"Ağlamaya başladı; ama hep yakında olan Tanrı,
Beyazlara bürünmüş, babası kılığında ortaya çıktı."
William Blake
MART 2023
Bir insana öldürücü bir söz ediyoruz ve doğal olarak o anda ona öldürücü bir söz ettiğimizin farkına varmıyoruz.
*
Depreme maruz kalan kardeşlerimizin gönülleri naz makamıdır. Onların gönülleri Rabbe karşı kırık, develete karşı buruk, hatta biraz da öfkeli olabilir. *
Sözleri vefasız bir karakter hakkında olan Arya'ya benim adımı uyarladığı için Dostoyevski'ye darılmış gibi yaptım. Ona ayran gönüllü olmadığımı, eğer onu bir kere sevmişsem bunun bir ömür süreceğini belirttim.
-Bunu göreceğiz sevgili Anna, dedi gülerek...
*
İşte buna imar şebekesi denir. Hiçbir parti de bundan vareste değildir. Açık açık konuşalım. En çabuk uzlaşılan yerler imar komisyonlarıdır. Hiç orada hır gür olmaz. İnşaat Türkiye'de yağma ve talan kaynağıdır. *
“Buna ne oluyor?” desin insan, çaresiz
*
göz ardı edilmemesi gerekir gizlice yapılan kötülüğün de
kesilen ağaç sanırsınız ki kârlı kereste
kader, âşık olacağınız kişiyle karşılaşmak demektir hastalık, bütün istemelerinden vazgeçirir insanı
*
ŞUBAT 2023
Hiç kızı olmayıp dört oğlu da enkaz altında kalan, ama hiç birisine ulaşmadığımızda babanın gözümüzün içine bakıp ağlayarak “
en azından bir oğlumu kurtarın” diye yalvardığını ama bizim de aciz olduğumuz anları gördüm.
*
Bugün gözlerimin içine bakıp hadi baba, kar topu oynamaya çıkalım diyen oğluma elbette biraz hava alalım, eğlenilecek zaman değil, insanlar çok zor durumda diyeceğim. Depremi, yıkımı, zorluğu anlatacağım. Yüzümdeki mutsuzluğu görecek, ben ne yapabilirim diyecek, haline şükredecek.
*
İnsan ne olmak ister?
Hiç
kepçe olmak ister mi?
Şu an olsam keşke.
Tek tek enkazların üzerini açsam.
*
Bereket versin ki menekşeler açtığında,
Güle oynaya koşacağımız nisan çayırlarında
Rastlamayacağız artık o narin iskeletlerine
*
Bir kadın izliyor beni, gölgem benim, kaderim
Ve bu akşam güvercinlerin son uçuşları
*
Çekip giden sonbaharı hatırla
Bir daha görmeyeceğiz birbirimizi
Havanın kokusu ve çalı demeti
Ve seni beklediğimi unutma
*
Az önce denize düşen bir
Yağmur damlasını arıyorum.
*
Git, küçüğüm, bırak beni,
Yoksa buluşmalarımızın bitmesini
İstemezdim hiçbir zaman.
*
Ve bir gün hep aynı sözcükleri
Kendi kendine sayıklamaya
Başladıysan, Tanrı'm ! Anla ki,
Çoktan boyun eğmişsin
Aşka.
*
İki söğüt, yalağın üstünde
Hiçbir şey söylemesen de
Biliyorum, bu son gecemiz.
*
Oyun oynadığım bir yerin yakınına gömülmek istiyorum ama mezarlığa değil.
*
Gereği var mı?
Şefkat barındırıyor mu?
Kimseyi incitebilir mi?
*
Ne bir laf edecek ne düşüneceğim,
Ve sonsuz bir aşk dolduracak içimi;
Göçebeler gibi, uzaklara gideceğim,
Mutlu, bir kadınla birlikteymiş gibi.
*
Ah, adın kalbimden hiç çıkmayacak, Bir mezar taşına kazınmışçasına.
*
Yalnızlık şu derin gölün
En tatlı, en sadık misafiri :
Ne o güzel söğüdü ne kendisini
Bir an olsun terk etmiyor hüzün.
*
Şöyle yazın mezar taşıma
Şu kara yerde ne güzel uyuyor
Şimdi, oysa ne acılar çekmişti,
Hayattayken ölmekti tek isteği;
*
Her daim biraz daha Musiki !
Kanatlanan bir şey olmalı mısran,
*
Ah, yaşamak mı! Güzelim, ne çare,
Düştü canıma soğuk ölüm...
*
Bir dolap, rengi benzi solmuş,
Büyük halalarımın sesini duymuş,
Büyük babama kulak kesilmiş,
Babamın konuşmasını dinlemiş,
*
Sana bakmaya cesaret edemiyorum
*
Ve sonra, serip altımıza yosunları,
Öldük bir başımıza, çok uzakta, o mırıltılı
Dost ormanın serin gölgesinde.
*
Ey dar günde yanımda olanlarım,
Ey biricik coşku ve sevinçlerim,
Düşmüş ardınıza, ah güzel yaşlarım,
Akıp geliyor işte, bütün mazim.
*
Endişe duyunca hayatın buruk mutluluğundan,
Cennet kapısında şaşakalan Âdem ile Havva'yı,
Boynu bükük ve hüzünlü görünce, dergâhından
Kovmadan önce onları, hüzünlendi birazcık Tanrı.
*
Ve o hüzün kokulu saçların, artık
Gölge yapmayacak hayallerime
*
Ölümü belki de bu şekilde
Yeneceğiz, bir tek öpücükle!
*
Ve demir al, gayrı uzak diyarlara gitme vakti !
Acımasız umutların perişan ettiği bir Keder,
Elveda mendillerinin sallanacağı anı bekler
*
Şu mine çiçeğinin solduğu
vazo,
Bir yelpaze darbesiyle çatladı;
Ne de hafif bir çarpmaymış o
Ne tıkırtısı geldi ne ses çıkardı.
*
Ve alınca ikimizi de kanadının altına;
*
Ey Ölüm, koca kaptan, demir alma zamanı şimdi !
*
Bir kuleye benziyor benim ruhum,
Yorulmaz ağır koçbaşıların yere serdiği.
*
çünki yokdur aşık-ı bi-zerle bāzāruŋ senin
oluban bizār senden väz geldüm sevmezin
*
İyi kalpte yer yok şüpheye, yokluğa,
Tertemiz mazisidir tüm sermayes!!
Güneş, donan kanında boğulup gitti...
*
Ah yürek saflığı, nasıl da uçup gitti!
Mutluluk ve aşk hayalleri, tatlı düşler,
Hayatın baharına dair bin bir beklenti,
Akşamı görmeden nasıl
sönüp gider?
*
Birazdan ufukta kaybolacak,
Ve şu iç karartıcı tepede
Gördüğüm, ebedi evim olacak.
*
Söyleyin, ışıl ışıl nazlı güzeller,
Benim mavi yolculuğum ne zaman?
*
Tanrı, şu hayat Çölünde dinlenmeniz için,
Size uçsuz bucaksız mezarlıklar hazırladı:
Yorgun yolcular, hadi girin ve uyuyun.
*
Dünya Fundalıklarında şair de öyledir işte;
Yara almadığı sürece hazinesini saklar
Derin bir yara olmalı kalbinde,
Dökmek için mısralarını, ilahi altın yaşlar !
*
Şu hayattan, düşünce belası ve insan olma
Külfetinden kurtulup huzur dolu mezarında
Yatmanı nasıl kıskanıyorum, ah bir bilsen!
*
*
OCAK 2023
Ama işler zamanla duruldu. Görece normal bir hayata başladık. Bir çeşit..
-Şu an bile, onu görünce ya da hayatımı düşününce korkunç bir hata yaptım gibi geliyor. Onu suçluyorum, kendimi suçluyorum. Sadece mutlu olmak istiyorum.
*
Ve kar hüzünlüdür, hüznün bir parçasıdır. Zamanın geçtiğini, ömrün yavaş yavaş tükendiğini ve artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını, insanın geri dönüşü olmayan bir yola girdiğini hatırlatır. *
Bir de şu var Halil. Bir müddet sonra saadetiniz manasız bir sebeple gölgelenebilir, sen onun kalbini kırabilirsin. O sana 'bu kapıdan çıkarsam bir daha dönmeyecem Halil' diyebilir. Sen de ona ne halin varsa gör diyebilirsin...
O lafı etme Halil.
*
Eskiden çocuklar suçlu bir vicdana sahip olarak yetiştirilirdi. Ben de öyle yetiştirildim. Ne var ki bir gün bu yükü daha fazla taşıyamayacağıma karar verdim ve suçluluk duymaktan vazgeçtim. *
İşgal devrinde Eskişehir’deyken, Hiç’i yazmıştım. Bunu üstat Ahmet Halit Bey basmak lütufkârlığında bulundu. Müteşekkirim. Kaç nüsha basıldı? Bunu sormak cüretini kabul edemem.
İşte bu ilk perişannamenin kârından Ahmet Halit Yaşaroğlu, Sirkeci’de Manto denilmekle maruf olan
meyhaneciye beş lira olan borcumu verdi. Bana da zannedersem bir miktar kitap vermişti.
*
Dervişler, bir sonra tekkelerini başlarına yıkacak olan adamın ordusunu karşılamaya gidiyorlar. *
Öyle bir durum ki, o anda ne istersem kesinlikle yapılacaktır.
Bir salkım üzüm istiyorum. Babam çardağa uzanıyor, asmadan koca bir salkım koparıp veriyor.
*
Tek bağışladığım odur.
Başım derde girdikçe bakar çocuklarıma,
Bitürlü ölemiyorum der senin yüzünden,
Çocuklar ortada kalacak,
Ölemez kahrımdan benim,
Yaşamak zorunda benim yüzümden.
*
Değerli
şiir dostları, sevinçleri kadar çileleri de yere göğe sığmayan ozanların gönlünden katre katre akıp gelen şiirleri başka bir dile çevirmenin ne denli ağır bir yük, belki de vebal olduğunu takdir edersiniz! Şayet bu hoş avazlıların gülistanından derdiğimiz güller solmuş, o mest eden kokuları kalmamışsa acemi bülbül oluşumuzdandır... affola !
*
Ne de ağlayabiliyorum dizlerinde, işitemiyorum
Tatlı sesini ve okçu yayını, ne de görebiliyorum gözlerini
Ve neşesini, işitemiyorum adımlarını ki
Kalbim yerinden çıkar, duyduğumda o tatlı sesi!
*
Bizim edebiyat ve
şiir alemimiz de Kirkor ile Sıtkı'nın muhaverelerine benziyor: "Senin şiirin güzel, ama bir de benimkini dinle, benimki nasıl?"
*
o uzun yolculuğun kimsesiz bir durağında.
Yolda kalmış hurda bir kamyonun sönük
farları gibiydi gözleri.
*
Sen son kokladığım gül: adın
zambak(Sen başladın artık, her şey geçsin gitsin)
Sen incelikler antolojisi, uyut beni
(Sesin bir cibinlik gibi soluğumu kessin)
*
Her defasında yeniden kaybeder gibi
Ya bir iskele kahvesinde
Ya bir tramvay durağında
Uzaklaşan adımlarına bakacağım.
*
Ne rüzgârlar yapacağını yapmış ki bana
Kırık değirmenler gibiyim, dönemiyorum işte.
*
Attar’ın öldüğü yaşa geldim
yorgun, öfkeli; içimde belli belirsiz
bir hızla sönen mum: Fitil bitti bitecek, yağ sürüyorum boşuna:
Belki de yarın olmayacak, diyorum.
*
Bundan başka bir şey değildi aşkımız;
gider, dönerdi gene ve bize
gözleri kapalı, uzak, çok uzak
mermerleşmiş bir gülümseme getirirdi
*
Başkasının aynasında görüp sevsem de kendimi, yine girdim
dikenlerden ibaret terkedilmiş bahçeme.
Kim varsa kapımı kapattığım rüyamdan sızdı içeri gece. *
Ben
bazen istasyonu bulamayan bir adamım
*
Geleceğe güvenilmez. Gerçek olan an şimdidir. Ve bu gerçeği gitgide daha yoğun bir şekilde soğuran şey düzyazıdan çok şiir olacaktır. Düzyazı şiirden daha çok güven verir, ama şiir kanayan yaraya seslenir. *
Kendisini gereksiz, güçsüz, şaşkın, istenmeyen,
Herkesin yoluna dikilen biri olarak hissetmiş miydi?
*
Ve düşün sevgilim,
mahpusunu kıskanan bir gardiyan düşün
Ne kadar acı bunlar
Kıskanıyorlar hepimizi ve kıskanacaklar
Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak
Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir
Birazdan akşam olacak sevgilim
Bütün heybetiyle akşam olacak
Sevgilim, diyorum,
*
babamdan bir tokat yemeden büyüdüm ben
*
okunmuş kitapların acısı anımsansın yeniden
her harften bir yara doğuran gece bilinsin
*
"öyle mutluyum ki seninle bi yağmurumuz eksik
sustuğumuzda şöyle inceden çiseleyen"
*
Ey Hatâyî ondan özge kimseye yohdır ümid
Nâle-i zarım menem ol yâre göndermek gerek
*
İster idim kurtulam geldikçe bir bir gussadan
Gün-be-gün derdüm müsennâ kılduğun ya’ni ki ne
*
Çok kabristan gezdim ama böyle minyatür bir hobi bahçesi gibi dizayn edilmişine ilk defa şahit oldum. Ahşap parmaklıklarla çevrilmiş, iki yanına oturulacak mini banklar yapılmış, bir köşesine rüzgâr gülü konulmuş ve zemin çakıllarla kaplanmış. *
ARALIK 2022
Yalnızca bu
çiçekler, hep bir yerlere gidecekmiş gibi azade ve özgür oluyorlar, ama küçük bir havuzun içinde bir yere gitmeden yaşıyorlardı. Hayat da böyle bir şeydi benim için; hep bir yerlere gidecekmiş gibi duran, yalnız ve bir yere gitmeyen bir çiçek. Bütün bir hayatın özeti buydu.
*
Kırık aşk öyküsünde, bir kitap kapağında
Ok terk etmiş yayını, dile düşmüşüz artık
Sana Leylâ diyorlar, Abdülkadir Budak bana
*
Güzel şeyler oluyor anlatsam anlatamam
Diyelim su doluyor çöldeyken matarama
*
Ey evlerini gemi sananlar!
Fırtınalar atlayıp bir limanda batanlar! *
İlk kim anar
adımı yas günlerinden
Çıktıktan hemen sonra ve de lanetle
Üçten fazla düşmanım olmadı benim
Uğraştım, indiremedim sayıyı bire
*
Benim için şiir bir evdir, "Eve gitmek istiyorum" *
Her yıl aynı şeyi yazacağım
Yazacağım ve yayınlayacağım
Okuduğum her şey den aynı şeyi anlıyorum
*
bunları affettirmem -senden özür dilemem- de, artık, anlamlı değil.
bunların ne kadarı benim özel -öznel- budalalığımdan kaynaklanıyor, ne kadarı da ilişki denen şu garip şeyin kendi genel -nesnel- niteliklerinden çıkıyor, bilmiyorum.
*
Bir insanı sevdiğinizde, onu hayal etmek için her zaman
gitmesini istersiniz.
*
Kim bilirse zamanın kalleşliğini ve değişkenliğini
*
Onun hâlâ yaklaştığını sanıyorum
Onu bulduğumdaysa, eriyor
*
*
bilirim yollanımı gözetleyedururda
otururken köşesinde yalnızlığın iğreti
yüreğin ezik ezik olmasın
anne.
*
Şarkılar vardır unutulan
Sesi, kulaklarımda böyle bir şarkı.
*
Ah göz bebeğim… Oradaki hayatı nasıl buldun?
Bizi biraz da olsa düşünecek misin?
Seni görebilelim diye yazın sonunda geri dönecek misin?
Tevfik’im…
Senin üzüntün karşısında
korkak birisiyim,
Babana merhamet et.
*
İki sevgili arasındaki nefret -eğer oluşursa- husumet sırasında oluşabilen bir çok nefretten daha şiddetlidir. Çünkü bu, iki ruhun, karışmış olan parçalarını ayrıştırmak için yaptığı bir savaştır. Ruhlar dünyasındaki en şiddetli düşmanlar, birbirlerinden nefret etmeye başlayan sevgililerdir. *
Evet büyüktü, çok büyüktü günahlarım
Fakat rabbim onları affınla kıyasladım
Sen affedensin tüm günahları
Cömertsin, lütfeder, bağışlarsın.
*
Al bu sözcüğü - benim gözlerim seninkilere
anlatmakta!
Al ve tekrar et arkamdan, ağır ağır tekrar et, geciktir geciktirebildiğin kadar söylemeyi,
gözlerini ise - açık tut, tutabildiğince!
*
olmak istediği yerde.
Burada - o çiçeklere öyle olabilmeleri için yardım
eden el.
*
Duyguların kakmasını taşıyan güzel bir sandal bu tabut. Daha gençken senin gözlerinden, onunla bırakmıştım
kendimi kanın akıntılarına.
*
Değiştirmeye alıştılar
*
ben kendi kendime kendi kendime
*
Hüznümle vedalaşmayı
*
*
Aşk benim için ne idi? Kelebekleri kovalıyan, bir hendeğe yuvarlanıncıya kadar soluk soluğa koşan akılsız,
budala bir küçük çocuk.
*
Birkaç kısa gün.. Ve ben ne kadar çok yaşadım! Aynaya bakmağa pek cesaretim yok; saçlarımın ağarmış olmasından korkuyorum.... Ve bu kalb, ah, bu o kadar ihtiyar ki. *
Ve ölüm, sonbahardaki tabiat üzerine nasıl yavaş yavaş,
hissedilmeden inerse, bana da öyle gelsin. Ancak yanıma oturduğu zaman farkına varayım.
*
Aşkın esaret olduğunu söyliyen, hiçbir zaman sevmemiş olandır. O kanat verir, kelepçe değil...
*
Şimdi de aynıyım, ev de aynı, şehir de aynı,
Bana “Neden mutluluk
yasa dönüştü” demezsin?
*
Sözcüklere gerek kalmadan beni anlayacaklarını sandım. *
Ancak, yaşamın veremeyeceğini anladığı birtakım şeyleri beklememeyi öğrenmiş oluyor kişi, üstelik her geçen gün daha iyi kavrıyor ki yaşam yalnızca bir ekme dönemidir, hasat mevsimi
yoktur burada.
*
Yıldızlar mızraklarını aşağıya atınca,
Göğü sulayınca gözyaşlarıyla,
Güldü mü o, görünce eserini?
*
KASIM 2022
İster sevgili, ister dost olsun,
Ayrılmak saati gelip çattı mı, sakın gizleme;
Sen omuzdan kesilmiş bir çaresiz kolsun.
Eskiye de boş ver onu da eşeleme;
Ne iyiydik'ler, yine görüşürüz'ler
*
Yerleşik Yabancı adını ‘Meteque’ sözcüğünden alır, bu kelimenin manası bir kente yerleşip orada ticaret yapan yabancı kişidir. Altıok dünya denen bir yere yabancı olarak yerleşmiş ve hayatla alışverişini devam ettirmiştir. *
Allah’ım…
gönlümü, davranışlarımı, sözlerimi
sıraya koymama yardım et
cennetinden
ayakta duracak kadar bir yer istiyorum.
*
Koca bir günah gibi yürürdü, öyle durdu
Öldü bir suç olarak bir itiraz olarak öldü
Çıktığı bütün yollara yüreği dağıldı
*
EKİM 2022
Üstüne çıktığın
sandalyeden inmen, ipi kirişe doğru geri atman için tek bir seslenme, kapını çalan tek bir el yetecekti; kendini başka bir sefer asacaktın, zira bu söz sürekli dilindeydi, ölüme kendi seçtiğin tarihi kabul ettirmeye kararlıydın hep. Ölümün önüne geçmeye.
*
dünya ve dünyaya ait bildiği ne varsa,
artık duyularından koptuğundan bu yana,
*
Ölüm uykusu için
*
Tıpkı öyle, bir gün, bir kurak
Yaz günü, kıyısında bir tarlanın
Koparıp alacak başımı ölüm
Kayıtsız ve dalgın
*
İşte bir hanımeli,
İşte avuç avuçmuş,
*
Koparırlar hayattan
Çekerler hayata gene
*
Hasretim uykuya ruhum sana
hasret kalalı;
Gözlerim görmüyor artık seni rüyada bile.
*
ne mutlu bize
*
aynı kalmadık sevgilim
el olduk birbirimize
*
*
EYLÜL 2022
Sevdim, sevildim, güneş yüzümü okşadı. Yaşam, bana hiçbir şey
borçlu değilsin! Yaşam, küs değiliz!
*
*
AĞUSTOS 2022
Bu devran böyle kalmaz
İmam
kayığı yanaştı mı iskeleye
Gözünün yaşına bakan olmaz
*
HAZİRAN 2022
Memnuniyetsizlik bir huy olarak tezahür ettiği zaman, dünyayı ayaklarına serseniz dahi memnun edemezsiniz. Lakin bazı kimseler küçücük şeylerden bile memnun olabiliyor, çevresine zahmet vermiyor. Zahmet vermeyen, iki dünyada berhudar olsun. *
Gördüm ki, ben ihtiyarlandım, gündüz de ihtiyarlanmış, sene de ihtiyarlanmış, dünya da ihtiyarlanmış. Bu ihtiyarlıklar içinde dünyadan firak ve sevdiklerimden iftirak zamanı yakınlaştığından,
ihtiyarlık beni ziyade sarstı.
*
Geçmiyor gülmekle hüznüm, belki ağlarsam geçer. *
İstanbul gittikçe
ağaçsız kalıyor. Bu hâl aramızdan şu veya bu âdetin, geleneğin kaybolmasına benzemez. Gelenekler arkasından başkaları geldiği için veya kendilerine ihtiyaç kalmadığı için giderler. Fakat asırlık bir ağacın gitmesi başka şeydir.
*
Bu yazıyı yazmak için biraz bekledim. İstedim ki içimde çağlayan duygularım yerli yerine otursun. Ruhumda silinmez izleri olan o güzel insanla azar azar vedalaşayım. Gözlerimiz nemli ama ağlayan bir yazı yazmak istemedim. *
*
Oturaksız bir kayık gibi bulutlu gecede, karanlık denizde
Son girdaba doğru yol alıyorum
Selam umudu yok
*
Yalnız bir adam
*
*
seher vakti,
annemin Kur'an okuma vakti
Kur'an okumak, kendini temize çekmek demekti, Allah'ın içimizdeki sesiyle
Kur'an okumak, ilk-bahçeye gitmek demekti seher vakti
sabahın gözyaşıdır ağaçların yapraklarındaki çiğ tanesi
*
Şairler mutsuz insanlardır. Mutlu insanlar şiir yazamaz. *
İstanbulum Anadolum sevdiğim toprak
Ne kadar yakınım sana
*
Her ölüm dünyada bir çatlak açar - bir boşluk bırakıp öyle gider her kişi: öteki kişiler de, şimdi, o çatlağı
kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş
hissederler kendilerini.
*
*
MAYIS 2022
yaşarken
dans ettiğimi bilmeyen ahali
dualarla uğurlarken beni
bir sevinç anını paylaşacağım seninle *
zihnimin gizli odalarında
her birinin içinde bir başka an,
özenle saklanmış zaman
bana bakıyor oradan
*
Mektubumu yanıtlarsanız sevinirim, çünkü şu sıralar çok acı ve zor günler geçirmekteyim ve mezarında yatan biri gibi yalnızım, bir sürü acı ve azap veren düşünce ve hiç bitmeyecek olan bir hüzünle. Şimdilik sizi memnun edemiyorum, belki bir gün gelir siz de bana hak verirsiniz ve bana küsmezsiniz, benimle de diğer çocuklarla olduğunuz gibi sevecen olursunuz. Uzaktan sizi öpüyorum. *
Sâni’-i Kerîm, Fâtır-ı Rahîm, her bir taifenin resmigeçit nöbeti bittikten ve o resmigeçitten maksud olan neticeler alındıktan sonra, ekseriyet itibarıyla dünyadan merhametkârane bir tarz ile tenfir edip
usandırıyor. İstirahate bir meyil ve başka bir âleme göçmeye bir şevk ihsan ediyor.
*
Bu âhirzaman fitnesinde açlık, ehemmiyetli bir rol oynayacak. Onunla ehl-i dalâlet, biçâre aç ehl-i imanı, derd-i maişet içinde boğdurup, hissiyat-ı diniyeyi ya unutturup ya ikinci, üçüncü derecede bırakmaya çalışacak. *
Yordu bütün yıl bizi işler
ve ilişkiler: Buraya ondan geldik.
Korkmuştuk korkularımızdan,
coşkularımızdan bıkmıştık,
ne yavaşlıyor ne de hızlanıyordu
çarklar, kimseye rastlamıyorduk,
kendimize bile: Buraya ondan
gelmiştik.
*
Bir kötülük edince, bir günah işleyince, ondan kork; çünkü kötülük ekilen bir tohumdur. Allâh onu yeşertir, meydana çıkarır. *
Şâh-ı gam mülk-i dili leşker-i hasretle korur
...
“Bir iş, kendisini üzdüğünde, Rasûlullah namaz kılmaya sığınırdı.”
*
Seni seviyorum da diyemem
Sonunda gurur beni hasta edecek
Çünkü şu gerçeği biliyorum
*
Elbiselerim paramparça oldu, peki ayın sonu nerede?
Yeni ve güzel elbiseler nerede?”
Utanarak ve yavaşça dedim:
“
Sabret çocuğum, gelecek aya kadar.”
*
Bunlardan önce yer gök yeşildi
Şimdi karanlıktan başka bir şey yok, onun gökyüzünü kim götürdü? *
O
gidiyor, ama nereye? Bir dostun semtine mi?
Bir misafirhaneye mi? Ya da akrabalarının yanına mı?
*
Ekmek hasretiyle aç uyudum Hasır üstünde cami avlusunda! …
*
Gözlerinde ışıltıyla bize bakmakta olan kişinin bu sevgisini ne kadar alıyoruz içeri? Onun bizi sevmesine izin verebiliyor muyuz? Bu dünyada insanın uğrayacağı en büyük kötülüklerden biri,
kayıtsız kalınmaktır. *
Çiçek açamama korkusuyla erguvan,
Yiten ümitlerinden yorgun düşer *
Ve eğer beni ihtiyar köylü bir kadın
İnsanların kaçtığı bir dev gibi görüyorsa,
*
Ben seni, ey memleket, olduğun gibi seviyorum. *
*
Başlar yakaların içinde,
Selam alıp dostları görmek için başını kaldıran yok.
*
Hırsızlık ve haramdandır; varlıklı ile yoksulun ayrımı,
İhtişamlı
saraylar helal para ile hâsıl olmaz.
*
Ve tepenin üzerinden,
Çırpınır birden
Gelip geçen kuşların, anlamını bilmediği.
*
Kalmak
-evet!-
Ve kendi hüznünü
akşamları
*
"Onlardan ayrılış bana her an üzüntüdür;
Madem ki böyle duygularım kaldı, çok şükür. *
*
Şairler Allah'la neden samimi mısralarda neye göre yaşanıyor sabır
hangi yıkımdan sonra hatırlanır
okumadan büyüdüğün anlaşma
*
Ne sen varsın, ne ben
Sarıldığımızda,
Ilık bir soluk eser ufka.
*
*
bir kuşun kırık kanadıdır sevmek
*
NİSAN 2022
İşte yastığı kara toprak olan
Gerçi felekten acıdan başka bir şey görmedi
*
Ey ‛âşık-ı miskîn budur âdâb-ı mahabbet
*
Ne çıkar sanki sardıysam sizi kollarımla
Unutmak, belki de unutmak olsun diye mi
Onu da tatmak gibi
Ama gitmenin saati geldi
*
yarısında izin alıp gideceğiniz bir hikayedir burası
burası
dünya bizi nasıl
kırdıysa öyle de gönlümüzü almamayı bildiği
yerdir.
*
İşte ben bütün bu gereksiz
sebeplerden sıkılırken yaşamaktan
unutacak kadar dalgın,
kötü yola düşen; şiire düştüğü için
Ne cesaret eden, ne giden
*
Yaram var diye konuşmaya başlarsanız bir kısmı yaranıza bakmaya gelir, bir kısmı yaranızı taşlamaya. Ama yara aynı yerde kalır.
*
Çocukluğumdan beri İsrail çocuk, kadın, genç, yaşlı demeden öldürmeye devam ediyor. Çocukluğumdan beri biz İsrail’i kınamaya devam ediyoruz. *
Has şiir bize hissedip de adını koyamadığımız şeyi anlamlandırabilmekte yardımcı olur. Bizi sarsar, kendimizle karşılaştırır. Bu açıdan şiiri iç dökmekten ya da kendiyle
hasbıhalden ziyade terapi odasının sözlü süreçlerine daha yakın buluyorum.
*
Beni anlayanlar bana yabancı
beni anlamayanlar benden davacı ne yapmalıyım o zaman
*
bir gün alçak sesle söyler
duymak zorundasınız
*
Anlamadığın bir dille beni yalanladılar!
*
Orada bir erkek usulca bir kadından ayrılır
Orada kendi gövdesine sığınır bir
çocuk*
mesele dostum
yenilirken yenmiş gibi durabilmekte
*
Size bir şey söyleyeyim mi, bu itirafım ilk olacak ve de size olacak. O kitabı okuduktan sonra babama
haksızlık ettiğim kanısına da vardım. Fazlaca yüklenmişim, öyle tuhaf bir duygu yaşadım.
*
Erken öleceğim göreceksiniz İçimden uzaklaştı bir atın kişnemesi
Gül soldurdum, dışlandım bir bahçeden
Duvar sandım bileğime çaktım çiviyi
*
Yama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtık
Arada bir giderdim çocukluğumu bulmaya
Gitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık
*
Babam limandı belki, yanaşmayan gemi ben Aynı suların açığı, kıyısıydık ikimiz
Susmak ona özgüydü eşlik etmekse bana
*
kuşun yeni karılmış zifte konması gibidir
kefeni yeğlemesi bir kışın kar yerine
*
O eski huyudur, bırakamadı
Hep yaralı imgelere rastlar da
*
Avcıların yanında poz verdiği ölü ceylan
...
Bu anlamda sözümde duramadım, hemen döndüm şiire. Hızla kirlendiğimi fark etmiştim, intihar ediyordum sanki yazmadığım zamanlarda.
*
Değmez demiyorum değer
Bir gül gelip içimizde açsa iyidir
Sonra yok olmak fark edilmektir biraz *
Ben didişmekden
usandım savlet-i ağyar ile
Cây edindim külbe-i ahzânı kalb-i zâr ile
*
Dil-i ser-pençe-i çeşminde göstersün muşavvirler
*
Tutkuyla bağlandığın herkes
gider.
Hiçbir yara iyileşmez aslında.
Bir gün bir köşe başında yorulursun.
*
buğulu gözlerindeki.
Uzak manzaralardaki
buğulu gölleri sevdiğim gibi.
*
Artık aşk
alev coşkusu değil
yaramızın sızısına uyuşturucu bir merhem
*
Erkekler yaşlanırken
*
Karanlık'ta savaşmaya
gidiyorum
yorgunluk beşikleri bırakmış
*
Göğsümde hançer yarası
süsen gibi açsa da.
*
Çiçek açtı, kışın bittiğini müjdeledi ve
gitti ...
*
Elindeki kalın bastona dayanarak yokuşaşağı ağır ağır iniyordu. Renginin uçukluğu, harekâtının bataeti, halsizliği, mecalsizliği ile beraber simasının keder-âlûdeliği, siyahlara müstağrak kıyafetinin perişanlığı kendisinin hastalığından ziyade musibet-zedeliğini hatıra getiriyordu. *
Ey yerlerin, göklerin ışığı
işit iniltilerimi!
Gör nasıl çırpınıyorum
Kötü rüzgârda kalmış bir deniz gibi.
Yardımıma gel, uzaklaştır benden
kötülüğümü isteyenleri.
*
MART 2022
Sabâhın sinlere vardum gördüm cümle ölmiş yatur Her biri bî-çâre olup ‘ömrin yavı kılmış yatur
*
Yazık şu acze ki yârây-ı intihârım yok!
*
Rihletinden anladım ki hâtırın gafil değil Cismin âfil olsa da rûhun senin âfil değil
*
Yine pür cûş-û hurûş oldu derûnum bu gece
Döndü bir fırtınaya sabr-ü
sükûnum bu gece
*
Bir gün zayıflamadı kederimiz
Bir gün unutmadık kendimizi
*
Hoşa gidecek seslerin peşinden koşar oldun
Ama bulduklarını da birer
ağıda çevirdin hünerle
*
*
Yorgunum; yaşamaktan yoruldum, diyorum. Hakkın var, diye başımı okşayacağın yerde, koşup, bu durmak vakti yaklaşan hayat zembereğini kendi elinle yeniden kuruyorsun.
*
Ölüler bir zamanlar seni seven kalplerdi:
Uçup giden meleğin, baban, yahut da annen!
Gönülleri kırılır bu acı sözlerinden, Rüya içinden gibi duyarlar sesimizi.
*
Oysa
allahım bilirsin ben en çok yeryüzünü,
ve başımı yatırınca toprağa, gökteki yıldızları da,
işte öyle allahım bilirsin çok güzel yapmıştın bu yeryüzünü.
Bizim köydeki gibi.
*
Aylarca sustun. Aylarca yüzün açılmadı. Gülmedin, gülümsemedin. Yemedin, içmedin. “Ben artık yaşamıyorum,” diye yazdın mektubunu. Ben de eridim seninle. Ben de öldüm. Ama inancımı hiç mi hiç yitirmedim. *
Göğüslemek için karanlık yarınları.
*
Adını bile kekeleyen.
Bilmemem gereken
Şeyler öğrendim.
Sorular sordum
Sormamam gereken.
*
Gerçekten, karanlık günlerde yaşıyorum!
Saflık sayılıyor dürüst söz. Kırışıksız bir alın
*
Erik ağacı olduğuna inanmak zor Hiç erik vermez çünkü
Ama yine de erik ağacı işte
Yapraklarından belli.
*
Kalp bu ekmek gibi kırdığımız
Sığırcık kuşları onu gagalayan
*
Ve içim sevdanla pır pır etse de Dilediğin istediğin sürece
Bir yastıkta olacağız seninle
*
Biliyor musun
Günün renkleri bir gülüşün sonucu olduğu zaman
*
Ne anlamı var yarının ve dünün anlamı ne
Diken değiştiriyor işte yüreği
*
Hiçbir şey değil sanıldığı kadar öyle değerli
Başkaları gelir Onların kalbi benimkisi gibidir
Hepsi de ota dokunmasını ve seni seviyorum demesini bilir
*
Geçirmek için yüzüğü başkalarının parmağına
Bir an bile durmasın gerçekleşmeyecek düşler
*
Bağıracağım bağıracağım toplardan daha yüksek bir sesle
Yaralılardan ve sarhoşlardan yüksek hem de
*
Damların üstündeki karlar gibi
*
Bir nefesi ve bir sızlanmayı
*
Bir Ekim ezgisi hüzün veren bir ezgi Mayıs ayından çok daha tatlı
*
Hiçbir şeye benzemeyen
Bir mezarlık hatırlarım
Farkı yoktur memleketten
*
İnsan boş yere galip sayar kendini
Burası Elsa'nın kenti
Ve o kırık köprünün altından
Rhone nehri ile yüreğim geçer *
Kalbimin şekli kentin şekline benzer
Orda yönü belirsiz bir
rüzgâr eser
*
Hep bizim aşkımız var ağlayan her bir gözde
Hep bizim aşkımızdır yolu şaşırılmış sokak
*
Çocuk akıllı
uslu dursun diye
Nasıl yığarlarsa önüne değersiz eşyaları
*
Ey aşkım ey sevgilim var olan bir tek sensin
Bu hüzünlü saatinde batan güneşin
Yaşamımın ipini ve sevinci ve sesi
Çünkü sana tekrarlamak istiyordum Seni sevdiğimi
Ama bu söz acı veriyor bana sensiz söylendi mi
*
*
Yaşlandıkça daha güzelleşiyorum
Çünkü atlıyorum, sekiyorum en
korkunç darbelerin üzerinden
Yarısını sana, yarısını kendime
Senin hep yanımda olacağını
bilseydim
Çıkış yok ki, onurumuzun hepsini kendimize alalım
*
Bir tek sen bir şeyler vadediyorsun gibi
gerçekleşebilir mi?
*
Bana masum bir yüz ver Tanrım masum bir yürek *
Her şeyi yakalayan kalbiyle yakalıyor
kalplerini
*
Ama ancak O, henüz tanımadığım
*
Hiç kimsenin biriyim ben, hiç
*
üstünde pelteleşip kalmayacak mı?
*
Hatta kendinle biraz oynuyorsun
Ama aşk çok uzaktadır bundan
*
Sen ve ben bir şey diyemiyoruz
Ne zaman ne zaman
*
*
camlar bile sarsılıyor
*
Çırpınan bir ruhum artık
Uzak hayret burçlarında
Nevânın, ferahfezânın.
*
Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık. Kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan
Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık.
*
*
Artık gözyaşımız kalmadığında, gözyaşları duygusal hayatımızın arka planı olmayı kestiğinde, sevdiğimiz kişinin içimizde açtığı yalnızlığı, kaybı ve yokluğu gözyaşlarına akıtamadığımızda, acı daha da keskinleşir ve geleceğe ilişkin umut ufuklarımız kararır. *
O sırada gördüm ki, içlerinden biri yalan söylemiyordu,
çaresizliğime alıştım, diyerek.
o da başardı enginlere yayılan
bir sessizliği.
*
Her sözcükte ve her kalıpta.
*
Hafiften ürküyor yüzün,
birdenbire lamba gibi aydınlandığında
iç dünyamda, tam da
en
acıtıcı aslanın söylendiği noktada.
ŞUBAT 2022
