Güvercin Gerdanlığı

yurdunu terk etmişti mecnun, çölü de terk etsin söyleyin, görme hevesinde ise Leyla'yı da terk etsin ey derviş, burada, olgunluğa erişince elde edilir erek sen dünyayı terk etmişsin bir tek, öte dünyayı da terk et öykünmekten daha iyidir kendini yok etmek kendin ara yolunu, Hızır'ı beklemeyi terk et sanki kalemsin dilin ellerin sözleriyle dolu elin sözüyle gereksiz övünmeyi terk et Muhammed İkbal

var olan soluktur senin göğsünde, gönül değildir nerde insanlığı devindirecek güç, o soluğunda değildir aş aklını aş ve ötesine geç, çünkü bu ışık yolu gösterir de varacağın yer değildir *** ben bu dünyada mıyım yoksa ayrı mıyım dünyayı gören biri miyim tepeden tırnağa dünya mıyım o tanrı kendi mekansızlığında sürekli durur yeter ki söyleyin artık bana: ben neredeyim *** benim toplumu fitilleyecek sevgilim nerede benim ışığım, her şeyi olduğum nerede derler ki, o yüreğin dipsiz kuyusundadır tanrı bilir, gövdemde, o yüreğin yeri nerede *** damarlarda akan o tükenmiştir artık o yürek o aşk da yitip gitmiştir artık namaz oruç hac kurban hepsi var da ama sen tanrısal aşk, bir sen yoksun artık *** zaman her zaman sürüp gitmektedir ama bil şunu gerçek tektir gerisi teranedir gören kimmiş bugünü gören kimmiş yarını senin zamanın yalnızca bugün süregidendir *** benlik gücü ile şu kalımlı dünyaya egemen ol rengin ve kokunun gizine erenlerden ol bir kıyın ols...

tanrıya sordu bir gün güzellik: sen beni niçin sonsuz kıldın ki dünyada yanıt geldi: bir resim atölyesidir dünya uzun bir yokluk gecesinin öyküsüdür rengi ile ortaya çıktığından değişim özü geçici olan güzeldir gerçekten ay yakınlardaydı, duydu bu konuşmayı söz yayıldı gökyüzünde, duydu seher yıldızı bile yıldızlardan duyduğunu şebneme anlattı seher göğün sözlerini iletti yerdeki ailesine şebnemin haberiyle çiçeklerin gözleri yaşla doldu goncanın küçücük yüreği gamdan kanla doldu bahar ağlayarak çekip gitti bahçeden gezmeye gelen gençlik, yaslara bürünüp gitti hemen Muhammed İkbal Çeviri : Kenan Hanok