Friedrich Rückert Şiirlerinden Seçmeler

Binbir dilde konuşan şiir, arif olana 

Sadece tek bir dildir, sade tek bir lisandır.

***

Aciz gibi hem şair, hem filolog olanlar, 

Benim gibi sadece tercüme yapmalıdır...

Şiirdeki suçumu filolojiye yükler,

Dildeki noksanı da şairliğe verirsin.

***

Araplar bazan yemek yemez, oruç tutarmış, 

Başka zamanlar ise bol bol ziyafet varmış,

Çorak çöllerden geçer, sonra dinlenmek için, 

Yeşil vahalıklara varıp konaklarlarmış, 

Yüklerini taşıyan, iş gören develermiş, 

Bindikleri atlarsa sanki birer rüzgârmış, 

Bunların hepsini ben, tefsirlerle beraber

Hamasa'dan öğrendim okuyup karış karış.

***

Görünüşte maddiyat üstü şeyler söylerken,

Bahseder büyük Hafız yalnız maddi şeylerden.

Yahut o sade maddi şeylerden söz açınca,

Bahsettiği hep madde üstü müdür acaba? 

Düşünceyle çözemez ondaki sırrı insan, 

Zira onun maddesi, madde üstü her zaman.

***

Okumaya başladım, Allah adın anarak, 

Yabancı bir dilden bir kitap ele alarak; 

Harfleri tanıyordum, yazı Tamil yazısı, 

Fakat sesler mânasız, yabancıydı yapısı, 

Biliyordum, gözlerim hep o adı arardı, 

Bu karışık harflerin içinde mutlak vardı; 

Yani Allah'ın adı! Onu bulduğum zaman, 

Aydınlığa kavuştum, kurtulup karanlıktan; 

Bu adın yardımiyle yazıyı incelerken,

Muammayı hem çözmüş, hem de bağlamıştım ben.

***

Ey kalbim, pek yaşlandın ve akıllanmadın hâlâ 

Günden güne ümit etmektesin, 

Açan baharın getirmediğini sana,

Sonbahar getiriversin.

***

Zavallı ben, tek şahsiyette filolog ve şair,

Tercümeden daha iyisi gelmez elimden…

Filolojik hatayı, şiirsel serbesti hatırına affedersin.

Şiirsel borcu filolojiye hediye edersin.

***

İstemiyorum hayata veda etmeyi

Bu şehre ettiğim gibi,

Gözü arkamda kalanın olmadığı yer,

Kimsenin [beni] anmadığı.

***

Kabirdeyken ona teşekkür etmeliyim,

Ki şiirimi

Hiçbir zaman anlamadı, 

yine de hiçbir zaman engeller koymadı 

onu yasaklamak için.

***

Ne yazıyor yüzlerce yaprağında

Bir gülün?

Ne duyulur binlerce feryadında

Bülbülün?

Hepsinde o, ne varsa tek bir yaprak

Üstünde,

Her şarkıda duyulan ilkindeki

İlk nağme:

Hüsn hep kendi içinde döner, çizer

Bir halka,

Aşk kimseyi bulamaz sevmeye

Ondan başka.

Onun için dönüyor yüz yaprağı

Bir gülün,

Ve onun etrafında bin feryadı

Bülbülün.

***

Birbirinden ayrılmış olmak

Birbirine yakın olduktan sonra

Çok daha kötüdür kesinlikle

Hiç yanyana gelmiş olmamaktan. 

***

Gökten bir gözyaşı düştü 

Denizde kaybolduğu sanılıyordu

Midye geldi ve onu içine aldı

Artık sen benim incim olacaksın 

Dalgalardan korkma

Seni aralarından sessizce taşıyacağım 

Sen benim acım sen benim sevincim

Sen göğsümdeki göksel gözyaşı 

İzin ver gökyüzü, saf yüreğimde 

Saklayayım en saf damlacığını

***

Hangi kaba ayak bastı benim çiçek bahçeme,

Hangi gizli dehşet girdi benim tatlı nağmeme; 

Ölüm birden ve habersiz çıktı hayat içinden, 

Meyve nasıl çıkıyorsa yaprakların süsünden; 

Ölüm hayatın tohumu, çiçekle meyve gibi,

Önce içinde gizliydi meydana çıktı şimdi;

***

Kelime oyununa çatanlar da var ama, 

Gelişmesi tam olan bir dile uygun gelir.

Dil ilkin sır dolu bir kelime oyunuymuş,

O zamanlar bilmezmiş, şimdi bunu biliyor. 

Herkesin bilmeksizin yaptığını yapalım, 

Gelin, kelimelerle bizler de oynayalım!

***

Şunu iyi öğrenin! Dünya edebiyatı, 

Dünyanın anlaşması, dünyanın barışıdır.

***

Dünyadaki anlaşmayı dil bilgisi sağlayacak,

Onun için sen hiç durma dile hâkim olmaya bak!

***

Terennüm etmediğimi yaşamış da değilim.

***

Kırk Yaşında

Kırk yıl engebeli dağa tırmandığımızda,
    Durup geriye bakarız;
  Çocukluğumuzun huzurlu pınarını hâlâ görüyoruz orada,
    Ve coşan gençlik başıboş geziyor.

  Arkasına bir kez daha baktıktan sonra, yeni bir güç kazanarak,
    Asa kavradı, artık kalmadı;
  Bak, bir başka yokuş, uzun bir yokuş, hâlâ inen
    Ere yolu aşağı doğru çeviriyor!

  Cesur, uzun bir nefes al ve zirveye doğru--
    Hedef seni çekecek;
  En azından düşündüğün zaman, kader sana yakındır--
    Aniden, yolculuk bitti!

***

Çocukluk Günlerimden

Çocukluk günlerimden, çocukluk günlerimden,

    Çınlıyor eski bir şarkının hüzünlü tonu--

  Ah, ne uzun yollar, ah, ne uzun yollar

    katettim o zamandan beri!

  Kırlangıç ​​ne şarkı söyledi, kırlangıç ​​ne şarkı söyledi,

    İlkbaharda ya da sonbaharda ılık--

  Asılır mı yankıları, yankılanır mı

    çiftlik hakkında?

  "Gittiğimde, gittiğimde,

    Dolu kasalar, sandıklar vardı;

  Bugün geldiğimde, bugün geldiğimde,

    Her şey bomboştu!"

  Çocuksu dudaklar çok bilge, çocuksu dudaklar çok bilge,

    Altın kadar zengin bir irfanla,

  Tüm kuşların çığlıklarını bilmek, tüm kuşların çığlıklarını bilmek,

    Eski bilge gibi!

  Ah, sevgili eski yer - ah, sevgili eski yer 

    Tatlı teselli edici parıltısı

  Yüzümde parlasın, yüzümde parlasın,

    Bir kez rüyada!

  Ben gittiğimde, ben gittiğimde,

    Dünya neşe içinde uzanıyordu orada;

  Bugün geldiğimde, bugün geldiğimde,

    Hepsi, hepsi çıplaktı.

  Yine de gelir kırlangıçlar, yine gelir kırlangıçlar,

    Ve dolu boş sandık--

  Ama bu hasret dilsiz, ama bu hasret dilsiz

    Durdurulmayacak asla.

  Hayır, hiçbir kırlangıç ​​getirmez, hayır, hiçbir kırlangıç

    ​​seni daha önce olduğun yere geri getirmez--

  Kırlangıç ​​şarkı söylese de, kırlangıç ​​şarkı söylese de,

    Hala eskisi gibi.

  "Gittiğimde, gittiğimde,

    Dolu kasalar, sandıklar vardı;

  Bugün geldiğimde, bugün geldiğimde,

    Her şey bomboştu!"

***

Akşam Şarkısı

Dağın zirvesinde durdum,

Güneşin battığı saatte;

Ormanda nasıl asılı durduğuna dikkat çektim

Akşamın altın ağı.

Ve çiy inerken,

Yeryüzüne bir barış geldi--

Ve doğa sessizliğe büründü,

Akşam çanının sesiyle.

Dedim ki, "Ey gönül, düşün

her şey nasıl bir sessizliğe bürünüyor,

Ve çayırdaki her çocukla

Hazırla kendini uykuya! "

Çünkü her çiçek sessizce

kapanıyor küçük gözü; 

Ve deredeki her dalga 

Daha yumuşak bir şekilde mırıldanır. 

"Yorgun tırtıl 

Otların altına yuva yaptı; 

Çiyden ıslanmış, şimdi uyukluyor.

Sazlıktaki yusufçuk.

"Altın böcek yatırdı onu

Gül yaprağından bir beşikte kayaya;

Şimdi gittiler gece barınaklarına

Çoban ve sürüsü.

"Yukarılardan gelen tarla kuşu

nemli çimenlerde yuvasını arıyor;

Geyik ve geyik onları

ormanlık barınaklarına dinlenmeleri için yatırdı.

"Kulübesi olan,

uyumak için onu yatırmıştır;

Ve rüyalarında yabancılar arasında dolaşan,

kendisininkini görecektir."

Ve şimdi bir özlem sarıyor beni,

Bu barış ve sevgi saatinde, 

Yukardaki meskene, 

Benim olan eve

ulaşamayacağım.

***

Şark'ın Gülü deniyor Celâleddin'e,

Benim şiirimse yansıtıyor onun bir suretini.

Sabah seninle uyandım, ey Mevlâna

Gözlerimin yaş yerine gök şarabıyla dolduğunu gördüm.

Mevlâna Celaleddin! Senin ağzın öğretti bana bu kelimeyi,

Ne zaman dostuna yalnız gitmek isterse kalbim yanılıyor

Åh Celâleddin! Bu engin denizde erimiş ruhun senin.

Sen sırdaşsın, sır veren değilsin.

Kalbim, maden ocağı ve darphanedir

Kalbime saf ve gerçek altınlar basıyorsun, ey Celâleddin!

Bir tanrı adamı derinliklerde gizlidir; sen de

Bir tanrı adamısın, Doğu'da, ey Celâleddin!

Neysem, ne değilsem; ben oyum. Sen bilirsin ben neyim.

Söyle Celaleddin, ben her şeyde ruhum!

Eğer güzelliğine parlak bir ayna ararsan, Mevlâna Celâleddin!

Bak buradaki parlak aynaya.

Karşı gelemeyeceğin davet ey sevgili

Celaleddin'in şiiridir, uzaklaşma, gel ondan uzaklaşma!

Selamımı söyleyin Mevlana'ya, onu çok seviyorum.

Acaba ne der bana, onu çok seviyorum.

Biz baharın kurtarıcı nefesini bekler dururduk,

Ey Celâleddin! Seninkisi Doğu'dan Batı'ya geliverdi.

Ey Celaleddin, bunu sen gerçekleştirdin

Bu sihirli oyundan daha sihirlisi nedir? Söyle!

Ey Mevlâna, seni canlandıran, sana hayat veren

Yüksek ruha şaşıyorum, hayretler içindeyim.

Ey Mevlâna, seni neşidelerimde "Celâleddin" diye övdüm,

Senin Ebû Talib'in oğlu Ali'yi övdüğün gibi.

Ey Celaleddin! Eğer O'nu bulursan,

Onu arıyorum, n'olur söyle! O nerededir?

Ey Celaleddin, sen şarkın merhem tüccarısın,

Ben de Batıda bir dükkân açtım, bilesin.

Bütün bölgelerin azizleri arasında neredesin? Selam sana!

Ey Mevlâna Celaleddin! Hatıran mübarek olsun bana

Friedrich Rückert