ŞİDDETLİ RÜZGÂRLAR GÖRÜYORUM SON YOLCULUĞUMDA

272

La vita fugge et non s'arresta un'ora

Yaşam kaçıyor ve durmuyor bir saat

ve Ölüm geliyor arkadan dev adımlarla; 

ve şimdiki ve geçmiş şeyler 

savaşıyor benimle, gelecek şeyler de,

anılar ve umut bir bu yanını eziyor 

yüreğimin bir o yanını; öyle ki, aslında, 

kendime merhamet duymasam, 

artık kurtulurdum bu düşüncelerden.

Karşımda beliriveriyor en küçük tatlılık 

elemli yüreğin duyduğu; ama öte yandan 

şiddetli rüzgârlar görüyorum yolculuğumda,

fırtına görüyorum limanda ve artık yorgun

dümencim ve kopmuş direkler ve ipler 

ve sönmüş bir zamanlar baktığım güzel ışıklar.

273

Che fai? che pensi? ché pur dietro guardi

Ne yapıyorsun? Ne düşünüyorsun? Niçin bakıyorsun 

asla geri dönmeyecek zamana hâlâ? 

Huzursuz ruh, niçin odun ekliyorsun

durmadan ateşe, içinde yandığın? 

Yumuşak sözler ve tatlı bakışlar,

tek tek betimleyip resmettiğin, 

alındı yeryüzünden; ve çok iyi biliyorsun, 

burada aramak onları yersiz ve çok geç.

Ah, yenileme bizi öldüren şeyi; 

ardına düşme artık aldatıcı, özlemli düşüncenin,

sağlam, kesin olanını izle, bizi iyi sona götürecek olan.

Cennet'i arayalım, hiçbir şey zevk vermiyorsa

burada bize; açıkça gördük çünkü güzelliğin,

ölü ya da diri, bizi yoksun bırakacağını huzurdan.

274

Datemi i pace, o duri miei pensieri!

Huzur verin bana, ey acımasız düşüncelerim!

Yetmiyor mu Aşk, Talih ve Ölüm'ün 

kuşatması çevremi ve kapılarımı, 

içimde başka düşman bulmaya gerek kalmadan?

Ve sen, kalbim, ne idiysen o musun hâlâ? 

Yalnız bana sadakatsiz, barındınp

acımasız hafiyeleri, ittifak ediyorsun düşmanlanımla, onca çevik ve hızlı.

Sende sergiliyor Aşk gizli iletilerini,

sende açığa vuruyor Talih her gösterişini, 

ve Ölüm anısını o vuruşun,

benden kalanı yok edecek olan, 

sende hatayı kuşanıyor huzursuz düşüncelerim:

bu yüzden, yalnız seni suçluyorum her derdim için.

275 

Occhi miei, oscurato è 'l nostro sole

Gözlerim, karardı güneşimiz,

daha doğrusu Cennet'e yükseldi ve orada parıldıyor,

orada göreceğiz onu yeniden, orada bekliyor bizi 

ve belki acı çekiyor gecikmemizden.

Kulaklarım, melek sözleri yankılanıyor 

bir yerde, daha iyi anlayan birinin var olduğu.

Ayaklarım, gücünüz erişmiyor 

sizi hareket ettiren güzelin olduğu yere.

Öyleyse niçin savaşıyorsunuz benimle? 

Nedeni ben değilim artık göremiyorsanız onu, duyamıyorsanız, bulamıyorsanız yeryüzünde.

Ölüm'ü suçlayın; daha doğrusu hamdedin O bağlayıp çözene ve bir anda açıp kapayana, ve ağlayıştan sonra kişiyi mutlu edebilene.

Francesco Petrarca

Çeviri: Kemal Atakay