Ne Gelir Elimizden İnsan Olmaktan Başka IV

Korkunç, biz buna sonbahar diyoruz, oysa bir böceğin vızıltısı

Bir yaşlı çocuktan azalan sesi dünyanın — bir böceğin vızıltısı

Pis lokantalarda çekilmez akşamüstleri — bir böceğin vızıltısı

Bilmem. Kimi duymak istiyorum ben? Sizi mi? — bir böceğin vızıltısı

Ah şimdi o taş evin sıcağında — sanki bir anmak istediğim öyle uzak ki, nasıl

Nasıl bir hüznün başkaldırışı — bile değil — bir böceğin vızıltısı

Herkes ne çabuk göçüyor. Azıcık korkuyorum. Dün biri gitti

Olanlar oluyor işte — ne yaparsın — bir böceğin vızıltısı

Akşamları uykum kaçıyor. Kaçsın — Yaşlı teyzem diyor ki

Diyor ki — vallahi anlamıyorum — bir böceğin vızıltısı

Bir de hep unutuyorum — anlamadığımı — özürler diliyorum durmadan

Ohoo!. Teyzem mi? uyumuş oluyor çoktan — şu kantolar ülkesinde canım

Eski bir Üsküdarda, bir gül kokusu ağırlığında dolaşıyor belki

Hay Allah! nereden çıktı şimdi? bu saatte kim olabilir ki

Yani ben kimseyi tanımıyorum ki — kendimi bile — ah şu böceğin vızıltısı

Bir gün kırmızı gözlü birinin gülbahar oynayışında beraberdik.

Her neyse, amcamın namuslu günleri..

Neden bana kız resimli çakısını vermedi acaba, bir türlü öğrenemedim

İstemem düşünmeyi bile — Yahu ben demin sokaktaydım, şimdi nerdeyim, meyhanede miyim

Konyak mı içiyorum? niye mi sevmiyorum Mısır ehramlarını,

Osmanlı tarihini

Bu hangi şarkıcı — sıkıyor beni — kolyenizi sevdim Nermin

Hanım!

Bu kaçak tütünü niye mi içiyorum? Bilmem ki.. Hani bir sorguya çekseler beni

Çeksinler, ne suçum var sanki, suçsuzum ben vallahi billahi

Azıcık dalmışımdır — ha şunu anlasaydınız — bütün suç dalgınlığımda

Polis mi? tutsak mıyım? ne adamsınız siz! götürün bari ilgisizliğimi

Bu konyak niye çok pahalı, ben bu orospuyla yattım diye mi, ayıp

Çok ayıp! hem birazdan gene yatacağız, öyle değil mi sevgilim

Siz şu hesabı getirin hele, ben böyle kalçalar görmedim ne zamandan beri

Gülmeyin canım! şu hayvan suratlı adam bize bakıyor da ondan, kızıyorum

Bu turunç likörünü kim içiyor sabah sabah? demeyin, sahi ben gene mi yalnızlıyorum

Gene mi, ah niye ağlayamıyorum bu güneşli İstanbul vakti

Hani ben böyle istiyorum da, bırakın böyle olsun, öyle mi.

Olsun. Herkes ne güzel kıyılarda ne güzel ayaklarına bakıyor

Bir gökyüzü dinleniyor içimizde, bir huysuz at, bir soru, derken bastırıyor o böceğin vızıltısı

Gittikçe bastırıyor, iyi bastırıyor şimdi, örneğin ben o vızıltıyla uyanıyorum sabahları

Ne gelirse yapıyorum elimden — duymamak için — sanki bir dilim ekmeği bir yıl kadar uzatıyorum

Sanki bir istasyona vuruyorum ilkin, şöyle bir ilk çağa vurur gibi. İyi mi?

Ya da bir tren geçiyor da az ötemden, ben o trenin Doğu yolcuları

Bir süre değişik, bir süre anlamamış, giderek tam eskisi gibi kendime bakıyorum

Dedim ya, ne gelirse yapıyorum elimden — unutmak için —ah şu böceğin vızıltısı

Bastırıyor durmadan. Bense yalnızlığa daha bir yalnızlık koyuyorum, hepsi bu

Yani bir böcekte yaşıyorum — dersem inanın — onu deviniyorum hep, bilmem ki..

Bilmem ki., üstelik sevmiyorum da, neyi sevmiyorum, yalnızlığı, öyle mi

Kim bilir belki de, bütün gün sesleniyorum çünkü — nereden

Örneğin bir sonbahar sözcüğünden, bir dilbilgisi yanlışından, bir satır başından belki. Belki de...

Bir Doğu kentinden, bir ölü gömme töreninden, sesli bir manastırdan az çok, bin adet bir ak güvercinden.

Kendimden, yanlış ve eksik olan bir yerden; bir nymphe masalından sanki: korkuyla sinen, şehvetle yiten, ses olan doygunsuzluğuma, benimle eşitlenen

Her şeyden, ama her şeyden; değil bir eşkiya çatışmasından yalnız, kuru bir dereden, dural bir kargadan, ölümün yepyeni bir sözlüğünden

Yepyeni bir sözlüğünden. Ölümün. O yılgın silahlardan. Yani bir şiir parçasından belki. Bir sokak kargaşasından. Cinsel bir çekişmeden

Arta kalan bir yerden: bitkisel gözlerinden, katılmış içlerinden, o kansız evlerinden, sürekli hüzünlerinden

Bilmem ki neden. İşte bir çocuk durgunluğu gibi. Ama tam öyle gibi. Önce bir sorguya takılı: uyumlu, ürkek, bitimsiz derinleşen

Ve içsel bir bulantıdan. Ve çirkin bir gülüşten. Ve güçsüz bir atılımla belirsiz bir av hayvanının döllerinden

Gelince birden gelen; nedensiz bir üşüntüden, kıyısız bir denizden, ışıksız bir lambadan, az konuşan, iletken

Onların dillerinden, onların kuşkusundan, onların her şeyinden, dışardan hiç bilinmeyen

Sinsi pis çentiklerden. Sanki bir tortu gibi. Arınmaz kirler gibi, gelişen artan, kendini biriktiren

Nedense biriktiren. Sonra hep dışa vuran. Birden. Öyle bir pas lekesi. Gibi. Kararsız sözlerinden, dengesiz aşklarından, tanrısız ellerinden

Yenilgen. Ve karşıt bir yörüngeden: dualarda eriyen, kuytularda direnen, içkilerde küçülen

Atılgan bir duruşla o sonrasız, edilgen 

Böyle hep seslenirim ben. Duyan kim? Ama ben seslenirim —

Nereden

Nereden? — Baktıkça üreyen, saydıkça çoğalan, vardıkça yetişilmeyen

Seslenirim kendimden: öyle soy, öyle güzel, öyle çekici

Vardır ya, sirenler gibi işte: “Size ben öğreteceğim dünyanın gizlerini!”

Gel gör ki anlatamam, vardıramam sözlerimi.

Bildiniz, hep o böceğin vızıltısı

Durmadan bastırıyor. Kötü bastırıyor şimdi. Örneğin ben o vızıltıyla bakıyorum yanıma yöreme

Bakınca bir baş dönmesi — o kadar hızlı ki her şey — Bir kalın testere bir gökyüzünü kesiyor tam ortasından

Bir katılık bir katılığa yapışıyor. Bir çark dönüyor iç mavileriyle. Şu, bu..

Bir çocuk ip atlıyor. Biri bir tel çekiyor karşıya. Bir mağaza vitrini gürültüyle duruyor anlatılamaz

Ha babam yazıyor biri. Bir haham tevratı dört dönüyor —

Yahu bu sokaklar da kim

Yapmayın, meyhanedeyim ben, çok kadehten bir kadehim yok benim

O kadar hızlıyım ki, başım dönüyor — bari şu vızıltı olmasa

İyi ya, belki de yalnız değilim — değilim de — durmuşum bir yalnızlıkta

Durmuşum, bunu anlıyorum, duyurmak istiyorum üstelik

İstiyorum — duyurmak — düşmeden bir kayıtsızlığa.

Yani ben böyle istiyorum, bırakın böyle olsun

Diyorum — pek uzaktan — sevgilim, boş geçirmeyelim mi geceyi

Ben o senin omuzlarını düşündüm, bundandır, şimdi gözlerim beyaz

Benim gözlerim beyaz — hem nasıl — bilmiyorum, ya seninkisi

Ne dersin, hayır mı, boş geçirmeyelim mi geceyi

Kapasak mı pencereyi acaba

Geçiyor — anneniz mi — eskimiş yün kazaklarla

Babanız — daha erken — gelmeyen babanızla

Gelecek! — annenizdir — çoğalan gözleriyle kapıda

Gelmiyor — babanızdır — bulunmuş eşyalar arasında

Ağlıyor — annenizdir — yok canım, biraz oyalansanıza!

Gibi oyalansanıza

Girerekten mutfağa soraraktan o kalaylı taslara

Çünkü o baş dönmesi ya orda, ya yukarda tavan arasında

Güveler, hep güveler, bir delik, bir delik daha

Biraz oyalansanıza!

Bir oyun başka olamaz oyundan gibi

Bir söz başka olamaz sözden gibi

Bir şey başka olamaz bir şeyden gibi

Tam öyle gibi, varıyor gibi bir mutluluğa

Ne gelir elimizden insan olmaktan başka

Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da

Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar

Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Edip Cansever

Nerde Antigone

Yerçekimli Karanfil