Güvercin Gerdanlığı

Bir gün çıkıp geleceğim Yağmurlar altında şemsiyesiz Nemden çürümüşse de ciğerlerim Damlalar gözlerimde buharlaşır. Kapı çalınışları da unutulur Aykırı konuklardan, uzak yaşayışlardan Biraz çekinik Eskisi gibi vururum kapını Birden karşımdasındır Gözlerin bildiğim gözlerin değilse Bakma bakamam Anlarım yanlış kapıdır çaldığım Bir gün çıkıp geleceğim Görünce pencerende 'yeşil panjurları' Yüreğim daha bir bende Çekip gideceğim. Naim Kandemir

Karşılaşırsak yıllar sonra (Bilirim bu karşılaşma umulmadık şehirde ve zamanda olacaktır) Tek isteğim bulabilmektir yüzünde O yürek yeşerten gülüşünü Unuttum sanma Bir de gözlerini isterim Eskisi gibi derin Günlerin mirası Alnımdaki çizgiler Çoğalmış olacaktır karşılaştığımızda Bacaklarım bildiğin gibi Eski çevikliğinde Bıyık bırakmış olursam şaşırma Hiç bıyıklı görmedin beni Varsa yeni şiirlerim Çıkarıp koynumdan veririm sana İleride "nerdedir şimdi" diye merak edersen Nerde olduğumu Söyler şiirlerim sessizce Gelince ayrılma zamanı Birbirimizi gözlerimizde bırakıp Kavuşturmasa da karşılaştıran Yeni şehirlere yürürüz Yürürüm ayrılıklara yalnızlığımla Yürürüm dudağımda yanağının tadı Ve yüzün gözlerime çakılı Naim Kandemir

Sussam çevremde akbabalar dansı Konuşsam ses boğan barikatları köhnemiş sarayların Dönemeyeceğim kadar benden uzak avungan çocuk yıllarım Yanıtlanmayan sorularım hâlâ yanıtsız Ömürlerden taşar gençliğimde zaptedilemeyen hüznüm yine aynı hüzün Ağlarsam yağmurda ağlarım kimse anlamamalı Günlerin vahşetinde ezilirken güller içimde Kanırtan bir dildi ki ağzımdaki öncelikle çuvaldız Bir melodiyken kulaklara şafaktaki boynun çıtırtısı Dağıtamaz çenesuyu ustaları içime çöken avlu sessizliğini Kılavuzdu ağdaya muhtaç yüreklere yağı bitmiş kandiller Yürüsem her yön uçurum dönsem her yanım inkârdı Ve birkaç kopuk yılda yaşadım hayatın tüm yaşlarını Ey bana kuyular kazan dizginlenemez sözcüklerim Savrulan beş çaylarına kırık aynalar şenlensin Ey şair! Savur kendini sözcüklerine yaraların neşterlensin. Naim Kandemir