DENİZ KIZI İÇİN ŞİİRLER

sunu

bedenini bir dünya haritası gibi dizlerime

serip de, yollar aradım yürümek için

içime çekmek için hava, koklamak için çiçek

ve bir kadın, yaşamı benimle bölüşecek

sevdiğim şeyleri sevecek, bir incir ağacından

damlayan süt dolarken memelerine

çocuklar doğuracak, kara gözleri

dünyaya bıkıp usanmadan sorular soran

kendiyle yüzleşmekten çekinmeyen, doğayla

ve insanla sonuna dek barışkın…

yüzünü ak bir kitap gibi ellerimde

açıp da, umutlar aradım yaşama ilişkin

uçurumların yamacında kök salacak ağaçlar

boğulanlara uzanacak bir kol belki

bunun için sevgilim, seninle başlattım bu şiiri.

şiir 1

sen bir deniz kızısın, saçları

düşlerimin erimince uzayan

yağmurda kıpırtılı, güneşte gümüşsün

bir yakamoz ağı, geceyle atılan

sen bir deniz kızısın, doğanın

yüzgörümlüğü olsun diye bana sunduğu

allayıp pulladığı ayışığının

yelin, terkisine atıp kapıma koyduğu

sen bir deniz kızısın, yaşamla ölümü

iki kaşının arasında öpüşür buldum

yaşamı seçtiysem sensin nedeni

ölümdeki sonsuzluğa seninle erdim…

şiir 2

sen yollara yürürsen, çiçekler de yürür

şaşarım gülüşünün ardından güneş doğmazsa

bir çocuk, kapıları kırıp kırlara koşmazsa

o ufuk çizgisinin düşüncesiyle özgür

bedeni ışık olup da yüzüme akan düş

eğninde samanyolu, ülker, çobanyıldızı

o uzak kıyıların, mersinlerin kızı

deyin ki, şairin yüreğinde açan bir gülmüş…

şiir 3

günlerce gözlerinin aylasında

dağılıp, devindi bütün biçimler

kimi bir çocuk sevinci buldum orada

kimi de uçsuz bucaksız keder

günlerce gözlerinin aylasında

dönüp durdum bir gece kelebeği gibi

kanına sinmek için, o ipek soluğuna

işığına gömüldüm de yaktım kendimi…

şiir 4

seviyorum, ırmaklar gibi boşanıyor

bu sözcükler yüreğimden

deniz oluyor da sonra, köpürüp inleyen

bütün kıyılarımda saçların uzanıyor

seviyorum, hiç solmayan bir çiçeğe

dal olmanın sevincini duyar gibi

uçsuz bucaksız gökyüzü belki

senin kanatlandığın bir mavilikte

seviyorum, bu sevdanın seninle

bitmeyeceğine inanacak kadar

yüreğimi dolamadım ki ben telörgülerle

sen gidersen, sana benzeyenler var…

şiir 5

ellerini tutarken kanın sızıyor damarlarıma

gözlerinle gözlerim arasında incecik bir köprü

kuruluyor ve üstünde iki yürek düşe kalka

yürüyor, kirpiklerinin kıvrımlarına düğümlü

usuldan bir yağmur başlıyor sonra

bir damla düşüyor aramıza ve giderek bir ırmak

oluyor da, biz iki ayrı kıyıda

bakışıp duruyoruz el sallayarak…

şiir 6

bedeninin her noktasından söz alıyorum

öpmek için, uğurlarken seni ayrılığa

boğazımdaki taş güle dönüşüyor

öyle görünüyor, dudaklarımın ucunda

beni böyle anımsa, böyle düşün istiyorum

gülümseyen bir adam, ağlar gibi, sarsak

anla ki, yitik bir ülkeyi korumaya benzer

bir şairin sevgilisi olmak…

şiir 7

okyanusun taşması bile bir damlanın günahıdır

ki sen bir ırmaktın yaşamımda

bütün çelişkilerin barıştığı bir alan

aykırı bir düş, bütün karabasanlara

bir çiçeği sıkıştırıp dudağımın ucuna

tek bir söz söylemeden insanlara seni soruyorum şimdi:

o ki, yürek gönderlerine her sabah çektiğim bayraktır

ölümden sonra inandığım tek dünya… görmediniz mi?

şiir 8

seni gülüşü gül olup da açan kız

uzandığım her kapıda yüzümü saran esinti

seni, yürüyüşü yağmur, kokusu nergis

seni, turuncu düş, seni deniz mavisi…

eksik kalmış tek sözcüğü uzun bir şiirin

bir dalın açmamış o son tomurcuğu

yüreğime selamsız sabahsız girdiğin

belli, geçerek o dikensiz yolu

seni, yaz günleri topraktan tüten buğu

o bir anlık, bir solukluk yağmurlardan sonra

seni, sevincin yangını, acının külü

gittin artık, bu şiirler kaldı bana

gittin artık, ardında mavi bir tütsü

saçarak, geniş ufuklarından sonsuzluğun

ey kara sevdalarımın göçmen kuşu

diyemem istesem de, seni unuttum…

şiir 9

gene şiirlere dönmeliyim, dargın ve uzak

bir gülüşü parçalayarak içimde

yaşamım hep böyle sürüp gidecek

karşılıksız soruların bildik seyrinde

gene şiirlere dönmeliyim, yenilmiş

binlerce kez taşlanmış bir adam olarak

şiirde kazanan aşkta yitirirmiş

zar tutanlar gülebilirmiş ancak

gene şiirlere dönmeliyim, öyle kırgın

öyle yalnızım ki, sığmıyorum sözcüklere

gene şiirlere, şiirlere sevgilim

burgaçlar yaratarak yorgun beynimde…

şiir 10

yazıya dökülmemiş masallar, saza vurulmamış türküler gibisin içimde

unutulmaya yakın, bir köşede saklanan

uyanılmış düşler gibisin gecenin bir yerinde

sabah olunca kopuk kopuk anımsanan

yüreğime oyalar işledi sevdan, turuncu, mavi

ipekten portakallar, deniz köpükleri, ama

bütün turuncular donuk kırmızıya

ve bütün maviler mora dönüşüyor şimdi..

şiir 11

yardım et bana, çıkayım bu uçurumdan

biraz da senin ellerinle kurtulur dünya

sen beni seversen çocuklar büyür

karşılık bularak bütün sorularına

yardım et bana, çok acı çekiyorum

bu şiir her sözcüğüyle bir yara bende

nasıl ki, yayından fırlayan ok

yatağına gerisin geri dönerse

sensin, sevgilimsin, beni bilirsin

usandım artık dünyayı sorgulamaktan

yardım et bana, kendimle barışayım

kanıtlar devşirerek taştan, topraktan..

şiir 12

şair, sevmedi seni o esmer çiçek

bu sevdada konuşacak şimdi ne kaldı?

o havva ki, adem’i kaburga kemiğinden

bir kez olsun yaratmadı

şair, sevmedi seni o esmer çiçek

bedeni bir taş gibi gömülse de sularına

boğuldu bütün denizlerinde, bunaldı

ve birdenbire çekip gitti sonra

şair, sevmedi seni o esmer çiçek

o aykırı düşlerin senin, soruların gelini

yitirdi rengini, yadsıdı anlamını artık

hep kendine bakan bir ayna gibi..

şiir 13

burada bitiyor bir sevda, yenisi nerde?

başlar; ya da başlar mı bilmem?

kendi derinliğiyle dolan bir kuyu mu

yüreğim; kendi boşluğuyla yetinen?

burada bitiyor bir sevda, ele avuca

sığmayan kederle, kimi gülüşler ve bir

o kadar da unutulmaya yatkın anılar

bırakarak geride; belki de birkaç şiir..

sürüp gidecek yaşamım, kimi yerlerde

sanki yeniden okur gibi bir romanı

ve gülümser gibi yine aynı şeylere

sıkıntılı, dalgın; çoğunlukla acılı.

burada bitiyor bir sevda, kaldım işte

yine dağlar, uçurumlar arasında bir başıma.

burada bitiyor bir sevda, önsöz gibiydi

bir çağrıydı, daha nice yeni sevdaya…

şiir 14

onun dolaştığı yollara yağmur yağmasın

yıllar sonra bulayım ayak izlerini

onun saçlarını yel savurmasın

dursun kıvrımları öyle, öptüğüm gibi

nasıl unuturum ki gülüşü gül olanı

sevgilimdi, ya da ben öyle sanırdım

o gitti, elimde bir çiçek dağınıklığı

bütün yolların ucunda kalakaldım.

deniz, ona çok sevdiğimi söyle

bir gün gelir de kıyına böyle durursa

sularını kollarım bil, o ak köpüklerinle

onu bir de benim için okşa…

sonu

ben dünyanın yitiği, yaşamın üveyoğluyum

acıyım, acıdan da öte bir şeyim belki

bir kız sevdim gülüşü düşlere akan

benim dışımdaki her yerden gelirdi sesi

burgaçlandı birdenbire gözleri- boğuldum…

Ahmet Erhan