Güvercin Gerdanlığı

Alevlerin alacakaranlığında aydınlık ellerini özlüyorum: meşe kokan, gül kokan, ve ölüm. Eski kış. Kuşlar yem ararken, birden, karın altında kaldılar; sözcükler de öyle. Biraz güneş, aynası bir meleğin, sonra inen sis, ağaçlar ve biz sabahın soluğundan yaratılmış. Salvatore QUASIMODO Çeviren : Cevat Çapan

Gece bitti Ay eriyor doğan günde  Battı batacak sulara  Bu ovada eylül ne kadar diri  Çayırlar yemyeşil  Bahar toprakları sanki güneyde  Bıraktım eşi dostu  Eski bahçelere gittim gizli gizli  Seni anmak için tek başıma  Sen Ay'dan ötelerde bir yerdesin  Burda gün doğarken  Nal sesleri gelirken kaldırımlardan  Salvatore Quasimodo

Batan ışığında doğuyorum saydam suların akşamı. Tutuşuyor ferah yapraklarla avunan hava. Yaşayanlardan kopmuş eğreti yüreğimle anlamsız bir sınırım ben. Yazabilmek korkunç armağanın Tanrım, canla başla kefaretini ödüyorum. Uyandır beni ölülerin arasından: herkes aldı toprağını ve karısını. İçimde gördün beni derinliklerimin gecesinde. Benimkine benzer umutsuzluk yaşamıyor kimsenin yüreğinde. Tek başına bir adamım Tek başına bir cehennem. Salvatore Quasimodo Çeviri: Oğuz Demiralp

Batıya döner ayçiçeği Gün hızlanmıştır bile Eğildi mi o - yoğunlaşır Yaz havası, kımıl kımıl yapraklar, işlik Dumanları. Çatırdayıvermesiyle yıldırımların, Bulutların akıvermesiyle bir, uzaklaşır yiter Göğün bu son oyunu da. Yıllardan beri, Sevgilim, hep böyle şaşkına çevirir Bizi ağaçların değişmesi Navigli'deki. Ama günlerimiz hep aynı, Güneş o güneş, çekip giden Bir ışık çizgisiyle ardında, sevgi dolu. Anılar bitti artık, anımsamak istemiyorum; Belleğimi ölüm almış, Yaşamın sonu yok. Bütün günler Bizim. Vakit geçti diyerek sen de Bırakacaksın beni, durunca devinim. Burda kanalın üstünde yükselerek Salıncakla çocuklar gibi, suya Bakıyoruz, kararan Yeşilindeki ilk dallara. Bıçak değil avcunda gizlediği Sessizce yaklaşan adamın Tek bir ıtır çiçeği. Salvatore Quasimodo