Kadersiz

O gidiyor gevşek ve titrek adımlarla 

O gidiyor, elinde eski bir bavul 

Kar başladı ve derin bir gece yeni başlıyor 

O işin sonunu böyle bir başlangıca bağladı

O gidiyor, ama nereye? Bir dostun semtine mi? 

Bir misafirhaneye mi? Ya da akrabalarının yanına mı? 

Acaba kim hiçbir şey söylemeden kabul edecek 

Onun böylesi karışıklığını, şaşkınlığını, perişanlığını? 

Onun her adımındaki uzunluk bir cadde kadar 

Tereddütler içinde yüz hikâye bırakıyor yere 

Uyurgezer gibi istemeden yürüyen beden 

Bir dükkânın tezgâhına geçiyor 

Camlarda perişan görüntüsü beliriyor 

Gece renkli saçlarına çöken karla birlikte 

O tatlı düğün gününü akla getiriyor 

Siyah saçlarında tül gibi duran kar 

O gün, o çiçek, o tüy ve danteller arasında 

Beyaz teni, şirin dudağı büyüleyiciydi 

Coşku ve mutluluk içinde göz açıp kapayıncaya kadar 

Adı deftere yazıldı eşinin adının yanına

Ertesi gün küçük aşk yuvasında 

Yüksek arzularıyla bir kadın oldu 

Çabaladı, koşturdu, emek verdi 

Ve o yuva, aydınlık ve yüksek bir saray oldu 

Onun dünkü eşi, bugün başka bir adamdır 

Sermaye ve kar sayesinde yüzlerce gümüş tenlinin taptığıdır 

Ama şunu kim bilir ki bu kadın 

Onun yanı başında çalışmaktan bir an bile geri durmamıştır 

O adam ve o yüksek (köşk) ev, o sıcak kalp 

Bugün kapılarını onun yüzüne kapalı tutar 

Yarın başka bir kadın dantelli elbiseyle 

Onun dünkü evine adım atacak 

Zengin adamın bu dul karısı 

Kanunun kör gözünün önünde durmuş (beklemekte) 

Servetinden, malından, nikâh ve nikâh akçesi olarak 

Kanun onun eline birkaç metelik koymuş 

Ey sıcak yuvalar ve sevgi dolu gönüller 

Köşelerimizin birinde bile ona yer yok 

Gözyaşlarıyla yıkanmış bu gözlerin temizliğinde 

Yarının kirinden başka bir şey yok

Sîmîn Bihbehânî