ÖLÜME DİRİME VE AŞKA DAİR

I

Hatırasız bir aşk yaşayacağım seninle 

ey ölüm, ne adını sayıkladığım kızlar 

koşarak gelecek yanıma, ne kalbimi 

üşüten kahkahalar olacak kulaklarımda.

Sen olup biteni fısıldarken usulca 

bin bir kanadından birine tutunup 

sonsuzluğa uçacağım sonra, yani aşka.

Yaa dünya derken ihtiyarlar 

içten bir gülümseyişle karşılayacağım seni 

muhtemelen o güzel kadın, yani kadınım 

en çerkes sesiyle haykıracak, bir aralık 

sabahının erken düşen çiğlerine 

elâ bir pırıltı bırakarak, gözyaşlarıyla
yaşarken
dans ettiğimi bilmeyen ahali
dualarla uğurlarken beni 

bir sevinç anını paylaşacağım seninle 

ey ölüm, fotoğrafın banyosunu 

fanilerin göremediği

devr-i daim konuşmalarla 

avunacak çocuklarım 

benden geriye kalan 

üç-beş şiirle de, belki!

ÖLÜME DİRİME VE AŞKA DAİR

II

'Beni iki kere kurşunladılar'
üçüncüden ne korkarım

uçunca üçüncü kuş kafesten 

bir uçmaklık yar kalır avcı olana 

ölümde dirimde ve gitmelerde 

sahih bir rüyaya gülümserken

Gerçi ben
hiç bir kuşa yetişemeden 

vakitsiz kaybettim yenilgilerimi.
Yaşarken
kanatsız bir anka kuşuydum sanki 

harabe bir başkentin üstünde süzülürken 

ağzında tuttuğu zümrütü hep kendine düşüren

Sevgilim, ben
sır köprüsünden yalnız geçeceğim 

arefe günü son nefesimi verirken
ah! bir bilsem, yarın
kimin yüzün öpüp kime yar diyeceğim.

Hüseyin Atlansoy