Beni bu odaya kapatmışlar Salih Üzgünüm, seni kapı aralığına, ipteki bir mandala Ben belki ayazda kalmış bir coğrafya dersiyimdir Yeri yakasından tutup göğe fırlatmışlardır belki Doğu ekspresi elleri cebinde uyuklayan bir çocuktur bilirsin 97 yazında nereyi vuracağını şaşırmıştı sanki gurbet Dikimevi’ne sapınca ağzımızı büyük bıçaklarla dikmiştik Rahatımız kaçmıştı çünkü kalbin kalbe pusu atmasından Hokka diye etimize batırmıştık elimizde kalan fişekleri Sonra bir dağı buruşturur gibi bakmıştık kalın ciltli kitaplara Kâğıt yere serilirse gürültü koparmış şiirden Laf işte, sabahtan akşama kadar insanı dolandıran! Raydaki tren, trendeki adam, adamın belindeki öfke Usulca toplamıştık ağaçla mürekkebin arasında yatan harfleri Üzgünlük, seni severim bilirsin Bizim evin balkonunda çay içmişliğin bile var senin Şimdi de bana, yalnız tavşanlar mı küser dağına Bana ömrün gönlünü alacak sözü getir Engin Özmen
Türk ve Dünya Şiirleri Antolojim "Çiçeğin açması da bir tür şiir belki - Bilmiyorum"