Son Saat

Bir koku kalmıştı odasında, belki yalnız
anılardan, belki de ilkyaz akşamına
yarıaçık bırakılmış pencerelerden. Götüreceği neyi varsa 

toparladı. Büyük aynanın üzerine bir çarşaf örttü. 

Parmaklarında hala o biçimli gövdelerin duygusu 

ve kaleminin duygusu, tek başına - karşıtlık yoktu: 

şiirin son birleşimiydi bu. Kimseyi aldatmak 

istememişti. Son yakındı. Bir daha sordu:
"Acaba minnet duygusu mu, yoksa minnet duyulması isteği mi?"
Karyolanın altına itilmişti eskimiş terlikleri, 

onları örtmeye kalkmadı - (Nasıl olsa başka bir gün). 

Yalnız, anahtarı yeleğinin cebine yerleştirdiğinde, 

yapayalnız, odanın tam ortasında duran sandığın

üstüne oturdu ve suçsuzluğunun bilincine

ilk kez böylesine kesinlikle vararak ağlamaya başladı.

Yannis Ritsos