EĞER UZAKTAN

Eğer uzaktan, artık ayrıldığımıza göre, 

Hâlâ tanıyabiliyorsan beni, ve geçmiş, 

Sen, ey acılarımın ortağı! Bugün de

Anlatabiliyorsa sana benden iyi bir şeyler,

Söyle, nasıl bekliyor olabilir seni sevgilin?

Korkunç ve karanlık zamanların ardından 

Birbirimizi bulduğumuz o bahçelerde, 

Burada, kutsal bir ilkülkenin nehirlerinde?

Söylemeliyim, iyi bir şeyler vardı 

Bakışlarında, uzaklarda bir kez daha

Neşeyle etrafına bakındığında, gittikçe İçine kapanan insan, karanlık

Görünüşlü. Nasıl akıp gitmişti saatler, 

Ne sessizdi ruhum, böylesine 

Ayrı oluşum karşısında! Evet! 

Senindim, itiraf etmiştim sonunda.

Evet! Nasıl bilinen her şeyi 

Bana hatırlatıp yazmak istiyorsan 

Mektuplarda, benim de aynıdır dileğim,

Hepsini söylemek, geçmiş ne varsa

İlkbahar mıydı? Yoksa yaz mı? Bülbül 

Tatlı şarkısıyla yaşıyordu uzak olmayan 

Çalılıklardaki kuşlarla birlikte 

Ve kuşatılmıştık ağaçların kokularıyla.

Işıklı patikalar, kısa otlar, üstüne 

Bastığımız kum, daha bir haz dolu 

Ve sevimli kılmaktaydı sümbülleri, 

Ya da laleyi, menekşeyi, karanfili.

Bütün duvarlar ve surlar boyunca yeşermişti 

Sarmaşık, yüksek ağaçlı yollarda ise mutlu bir loşluktu 

Yeşeren. Oradaydık çoğu akşam ve sabah, 

Pek çok konuşup, neşeyle bakardık birbirimize.

Kollarımda canlanmıştı genç delikanlı, 

Yalnızlığıyla çıkıp geldiği çayırları göstermişti 

Bana bütün hüznüyle, ama ender bulunan yerlerin 

Adlarını söylemeden de edememişti

Ve alıkoymuştu ne varsa güzel olan, 

Benim için de değerli, kutsanmış kıyılarda, 

Doğduğumuz topraklarda çiçeklenen 

Ya da gizli kalan, yüksekten bakıldığında,

Tıpkı her yerden görülebilen, ama kimsenin 

Görmek istemediği deniz gibi. Yetin bu kadarıyla 

Ve düşün, sırf gün yüzümüze ışıyor diye

Hâlâ neşeli olabileni,

O gün ki, itiraflarla başlamıştı ya da bizi Birleştiren el sıkışmasıyla. Ah! Zavallı ben!

Güzel günlerdi. Ama ardından 

Hüzün dolu bir günbatımı geldi.

Hep onca yalnızlığını söylersin 

Bu güzel dünyada, sevgilim! 

Ama sen bilmezsin.

Friedrich Hölderlin