkaları dikiyor mühendisler son hızla

giyince unutuyorsun, ben de kendimde bir şey var sanırdım

bir şey, kaset kapaklarını şenlendiren sezen resmi gibi ayıp

depresyon fırkası buna inanıyor

sonbaharla gelen melankoli üzülmeni istemiyor

sana saçlarını tara dersem rüzgarda atlılar geliyordur

ay karanlıkta incecik ve çok acayip, deli olursun

benim suskunluğuma katılırsan bunun da bir anlamı olur

ey çocukluğumdan kalma altıpatlarlar

ey atasözü söyleyen kadınlar birden yaşlanırlar

çık da gel, kibirli ve çok kabahatli

yalnız yürürken yakışıklı, geberesiye hora tepmek isteyen ben

sen benle çıkart şu güzelliğini, çok fazla

çok fazla kaldır at saçlarını sevinmek için, çıldırasıya kitap okumak için

alabildiğine yeryüzünün kardeşi avuçlarımdaki ter, bakışlarımdaki bozgun

sana sevgimi grafikle anlatacağım artık

unutulmak için bile üşeniyorum şimdilerde

dünya resmen normal değil, bana inanma

ama şuna inan

aşağıdaki grafiğe bakan olayı anlayacaktır, diyorsa birileri

tamam, hepimiz delirmişiz

hepimiz başlığı yanlış okumuşuz demek ki

pe sayısı, pi sayısı

lan bana ne deme

ör sen saçlarını

uçakları yüksele yüksele

batan bir dünyaya uzat yine de saçlarını

eski karizmam yerine gelirse bir bilet alırız, tek gidiş

dönemezsek, türkiye tarihi acıları ansiklopedisinde bir madde verirler bize

biri esmerdi, şair

birinin saçları uzamış da uzamış

karma ekonominin baş belası iki anarşist yaşamış
Mustafa Akar

Sabahın Bir Yerinde

Ölen bir kişinin son bakışıyla bakmak dünyaya
Yaşamanın büyük bir şaka olduğunu anlamak
Allah büyüktür der ve susarım, buraya kadardır cümlem
Elmanın tadında bile az sonra öleceğini anlamak

Elleriyle yüzüme başıma çizen o başlangıç hissi
Şakaklarımda ne ıssızlık vardır artık ne de o günaydınlar
Bak, dünya serçe şarkıları ezberliyor, bir bak
Yetim bir çocuğun babasız geçirdiği ilk günden başlıyor sanki

Ben hep dünyaya teğet geçtim, dünya daha gençti
Ömer’in huzurunda okuyacak adaletli bir şiirim olsun istedim
Yüzümle ellerimi yıkadım ve duydum ki evren çok küçüktür
Bir parmak bile tespihte üç tane eder değil mi İbrahim abi

Daha ölmeyen kişi bir fazlalık mıdır dünyada
Bunu bir yerlerden duymuştum sonra unuttum sandım
Yaşamak, sürekli bir köprüden geçme hissi aslında
Karşıya geçince, geçtiğim karşılarda ben yokmuşum hissi

Sabahın bir yerinde ya da
Bir LamElif gibi yalnızız kitabın ortasında

Mustafa Akar