Şairin Kendisiyle Hesaplaşması
“Bana sor sevgili kâri’, sana ben söyleyeyim,
Ne hüviyyette şu karşında duran eş’ârım:”
Mehmet Âkif, şiirine okuruna yönelttiği bir davetle başlar. “Kâri’”, yani okur, yalnızca şiiri tüketen, söyleneni dinleyen kişi değildir; şairin kendisini açıklayacağı, sanatını anlamlandıracağı muhataptır. Âkif, şiirlerinin niteliğini başkalarının değerlendirmesine bırakmak yerine doğrudan kendisi konuşmak ister. Bu tercih, daha ilk mısrada şiirin bir tür öz değerlendirme, hatta sanatçının kendi huzurunda verdiği bir hesap olduğunu gösterir.
Burada dikkat çekici olan, şairin okuruna “sevgili” diye seslenmesidir. Bu hitap, şiirle okur arasında kurulmasını istediği yakınlığı ortaya koyar. Âkif, eserinin yalnızca biçimsel özellikleriyle değerlendirilmesini değil, kendisini yazmaya götüren duyguların da anlaşılmasını ister. Şiirinin ardındaki insanın görülmesini bekler.
“Ne hüviyyette” sorusu ise yalnızca şiirlerinin nasıl yazıldığıyla ilgili değildir; onların ne tür bir varlığa sahip olduğunu, hangi kaynaktan doğduğunu ve neyi temsil ettiğini sorgular. Böylece şiir, daha başlangıcında kendi varlık sebebini araştıran bir metne dönüşür.
Hünerin Yerine Samimiyeti Koymak
“Bir yığın söz ki, samîmiyyeti ancak hüneri;
Ne tasannu’ bilirim, çünkü, ne san’atkârım.”
Âkif, şiirlerini “bir yığın söz” diye nitelendirerek alışılmış şairlik iddiasından uzaklaşır. Şairin kendi eserini bu kadar mütevazı bir ifadeyle tanımlaması, ilk bakışta bir yetersizlik itirafı gibi görünebilir. Oysa burada asıl mesele, şiirin değerini hangi ölçüye göre belirlediğidir. Âkif için şiirlerinin en önemli özelliği, kusursuz bir biçime sahip olmaları değil, samimi olmalarıdır.
“Samîmiyyeti ancak hüneri” ifadesi, şiirin bütün değerini tek bir noktada toplar. Şairin hüneri, okuru etkilemek için türlü sanat oyunlarına başvurmak değil, hissettiğini içtenlikle söyleyebilmektir. Böylece sanatın değeri, dışarıdan görülen ustalıktan iç dünyadaki dürüstlüğe doğru kaydırılır.
Ancak Âkif’in “Ne tasannu’ bilirim, çünkü, ne san’atkârım” demesi, sanatın bütün inceliklerini reddettiği biçiminde anlaşılmamalıdır. Tasannu, yapmacıklık, gösteriş ve doğal olmayan bir sanatlı söyleyiş anlamlarına gelir. Şairin karşı çıktığı, şiirin sırf şiir olduğunu göstermek için süslenmesi, duygunun önüne biçimsel hünerin geçirilmesidir.
Üstelik Âkif’in şiirlerine yakından bakıldığında güçlü bir teknik ustalıkla karşılaşılır. Ölçüye, kafiyeye, ahenge ve konuşma dilinin imkânlarına hâkimiyeti, onun sanatsal beceriden yoksun olmadığını açıkça gösterir. Dolayısıyla burada gerçek bir sanat yetersizliğinden çok, sanatçılığın gösterişe dönüşmesine yönelik bir itiraz vardır. Âkif, ustalığını inkâr eder gibi görünürken aslında ustalığın hangi amaç uğruna kullanılacağını tartışır.
Onun için şiir, sanatçının kendisini sergilediği bir gösteri alanı olmamalıdır. Şiir, insanın içinden geçenlerin hayata ve hakikate sadık kalınarak dile getirilmesidir.
Şiir Gözyaşı mıdır, Acziyetin İfadesi mi?
“Şi’r için ‘gözyaşı’ derler; onu bilmem, yalnız,
Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!”
Bu iki mısrada Âkif, şiire ilişkin yaygın bir anlayışla kendi şiir anlayışını karşı karşıya getirir. Şiirin gözyaşı olduğunu söyleyenlere katılmaz. Fakat bu itiraz, şiirin duyguyla ilişkisini reddettiği anlamına gelmez. Tam tersine, duygunun şiirde nasıl yer bulduğunu daha derin bir noktadan açıklamaya çalışır.
Gözyaşı, çoğu zaman üzüntünün, özlemin, aşkın veya merhametin dışa vurumudur. Âkif ise kendi eserlerini doğrudan bu duyguların ifadesi olarak tanımlamak yerine “acz” kavramına başvurur. Acz, insanın güçsüzlüğünü, yetersizliğini ve her şeyi yapmaya muktedir olmadığını kabul etmesidir. “Girye” de ağlama, gözyaşı dökme anlamına gelir. Şair, bütün eserlerini kendi aczinin gözyaşı olarak görür.
Burada acziyetin yalnızca kişisel bir başarısızlık veya sanat bakımından yetersizlik olmadığını düşünmek gerekir. İnsan, bazen yaşadığı acıyı anlatmaya, gördüğü haksızlığı gidermeye, sevdiğini korumaya veya inandığı hakikati bütünüyle ifade etmeye gücünün yetmediğini fark eder. Şiir, tam da bu yetemeyişin içinden doğabilir.
Âkif’in acziyet vurgusu, insanın kendi sınırlarını tanımasıyla ilgilidir. Şair, dünyayı değiştirebilecek, bütün acıları ortadan kaldırabilecek veya içindeki her şeyi eksiksiz biçimde anlatabilecek biri olduğunu ileri sürmez. Aksine, şiirini insan olmanın sınırları içerisinde değerlendirir.
Bu açıdan bakıldığında “Aczimin giryesidir bence bütün âsârım” dizesi, bir şairin kendisini küçültmesinden çok, şiirin kaynağını insanın kendi güçsüzlüğünü fark ettiği yerde aramasıdır. Şiir, burada yalnızca duygunun dışa vurumu değil, insanın kendi yetersizliğiyle yüzleşmesinin de ifadesidir.
Duyduğu Hâlde Söyleyemeyen İnsan
“Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!”
Şiirin en çarpıcı bölümlerinden biri burasıdır. Çünkü Âkif, önceki mısralarda savunduğu samimiyet düşüncesini burada bir çelişkiyle karşı karşıya getirir. Samimi olmak, insanın içinden geçeni olduğu gibi söylemesi demekse şair neden hissettiğini söyleyemediğini belirtmektedir?
Aslında bu iki mısra, şiirin merkezindeki gerilimi açığa çıkarır: İnsan, hissettiği şeyin büyüklüğüyle onu ifade edebilme gücü arasında her zaman bir uyum kuramaz.
“Ağlarım, ağlatamam” derken kendi duygusuyla okurda uyandırmak istediği duygu arasındaki mesafeyi dile getirir. Kendisi ağlayacak kadar etkilenmiştir, fakat aynı etkiyi başkasında meydana getirememektedir. Kendi iç dünyasında yaşadığı yoğunluk, karşısındaki insana aynı yoğunlukla ulaşmaz. Şairin acısı gerçektir; fakat bu gerçekliğin başkasına aktarılması garanti değildir.
“Hissederim, söyleyemem” dizesinde ise sorun daha da derinleşir. Burada yalnızca başkasını etkileyememek değil, hissedilen şeyi dile getirememek söz konusudur. İnsan, bazen içinde ne bulunduğunu çok iyi bilir ama onu anlatacak kelimeleri bulamaz. Bazen de kelimeler bulunur, fakat söylenenler yaşananın bütününü karşılamaz. Dile gelen, iç dünyadakinin kendisi değil, ancak onun bir parçasıdır.
“Dili yok kalbimin” ifadesi bu güçlüğü son derece yalın bir imgeyle anlatır. Kalbin dili yoktur; çünkü kalbin yaşadığı her şey, dilin sınırları içerisinde bütünüyle karşılık bulamaz. Buradaki kalp, yalnızca sevginin veya hüznün merkezi değil, insanın kelimelere sığmayan iç dünyasıdır.
Şairin “ondan ne kadar bîzârım” demesi, bu durumdan duyduğu rahatsızlığı gösterir. Bîzâr, usanmış, bezmiş, rahatsız olmuş anlamına gelir. Âkif, kalbinin dilinin olmayışından yakınır. Bu yakınma, şiir yazan insanın temel çelişkilerinden birini ortaya koyar: Şair, ifade etmek istediği şeyin peşinden gider; fakat kullandığı dilin o şeyi bütünüyle karşılayamadığını da bilir.
Bu noktada şiirin başındaki samimiyet iddiası yeni bir anlam kazanır. Samimiyet, hissedilen her şeyin eksiksiz anlatılabileceği anlamına gelmez. İnsan, en samimi olduğu anda bile kendisini tam olarak ifade edemeyebilir. Âkif’in şiirindeki içtenlik, bu eksikliği gizlememesinden kaynaklanır.
Şiiri Okumak, Bir İnsanın İç Dünyasına Yaklaşmaktır
“Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa;
Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.”
Âkif, bu bölümde okuruna yeniden seslenir. Fakat bu kez kendi şiirlerinin ne olduğunu açıklamakla yetinmez; okuruna onları neden okuması gerektiğini de söyler.
“Bir hisli yürek” ifadesi, şiirin insanda meydana getirmesi beklenen etkiyi anlatır. Âkif, okuruna yalnızca bilgi vermeyi, ona yeni düşünceler öğretmeyi veya estetik bir haz yaşatmayı vaat etmez. Kendi iç dünyasının, hislerinin ve vicdanının şiire dönüşmüş hâlini sunar.
“Onu yazdım” derken kastettiği şey, yalnızca duygularını kâğıda dökmek değildir. Şair, eserlerinde kendi yüreğini görünür kılmaya çalışmaktadır. Böylece şiir, insanın kendisinden başka bir insana doğru uzanan bir imkâna dönüşür.
Burada okurun da sorumluluğu vardır. Şiiri anlamak, yalnızca kelimelerin anlamını çözmek veya ölçüsünü, kafiyesini incelemek değildir. Şairin yaşadığı duyguyla temas edebilmek, onun dünyasına yaklaşmayı gerektirir. Âkif, okurunu bu yakınlığa davet eder.
Bununla birlikte “iki söz yazdımsa” ifadesindeki tevazuyu da gözden kaçırmamak gerekir. Şair, bütün eserlerini büyük bir iddiayla sunmak yerine, birkaç söz söylemiş olsa bile onların içine yüreğini koyduğunu belirtir. Burada şiirin niceliği değil, içtenliği önemlidir.
Bu anlayışta şiirin başarısı, yalnızca şairin ne kadar güzel yazdığıyla ölçülmez. Yazılanların başka bir insanın yüreğinde karşılık bulup bulmaması da önemlidir. Âkif'in okura yaptığı çağrı, şiiri iki insan arasında kurulan bir duygu ve vicdan ilişkisi olarak görmesinden kaynaklanır.
Hayal ile Hakikat Arasında
“Hayır, hayal ile yoktur benim alışverişim,
İnan ki her ne demişsem görüp de söylemişim.”
Bu mısralarda Âkif, şiirin kaynaklarından birini daha açıkça belirtir: Hakikat. Üstelik bunu, önceki bölümlerdeki tevazusundan farklı olarak kesin ve kararlı bir dille söyler. Şair, şiirlerinde anlattıklarının hayal ürünü olmadığını, gördüklerinden hareketle konuştuğunu ileri sürer.
Buradaki “hayal” kelimesini bütün anlamlarıyla ele alıp Âkif'in hayal gücünü reddettiği sonucuna varmak doğru olmaz. Şiir, tabiatı gereği imgelere, çağrışımlara ve dönüştürücü bir dile ihtiyaç duyar. Âkif'in itirazı, daha çok gerçeklikten kopuk bir şiir anlayışına yöneliktir. Onun için şiir, sırf güzel göründüğü veya kulağa hoş geldiği için gerçeğin yerine başka bir dünya koymamalıdır.
“Görüp de söylemişim” ifadesi, şairin gözleme verdiği önemi ortaya koyar. Âkif'in şiirlerinde sokaklar, evler, yoksullar, çocuklar, aileler, toplumun farklı kesimleri ve gündelik hayatın acıları geniş yer tutar. İnsanların yaşadığı sıkıntılar, toplumsal çelişkiler ve ahlaki sorunlar onun şiir dünyasının temel unsurları arasındadır.
Bu bakımdan Âkif'in şairliği, yalnızca iç dünyasına dönük bir duygulanımın ürünü değildir. O, dış dünyaya da bakar; gördüklerini değerlendirir, gördükleri karşısında üzülür, öfkelenir, sorumluluk duyar. Şiir, böylece kişisel duyarlılıkla toplumsal gerçekliğin kesiştiği bir alana dönüşür.
Bununla birlikte burada önemli bir ayrım yapmak gerekir. Bir şeyi görmek, onun bütün hakikatini kavramak anlamına gelmez. Şair de diğer insanlar gibi gördüklerini kendi bakış açısı, değerleri ve inançları doğrultusunda yorumlar. Âkif'in şiirini güçlü kılan, hakikate aracısız biçimde sahip olduğunu varsaymasından ziyade, şiirini gerçek hayattan ve insanın somut yaşantısından koparmak istememesidir.
Onun şiir anlayışında hayal, hakikatin yerine geçmemelidir. Sanatın görevi, yaşananları örterek okuru hoş bir düşe taşımak değil, insanı yaşadığı dünyayla yeniden karşılaştırmaktır.
Odun Gibi Söz, Hakikat Gibi Şiir
“Şudur cihanda benim en beğendiğim meslek:
Sözüm odun gibi olsun, hakikat olsun tek.”
Şiirin son iki mısrası, önceki bölümlerde anlatılan bütün düşünceleri tek bir ilke etrafında toplar. Âkif, dünyada en çok benimsediği mesleği, yani sanat anlayışını açıklar: Sözü gösterişli olmayabilir, fakat hakikatten ayrılmamalıdır.
“Odun gibi” benzetmesi, şiirin estetik özelliklerini bütünüyle ortadan kaldırmayı amaçlayan basit bir söyleyiş değildir. Odun, işlenmemişliği, kabalığı ve süsten uzaklığı çağrıştırır. Şair, sözünün incelikten yoksun görünmesini bile göze alabileceğini belirtir; yeter ki söylediği şey gerçek olsun.
Burada iki farklı değer karşı karşıya gelir: Sözün güzelliği ve sözün doğruluğu. Âkif, bunlardan ikincisini birincinin önüne koyar. Güzel konuşmak, etkileyici bir söyleyiş kurmak, kelimeleri ustalıkla kullanmak değerlidir; fakat bütün bunlar hakikati gizlemek veya değiştirmek için kullanılıyorsa anlamlarını kaybeder.
Bu tercih, şiirin başındaki “samîmiyyeti ancak hüneri” ifadesiyle birleşir. Âkif için samimiyet, yalnızca insanın kendi duygularını dürüstçe anlatması değildir. Aynı zamanda dış dünyaya karşı dürüst kalmak, gördüğünü çarpıtmamak ve sözünü gerçeğin önüne geçirmemektir.
Böylece şiirde iki ayrı doğruluk anlayışı birbirine bağlanır. Birincisi, insanın kendi iç dünyasına karşı dürüst olmasıdır. İkincisi, dış dünyayı anlatırken hakikate bağlı kalmasıdır. Âkif'in şiir anlayışı bu ikisinin birleştiği noktada şekillenir.
Ancak burada bir soru da ortaya çıkar: Şiir yalnızca hakikati söylemekle mi değerlidir? Bir şiirin doğruluğu, onu kendiliğinden büyük bir sanat eserine dönüştürür mü? Elbette hayır. Gerçekleri anlatmakla şiir yazmak aynı şey değildir. Şiirin dili, ritmi, kuruluşu ve okurda meydana getirdiği etki de önemlidir.
Âkif'in bu mısraları, estetik değerin gereksiz olduğunu söylemekten çok, estetiğin hakikate bağlı olması gerektiğini savunur. Onun idealinde sözün güzelliği, gerçeğin önüne geçmemeli; sanat, anlatılan şeyin samimiyetini ve inandırıcılığını güçlendirmelidir.
Şairin Aczi ve İddiası
Şiirin bütünü düşünüldüğünde, Mehmet Âkif'in iki farklı tutumu yan yana görülür. Bir taraftan “ne san'atkârım” diyerek sanatçılık iddiasını geri çeker; diğer taraftan “her ne demişsem görüp de söylemişim” diyerek kendi sözünün gerçekliğini savunur. Bir taraftan hissettiklerini anlatamadığını söyler; diğer taraftan şiirlerine kendi yüreğini koyduğunu ileri sürer.
Bu karşıtlıklar, şiirin zayıf noktaları olmaktan çok, onun düşünsel hareketini meydana getirir. Âkif, kendisini her şeyi bilen, her duyguyu eksiksiz anlatan ve her gerçeği kusursuz biçimde ifade eden bir sanatçı olarak sunmaz. İnsan olarak sınırlarını kabul eder; fakat bu sınırların arkasına saklanarak sorumluluktan da kaçmaz.
Kendi acziyetini kabul ederken hakikate bağlılığından emin olması, şiirin en önemli gerilimidir. İnsan, hissettiğini tam olarak anlatamayabilir; ancak bu, anlatmaya çalışmaktan vazgeçmesini gerektirmez. Sözü kalbin bütün derinliğini karşılamayabilir; fakat yine de o kalbin tanıklığını taşıyabilir.
Bu açıdan Âkif'in şiiri, yalnızca sanat hakkında bir açıklama değil, insanın kendisine ve dünyaya karşı nasıl bir tutum alması gerektiğine ilişkin bir metindir. Şairin ahlak anlayışıyla sanat anlayışı birbirinden ayrılmaz. Samimiyet, onun için kişisel bir erdem olduğu kadar şiirin de temel şartıdır. Hakikat ise yalnızca anlatılan konunun özelliği değil, sanatçının sözünü yönlendiren bir sorumluluktur.
Sonuç: Şiirin Ardındaki İnsan
Mehmet Âkif, bu şiirde kendisini büyük bir sanatçı olarak yüceltmek yerine, yazdıklarının arkasındaki insanı görünür kılmak ister. Onun şiirlerinde kusursuzluk iddiasından çok samimiyet, gösterişten çok hakikat, duygusal bir nümayişten çok içten gelen bir tanıklık öne çıkar.
Fakat bu şiirin asıl dokunaklı tarafı, şairin hakikati söylemeye kararlı olmasına rağmen insanın kendisini bütünüyle ifade edemeyeceğini de kabul etmesidir. Kalbin dili yoktur; insan hisseder, fakat hissettiğinin tamamını anlatamaz. Şairin çabası, bu imkânsızlığın ortadan kalktığını iddia etmek değil, onunla mücadele etmektir.
Âkif'in şiir anlayışı bu nedenle yalnızca yalın söyleyişe veya toplumsal gerçekçiliğe indirgenemez. Onun için şiir, insanın içindeki duyguyla dış dünyada gördüğü hakikat arasında kurmaya çalıştığı ahlaki bir köprüdür. Şair, bu köprüyü kurarken kendi yetersizliğinin farkındadır; fakat sözünün sorumluluğunu da üstlenir.
“Sözüm odun gibi olsun, hakikat olsun tek” dizesi bu sorumluluğun en açık ifadesidir. Âkif, sözün güzelliğini bütünüyle reddetmez; ancak güzelliğin hakikatten bağımsız bir değer hâline gelmesine karşı çıkar. Çünkü ona göre şiirin asıl gücü, okuru yalnızca etkilemesinde değil, insanı ve hayatı daha sahici biçimde görmeye çağırmasındadır.
Bu şiirde Âkif'in asıl iddiası, büyük bir şair olduğunu kanıtlamak değil; şairliğini hakikate karşı bir sorumluluk olarak yaşamaktır. Kendisini sanatçı olarak küçültürken sözünün ahlaki yükünü büyütür. Şiirinin değerini süsünde değil, samimiyetinde arar. Ve belki de en önemlisi, kalbin dilinin bulunmadığını söylemesine rağmen yazmaktan vazgeçmez. Çünkü insanın bütün hakikati anlatmaya gücü yetmese de hakikate tanıklık etme sorumluluğu vardır.
Şair / Yazar: Mehmet Akif Ersoy
