Ana içeriğe atla

Puella Mea

Harun Omar and Master Hafiz
keep your dead beautiful ladies.
Mine is a little lovelier
than any of your ladies were.

In her perfectest array
my lady, moving in the day,
is a little stranger thing
than crisp Sheba with her king
in the morning wandering.
    Through the young and awkward hours
my lady perfectly moving,
through the new world scarce astir
my fragile lady wandering
in whose perishable poise
is the mystery of Spring
(with her beauty more than snow
dexterous and fugitive
my very frail lady drifting
distinctly, moving like a myth
in the uncertain morning, with
April feet like sudden flowers
and all her body filled with May)
-- moving in the unskilful day
my lady utterly alive,
to me is a more curious thing
(a thing more nimble and complete)
than ever to Judea's king
were the shapely sharp cunning
and withal delirious feet
of the Princess Salom?
carefully dancing in the noise
of Herod's silence, long ago.

If she a little turn her head
I know that I am wholly dead:
nor ever did on such a throat
the lips of Tristram slowly dote,
La beale Isoud whose leman was.
And if my lady look at me
(with her eyes which like two elves
incredibly amuse themselves)
with a look of faerie,
perhaps a little suddenly
(as sometimes the improbable
beauty of my lady will)
-- at her glance my spirit shies
rearing (as in the miracle
of a lady who had eyes
which the king's horses might not kill.)
    But should my lady smile, it were
a flower of so pure surprise
(it were so very new a flower,
a flower so frail, a flower so glad)
as trembling used to yield with dew
when the world was young and new
(a flower such as the world had
in springtime when the world was mad
and Launcelot spoke to Guenever,
a flower which most heavy hung
with silence when the world was young
and Diarmid looked in Grania's eyes.)
    But should my lady's beauty play
at not speaking (sometimes as
it will) the silence of her face
doth immediately make
in my heart so great a noise,
as in the sharp and thirsty blood
of Paris would not all the Troys
of Helen's beauty: never did
Lord Jason (in impossible things
victorious impossibly)
so wholly burn, to undertake

Medea's rescuing eyes; nor he
when swooned the white egyptian day
who with Egypt's body lay.

Lovely as those ladies were
mine is a little lovelier.

And if she speak in her frail way,
it is wholly to bewitch
my smallest thought with a most swift
radiance wherein slowly drift
murmurous things divinely bright;
it is foolingly to smite
my spirit with the lithe free twitch
of scintillant space, with the cool writhe
of gloom truly which syncopate
some sunbeam's skilful fingerings;
it is utterly to lull
with foliate inscrutable
sweetness my soul obedient;
it is to stroke my being with
numbing forests, frolicsome,
fleetly mystical, aroam
with keen creatures of idiom
(beings alert and innocent
very deftly upon which
indolent miracles impinge)
-- it is distinctly to confute
my reason with the deep caress
of every most shy thing and mute,
it is to quell me with the twinge
of all living intense things.
    Never my soul so fortunate
is (past the luck of all dead men
and loving) as invisibly when
upon her palpable solitude
a furtive occult fragrance steals,
a gesture of immaculate
perfume -- whereby (with fear aglow)

my soul is wont wholly to know
the poignant instantaneous fern
whose scrupulous enchanted fronds
toward all things intrinsic yearn,
the immanent subliminal
fern of her delicious voice
(of her voice which always dwells
beside the vivid magical
impetuous and utter ponds
of dream; and very secret food
its leaves inimitable find
beyond the white authentic springs,
beyond the sweet instinctive wells,
which make to flourish the minute
spontaneous meadow of her mind)
-- the vocal fern, alway which feels
the keen ecstatic actual tread
(and thereto perfectly responds)
of all things exquisite and dead,
all living things and beautiful.

(Caliph and king their ladies had
to love them and to make them glad,
when the world was young and mad,
in the city of Bagdad --
mine is a little lovelier
than any of their ladies were.)

Her body is most beauteous,
being for all things amorous
fashioned very curiously
of roses and of ivory.
The immaculate crisp head
is such as only certain dead
and careful painters love to use
for their youngest angels (whose
praising bodies in a row
between slow glories fleetly go.)
Upon a keen and lovely throat

the strangeness of her face doth float,
which in eyes and lips consists
-- alway upon the mouth there trysts
curvingly a fragile smile
which like a flower lieth (while
within the eyes is dimly heard
a wistful and precarious bird.)
Springing from fragrant shoulders small,
ardent, and perfectly withal
smooth to stroke and sweet to see
as a supple and young tree,
her slim lascivious arms alight
in skilful wrists which hint at flight
-- my lady's very singular
and slenderest hands moreover are
(which as lilies smile and quail)
of all things perfect the most frail.

(Whoso rideth in the tale
of Chaucer knoweth many a pair
of companions blithe and fair;
who to walk with Master Gower
in Confessio doth prefer
shall not lack for beauty there,
nor he that will amaying go
with my lord Boccaccio --
whoso knocketh at the door
of Marie and of Maleore
findeth of ladies goodly store
whose beauty did in nothing err.
If to me there shall appear
than a rose more sweetly known,
more silently than a flower,
my lady naked in her hair --
I for those ladies nothing care
nor any lady dead and gone.)

When the world was like a song
heard behind a golden door,

poet and sage and caliph had
to love them and to make them glad
ladies with lithe eyes and long
(when the world was like a flower
Omar Hafiz and Harun
loved their ladies in the moon)
-- fashioned very curiously
of roses and ivory
if naked she appear to me
my flesh is an enchanted tree;
with her lips' most frail parting
my body hears the cry of Spring,
and with their frailest syllable
its leaves go crisp with miracle.

Love! -- maker of my lady,
in that alway beyond this
poem or any poem she
of whose body words are afraid
perfectly beautiful is,
forgive these words which I have made.
And never boast your dead beauties,
you greatest lovers in the world!
never boast your beauties dead
who with Grania strangely fled,
who with Egypt went to bed,
whom white-thighed Semiramis
put up her mouth to wholly kiss --
never boast your dead beauties,
mine being unto me sweeter
(of whose why delicious glance
things which never more shall be,
perfect things of faerie,
are intense inhabitants;
in whose warm superlative
body do distinctly live
all sweet cities passed away --
in her flesh at break of day
are the smells of Nineveh,

in her eyes when day is gone
are the cries of Babylon.)
Diarmid Paris and Solomon,
Omar Harun and Master Hafiz,
to me your ladies are all one --
keep your dead beautiful ladies.

Eater of all things lovely -- Time!
upon whose watering lips the world
poises a moment (futile, proud,
a costly morsel of sweet tears)
gesticulates, and disappears --
of all dainties which do crowd
gaily upon oblivion
sweeter than any there is one;
to touch it is the fear of rhyme --
in life's very fragile hour
(when the world was like a tale
made of laughter and of dew,
was a flight, a flower, a flame,
was a tendril fleetly curled
upon frailness) used to stroll
(very slowly) one or two
ladies like flowers made,
softly used to wholly move
slender ladies made of dream
(in the lazy world and new
sweetly used to laugh and love
ladies with crisp eyes and frail,
in the city of Bagdad.)

Keep your dead beautiful ladies
Harun Omar and Master Hafiz.

E. E. Cummings

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bercestelerim

Ağlamak   Anne Aşk Ayrılık Baba Babalar ve Oğullar Bellek Cahit Zarifoğlu Cemal Süreya Çay Çocuk/luk 1 Çocuk/luk 2 Çocuk/luk 3 Çocuk/luk 4 Çocuk/luk 5 Çocuk/luk 6 Dargınlık/Küslük Elif   Ev Fihrist Gam Gitmek Gelincik Gülüş Güneş Güvercin Hande Hatırla/mak Hüsrev Hatemi Hüzün İbrahim Tenekeci İhtiyarlık İmam-ı Şafiî İntihar İskele İstanbul Kader Kar Kalp 1 Kalp 2 Kalp 3 Kalp 4 Kalp 5 Kenan Çağan Kiraz Kulbe-i Ahzân Kuş Mahmud Derviş Mezar Mum ile Pervane Müntehirler Ölüm Pencere 1 Pencere 2 Rakı Sandal Seçtiklerim 1 Seçtiklerim 2 Sigara 1 Sigara 2 Sonbahar Suskunluk ...

İstanbul Şiirleri Bercestem

      İstanbul'a meftûn olanlara Deniz bazan susup bazan homurdanıyor; Üsküdar ’da birkaç ışık sönüp yanıyor: Eşelenen kıvılcımlı bir mangal gibi... Sabahattin Ali Karaköy'den kalkan vapurlar bilir Yıllardır nasıl yangın Galata Kulesi Kız Kulesi'ne Ali Asker Barut Bugünse artık Görmek için denizi Sağa sola oynatması gerekecek Betonarme binaların arasında Üzgün duran boynunu Ali Asker Barut İstanbul’da bir sevdiğim vardı Keçi yavrusuna benzer, Rüzgar eserdi hafiften gözlerinde Halden anlardı. Cahit Külebi Selimiye'nin arkası Karacaahmet Az gerilesem sırtım selvilere değecek Tüylerim diken diken Ne var bunda ürkecek Halim Şefik Güzelson Vay canına tükürdüğümün İstanbul’u ... Rumelihisarı’nda Orhan’ın mezarı Ne gittim ne gördüm gitmek de istemem Taze ekmek bir parça beyaz peynir Şimdi olsa şuracıkta rakı içer Denize mi bakar kim bilir Oktay Rifat Kayacık'ta mekik atarken Penelope Düşü...

A'dan Z'ye Şiir

436 1918 1949 1.Oca ... 1.mektup; sen büyüye dokunmak gibisin 128 Dikişli Şiir 3. Cemre 30 Şubat 4000 Şiirin yer aldığı 7500 sayfalık PDF formatında şiir arşivim... 5. Şarkı 5555. Paylaşım 6000. Paylaşım 6666. Paylaşım 7 Tane Erik Ağacı 80'lerde İstanbul'da 99. Sone Âb-ı hayât-ı lâ'lüne ser-çeşme-i cân teşnedür ablanın yokluğunu en çok sen hissedeceksin Acı Acı Acı Bahriyeli acı bir şarkı Acı desem Acılara Tutunmak Acılarınıza Dönün Şiir Oradadır Acılı Bahar Acılı bir yürek Acılı Gecenin Bitiminde Acınmıyorum, Seslenmiyorum, Ağlamıyorum, Aç Kollarını açık açık çağırır aşkını Açık Deniz Açıkla beni kardeşim Açıklama Açıklamalar Açılup bir dem bu bâğ-ı dil bahâr olmaz mı hìç Ada Ada Adad...

DÜNYA MİKHAİL'İN ADINI BİLMELİ

                   Mikail Mirdoraghi Eğer İran İsrail’de bir okulu vurup çoğu çocuk 170 kişiyi öldürseydi, bu haber aylarca manşet olurdu. Çocukların isimlerini öğrenirdik. Ama Mikail için bu olmadı . O fotoğrafı biliyorsunuz. Herkes biliyor. Yolda koşan çıplak bir kız çocuğu… Kollarını iki yana açmış, sanki kirlenmiş gibi, sanki kendi bedenine dokunmaktan korkuyormuş gibi. Onu unutulmaz yapan sadece çıplaklığı değil yüzü. Acı içinde olduğu çok açık. Çığlık atıyor ve doğrudan kameraya bakıyor. İzleyiciye, bize, sanki yardım etmemizi istiyormuş gibi. Sanki bir şey yapmamızı talep ediyormuş gibi. Elbette bugün adının Phan Thị Kim Phúc olduğunu bildiğimiz o kız aslında bunların hiçbirini istemiyordu. O sadece korkmuş bir çocuktu. Ama böyle fotoğraflara bizim yüklediğimiz anlamlar, bize hissettirdikleri ve bizi harekete geçirip geçirmedikleri önemli. Çünkü gazetecilik ne içindir ki, insanları öfkelendirmekten başka? 1972’de Vietn...

Su

Set çek seline yavaş yavaş ilerle damla damla birik. Ak geç ıslattığın kayalardan: duraksama - uçurur güneş seni. Atla takıldığın çavlanlardan: duraksama - savurur rüzgar seni. Aldırma kumlara, çakıllara: çöker onlar dibe nasılsa - ilerle yavaş yavaş birik damla damla set çek seline. Oruç Aruoba

Şiirdir Baba

Bir şey değişmemiş, sanki daha dün. Dışarda sükûnu yaz akşamının, Bahçemiz sulanmış, ıslak her çiçek. Kapı çalınacak, babam gelecek… Ziya Osman Saba çünkü düşünen çocuktur baba Yasin Erol Yıl göçüp gitti Gizliyorum babamdan Kırlaşmış saçlarımı! Etsujin  Bu dağlar da Babamın gözleri önündeydi                 Kış yalnızlığında Issa insan bir yorgunluktur sevgili babacığım bunu sen söylemedin, kimseler söylemedi Mehmet Aycı  Babam; terleyen alnını sildiğim dua gibi bir adam! Engin Turgut Babalar ıssız ağlar Ansızın devrilen koca çınarlar. Süleyman Çelik buyurun kibar hanımlar beyler… Babanız sizi sevdi de ne oldu? Perihan Mağden Babanız öldüğünde büyüyorsunuz. Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız, Takdirini alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz, Korkacağınız bir babanız yoksa büyüyorsunuz. Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yo...

Gül İçin İlahi

İnsanlar bir gülü bir senetle Değiştirmeye alıştılar İnsanlar başka insanların hayatını Bir hezaren sandalye midir hayat Dizip kaldırmaya alıştılar İnsanlar yüreği ve onuru, alıştılar Yelin üflediği yaprak mıdır onur Yürek arsız otlar gibi ayak altında Tanımıyor kimde kimseyi Ve kendini tanımak istemiyor İnsan tanımazsa kendini insan Nasıl varolabilir Bu yüzden dünya hey koca dünya Dönüyor bir ölüler ülkesine Susanlar şimdilik Oyunun dışına düşenler Yalnız onlar doğrulup kalkacaklar Gün kıyamete erdiğinde Gülten Akın

İntihar Şiirleri Bercestem & Edebiyatta İntihar

İntihar, bilinçli bir tercih sonucu             uygulamaya konulduğunda, insanın              mutlak anlamda "birey" olması,              bireyselliğini mutlaklaştırmasıdır.             Bir tür "tanrı"lıktır... Hüsamettin Arslan “İzimi süren bir panter var: Bir gün beni öldürecek olan;… …Adımlarını durdurmak için yüreğimi fırlatıyorum, Susuzluğunu dindirmek için kan saçıyorum; … O yiyor, ama yine de ihtiyacı yüzünden yiyecek arıyor, Mutlak bir adaklığa zorluyor… …Panter merdivende Yukarı çıkıyor.” Sylvia Plath Bize ne başkasının ölümünden demeyiz çünkü başka insanların ölümü en gizli mesleğidir hepimizin başka ölümler çeker bizi ve bazen başkaları ölümü çeker bizim için İsmet Özel İntihar diye bir şey Yok bu dünyada. Ölümle biten bir intihar yok. Asıl intihar Gün gün yaşamakta Ahmet Erhan dün gece bir kadın doğurdu haliç bir kuş havalandı galata kulesi’nden m...

Güvenli Bölge

MART 2012 Boşversene biz aşık olmayalım birbirimize. Olvido Heykel günahlar da dönüyor tövbe edildikleri yere Ayrılık Sevdaya Dahil Gözlüklü Şiir Yarın Güzeldir Fulyaların mevsimi geldi geçiyor En çok, gözlerinden korkuyorum senin.. Bir Nokta Hem Hiç Hem Dünya Gercekten diyaloglar Ah Fulya Resulullahla Benim Aramdaki Farklar Taş Parçaları Bahçeye Acıyorum O Kara Kırlangıçlar Dönecek Yine Seninle Kundakladım Sensizliğimi Alengirli Şiir yazma.. o zaman bekliyor insan Ağaran Bir Suyum Soğuk Mevsimin Başlangıcına İnanalım Satranç Dersleri Yenilgi anne beni merak et kanat çırpı(nı)şlarıdır ; adı AŞK... Unutmak Azize Açıkla beni kardeşim Sormuyorsun ama iyi değilim ben Kalbim, Kovulmuşlar Bahçesi Gitme demiyorum, hobi olarak gene git Ayrılık Nargile Kocaman Bir Çocuğu Öpüyorsun Ömür Hanım'la Güz Konuşmaları Merak Kediyi Öldürür Yedi Beyaz Güvercin Sen türkü yak ben mermi Yaşamak Son Bir Kez Uyku Kardeşim - Fikret Kızılok Hiç Sevmedim (Neslihan)...

Veda Şiirleri Bercestem

Uzun yıllardan sonra  Sana bir daha rastlarsam Seni nasıl selamlamalıyım  Susarak mı, ağlayarak mı? Lord Byron “Vedalaşmaların ilmini yaptım ben,” Sürgünlerin uzmanlığını. Bir vapur nasıl kalkar bir limandan. Tren nasıl acı acı öter, öğrendim. Cevat Çapan Büyük istasyonlardaki büyük vedalar için Trenler uzun bekler güzel bir gelenektir Büyük istasyona benziyor artık bu ev Tren bir yolcu daha edinecek demektir Abdülkadir Budak Son Tren sessizce perondan ayrılırken, Baş öne eğilir hafiften, Umuda veda, Köksal Özyürek O mavi gözlü bir devdi. Minnacık bir kadın sevdi. Mini minnacıktı kadın. Rahata acıktı kadın yoruldu devin büyük yolunda. Ve elveda! deyip mavi gözlü deve, girdi zengin bir cücenin kolunda bahçesinde ebruliiii hanımeli açan eve. Nazım Hikmet Elveda gençlikte geçen günüme Ezirâil el atıyor canıma Yanarım gençlikte, o zamanıma Acı tatlı günler hep hayâl oldu Nerde gençlikteki geçen çağlarım Sustu bülbül gazel döktü bağlarım Her gün hatırlarım her gün ağlarım Veysel ağ...