SONSÖZ

Boş eller yere bakan gözlerle duruyorum yaşamın ve 

          ölümün eşiğinde

Ve sesini duyduğum deniz boğulanları geri vermeyen

          bir denizdir zaman

Ve benden sonra dağıtacaklar ruhumu ezik düşlerim

          kurtulamayacak açık arttırmadan

Sözlerim şimdiden ıslak dudağımda bir yaprak gibi 

          kuruyor işte

Bu dizeleri kollarım sonuna kadar açıkken yazacağım

          duyulsun kalbimin orda dört kez çarptığı

Geçeceğim boğazımı ve sesimi nefesimi ve şarkımı ölümü

          göze alarak

Biçmekten sarhoş olan orakçıyım ben yaşamını ve tarlasını

          yıkarak

Ve kaybedince de nefes nefese tozunu silkeler gibi vurur da

          vurur tırpanını

Bendim seçen bu çarmıha germe boyutunu vermeyi

          dizelerime

Ve şans nasıl isterse öyle düşsün üstüme dizelerin

          durağındaki bıçak

En sonunda gerekecek ölçüsüzlüğüme uygun bir ölçüye

          ulaşmak

Düşlerimle bir manto yapmak için gerçeğin boyutlarına

          göre

Yaşam rüzgârların katettiği kocaman hüzünlü bir şato gibi

          geçmiş olacak

Kapılar çarpar hava akımlarından ama hiçbir oda kapalı

          değil işte

Tanınmamış zavallı ve yorgun kişiler oturur kimi silahlı

          nedense

Otlar bürümüş hendekleri parmaklık hep yukarıda kalacak

Bu evde kim ne derse desin eskiler veya yeniler kendi

          evimizde değiliz

Yolu niye buraya düşmüştür kimse bilmez belki her şey 

          bir düştür

Kimi açtır kimi üşümüş çoğu onları kemiren bir sırra

          gömülmüştür

Arada sırada yüzü olmayan krallar geçer önlerinde 

          çökülür diz

Gençken meleklerin zaferi yakındır diye söz edilirdi bana

Ah nasıl inanmışım nasıl da kanmışım sonra yaşlandım işte

Gençlik çağı düşen bir perçemdir hep onların gözlerine

Ve ihtiyarlara kalan çok ağır ve çok kısa öyle ki rüzgâr

          başka türlü eser onlara

Öze değgin olan'la ilgili sorular sorarlar kendi kendilerine

Ne kadar da azdır yapıp ettikleri görürler geçerken bu

          terkettikleri şantiyeden

Kurbana tercih edilen gölge ey zavallılar kimse medet

          ummasın gelecekten

Sokakta oynayan küçük çocuklar sonsuz acıyorum sizlere

Görüyorum önünüzdeki her şeyi mutsuzluğu kanı ve usancı

Hatalarımızdan hiçbir şey anlamamış olacaksınız

          düşlerimizden hiçbir şey öğrenemeyeceksiniz

Hiçbir işinize yaramamış olacağız bedelini kendiniz

          ödeyeceksiniz

Omzunuzun çöktüğünü görüyorum Alnınızdaki

          alışkanlıkların kırışıklıklarını

Elbette elbette diyeceksiniz bana durum hep böyle ama bu

          yüzden

Düşünün hele bir kez canlı parmaklarını etten ellerini çarka

          sokanları

Durum değişsin diye ve düşünün işte kafeslerini bile

          tartışmayanları

İnsanın hakkı olabilir umutsuzluğa bir anlık duraklama

          hakkı yokken

Ve bir gün gelir de zaferin anlamsız güneşi üstünüzde

          olursa

Hatırlayın biz de biliyorduk bunu kölelik bayrağını

          indirmek için

Başkalarının Akropol'e çıkışını ve hâlâ nefes alan kendileri

          ile ünlerinin

Atılışını tarihin toplu mezarına

Düşünün hiç bitmeyeceğini savaşın ve değersizliğini

          yenginin

Ve her şey altüst olabilir insan insandan sorumlu ise

Büyük olaylar yaratıldı gördük ama korkunç olanları da

          vardı içlerinde

Zira her zaman kolay değildir ayırdedilmesi kötü ile iyinin

Siz de geçtiğimiz yerden geçeceksiniz açık bir kitap gibi

          okuyorum içinizi

İçinizde çarpan bu kalbi duyuyorum bir kalp nasıl

          çarpıyorsa benim içimde

Onu nasıl eskiteceğinizi biliyorum ve nasıl sönüp sustuğunu

          içinizde

Sonbaharın makyajını nasıl sildiğini ve bir kış gülünün

          çevresindeki sessizliği

Moral bozmak için söylemiyorum bunu hiç'e bakmak

          gerekir

Yüzyüze onu yenebilmek için Şarkı yitirmedi güzelliğini

          eksilse de

Bir başka yerde dinlemeli ki bir yankı gibi tekrar doğar

          tepelerde

Yalnız değiliz dünyada şarkı söylemek için ve oyunsa

          şarkıların tümü demektir

Oyunda rol yapmasını bilmeli ve bir sesin susmasını bile

Bilin bunu derin koro tekrarlar hep yarım kalan cümleyi

Şarkıcı yapsın sonuna kadar ne varsa elinden geleni

Ne önemi var bir varsayım gibi beni yanyolda terketseniz de

Ben de terkediyorum sizi son kez ayağa kalkan bir oyuncu

          gibi

Sitem etmeyin ona gözlerinde taşıdığı gölgeden bir şeyler

          yansırsa dışarıya

Artık bir armağan veremem size bu karanlık ışıktan başka

Yarının insanları üfleyin mangaldaki kömürü

Siz söyleyin görüp geçirdiklerimi

Louis Aragon

Mutlu Aşk Yoktur