IŞIK ZORUNLULUĞU

KALINTILARI, duyulanlarla görülenlerin,

bin bir numaralı yatakhanede.

gece gündüz

polka:

seni eğitip değiştiriyorlar

yine

o oluyorsun.

GECEYE DALMAK, yardıma hazıra

ağız yerine,

yıldız geçiren

bir saydam yaprak:

daha bir şeyler var

delice harcanacak,

ağaç boyunca.

ÇOKTAN UZANMIŞTIK

çalıların arasına, sen

nihayet sürünerek geldiğinde.

Ama kulaçlayamadık

Karanlığımızı sana kadar:

Zorunluydu

Işık.

YİTİRİLMİŞLERDEN dökme olan sen,

tam olması gerektiği gibi bir maske,

gözkapağımdaki

kırışık boyunca

kendi gözkapağımdaki kırışıkla

sana yakın olmak,

ize, evet, o ize

dehşeti serpmek,

sonunda, öldüresiye.

NE VARDIYSA

bizi birbirimize fırlatan,

ayırmakta şimdi ürküterek,

bir dünya taşı, güneşin uzaklığında,

vızıldamakta.

BİR DEFASINDA, ölüm çok kalabalıklaştığında,

sen, benim içimde saklanmıştın.

KENDİMİ sende unuttuğum yerde,

bir düşünceydin artık,

bir şey

geçiyor içimizden hışırdayarak:

dünyanın son

titreşimlerinden

ilki,

fırtınalı ağzım

beni de

aşmakta

dolup taşarak,

ama sen

kendinle

buluşmuyorsun.

KAYIP uzaklaş

kollarımın arasından,

al yanına

nabız atışlarımdan birini,

içine saklan,

dışarda.

NASIL DA ölmektesin içimde:

yıpranmış

son bir

nefes yumağında bile,

bir hayat

kıymığı gibi

saplısın.

ÜSTÜNE YAZILMAMIŞ

kâğıtlardan

okunmuş mektup,

üstünde

ölü taklidi reflekslerinin

üç gümüş notanın eşliğindeki

kurşuni gümüş zinciri.

Biliyorsun: Hamleler

senin üzerinden geçip gider, her zaman.

DUA EDEN ELİ KESİP ÇIKAR

havadan

gözlerin makasıyla,

parmaklarını da

giydir

öpücüğünle:

Şimdi zaman, duaya

kavuşmuş ellerin fırtınasıdır.

SONSUZLUKLAR geçti

onun yüzünden, geçip ötelere gitti,

bir yangın ağırdan söndürdü

muma dönüştürülenlerin hepsini,

buradan olmayan bir yeşil,

bilgelerin gömdükleri,

durmadan gömdükleri taşın

çenesini, hafiften

tüylendirdi.

BÜTÜN EKSÎK YILDIZLAR,

döküldü,

topladı onları

ellerinin yaprak yeşili gölgeleri,

sevinçle ısırdım

madeni para gibi tırtıklı

kaderi

GÖREBİLİYORUM SENİ HÂLÂ: bir yankı,

anten sözcüklerle dokunulabilen,

veda tepesinde.

Hafiften ürküyor yüzün,

birdenbire lamba gibi aydınlandığında

iç dünyamda, tam da

en acıtıcı aslanın söylendiği noktada.

BÎR SÜRÜ

tek tek çocuk,

hafif ve yosunlu

ana kokularıyla boyunlarında,

kapkara kızılağaçlara

dönüşmüşler,

kokusuz

Paul Celan