sözün belleği yok kopardığı dalları bahçesine taşırken unutuyor az önce terk ettiği ormanı kaybolduğu patikalarda döküp saçıyor özündeki anlamı -geri dönülmez artık korkmayalım kuşlardan- yolun belleği yok eksiliyor dil yolunda yürekte döllenen dirim her şiirin bir ölüm oluşu belki de bundan -merhumu nasıl bilmezdiniz az mı su içmişti pınarınızdan- ölümün belleği yok adak değil sözcüklerin üzerine diktiğim titrek alevli mumlar sarhoş geceye günün yolunu gösteriyorlar -gecenin teni ipekse gününki kılıçtan- kimsenin haberi yok parmak izi tutmayan tek şey insan teniymiş yalan! tenimin denizinde hâlâ yakamoz bana balıkları sevdiren adam... Özlem Çiçek
Türk ve Dünya Şiirleri Antolojim "Çiçeğin açması da bir tür şiir belki - Bilmiyorum"