HATIRLAMAYI UNUTMAK

ali şiir yazıyor mu sevgilim

ali de ayşe gibi

salondaki peteği kapatıp

kendi çapında şiir karalıyor mu

ilaç alıp bunu düşünüyorum

her şey ben tam uyumak üzereyken olmuş gibi

net hatırlamıyorum ama kesin biliyorum

seni sevmek bir suya götürdü beni

bir suya gittim

dönemiyorum

insan bazen dönemiyor sevgilim

her sabah dilinin altına bir sözcük daha bırakıp dönemiyor

ben bir ilk

tam uyumak üzereyken nerelerden

ben bir ilk

uyanır uyanmaz nerelerden

dönemedim

bir dağın belindeki ağaçları hınçla sallamak diye bir ilaç

ambulanstan yol istemek adlı bir atak

ve bir ay kadar koşmak bana iyi geldi

bana iyi geldi ne demek

sabahları bana içimdeki deşik

etimdeki işaret

sabahları bana son anda ölmemiş olmanın öfkesi

sabahları bana sert sessiz harfler

sabahları içimin en güzel yeri

senden bana dökülen incilerim sevgilim

dökülüyor

kaşıma sabahları içimi

dünyada çok önemli şeyler oldu

ama ben de sizin eve baktım

bir tayın bir taya baktığı

bir tayın bir taya uzun uzun baktığı

bir tayın bir tayı bıraktığı gibi

dünyada çok önemli şeyler oldu

atlar yalnız kalmamak için bu kadar koşarlar diyen o at

yalnızlar koşarken de yalnızdır diyen o at

yalnızlar öperken de yalnız

ben sana sımsıkı sarılırken de

o at buramdaydı

bu ses nereden geliyor dediğim o gün

göğsümdeki at kardeşlerim

göğsümdeki at yere uzandı

dünyada çok önemli şeyler oldu

hem ölmedim yüzükoyun

hem alnımda yeryüzü

ölürüm dediğim yerde ev yaptım

hatırlamayı unutma sevgilim

kırılmasın diye yükseklere bıraktığın o şeyleri

hatırlamayı unutma

dağların belindeki ağaçlardan çıkardığım hışırtıyı

bu ses nereden geliyor dediğin zamanı

o sesin sadece sana gelmesindeki rüzgârı

unutma

bazı sesleri sadece atların duyduğunu

ve bu yüzden yalnız olduklarını atların

yalnızlıktan koştuklarını

görmek ve duymakla düştüğün ovayı

yediğin kırbacı

edindiğin vebayı unutma

insan bazen unutup ölemiyor

dünyanın sonunu görüp

unutup

ölemiyor

nefis bir hevesle

başka neresine gider

başka nereme gidebilirim ki deyip

göğsümdeki kazı alanına gittiğim o gün

yerdeydi her şey

yerdeydi herkes

üzerini örtüp sen uyu dedim

sen uyu

ben bu yerde biraz daha bağdaş kurup

sen uyu

ben biraz artık hiç uyumayacağım

ancak yükseklerde unutabilirim diyerek çıktığım ağaçlar

yerleştiğim ilaçlar

indiğim ovalar

seni bir ormanda bulup

bütün yokuşlardan sonra

dümdüz bir yerde kaybetmiş olmak da marifet sevgilim

şimdi uyumak ve bir ovayla tamamlanmak dışında

bana ne iyi gelir

uyumak ve bir ovayla tamamlanmak dışında

sevgilim

yatağın kırışmamış düzlüğü

yastığın olmayan çukuru

her şey neden bu kadar pırıl

her şey neden bu kadar aklımda

göğsündeki çöl

sırtımdaki vaha

reçinenin ağaca yapıştığı gibi

hiddetle yapışıyordun bana

senden sonra

dünyada çok önemli şeyler oldu

uçtum

birine bakmıştım deyip içine girdiğim yüzlerden

biri yokmuş içinizde diyerek çıktım

biri yokmuş her sabah

biri yokmuş her masa

biri yokmuş her çarşı

çalışmayan bir aleti kapatıp açmak gibi

beni de her gece kapatıp kapatıp

her sabah açan yeryüzü

sanki dünyaya gelmedim de

olmayan bir yerde

olmayan birine bakıp bakıp çıktım ben

düşersem kendim düşerim diye

hem güzel uçtum

hem muazzam düştüm

sağ

salim

sensiz ve ayaküstü

artık insan bana iyi gelmiyor

artık insan bize iyi gelmiyor diyerek

beraber havalandığımız göğü

tek başına ve hiçbir yere değmeden düşmek

düşmek nefisti sevgilim

yere ilk indiğimde

bir ağacı sallar gibi salladılar beni

yere ilk indiğimde

şimdi ben neyin yanındayım dedim

ne benim yanımda

boğazımdaki yumruyu

göğüs kafesimi

eklem yerlerimi

seni ve bunu yerde anlatmamı benden bekleme

“düşen şeylerin gürültüsü”nü

konusu olmayan bir mutsuzluğu

anlatmamı benden bekleme

insanı çok aşağıya yapmışlar sevgilim

insanı çok aşağıya

içine çok yeryüzü

içine çok dünya

biliyorsun

yükseldiğimiz gökte

bu da olsa yer yarılır

bu da olsa dünya durur dediğimiz her şey oldu

dünya durmadı

biliyorsun

bir kere saçlarını çok

bir kere sımsıkı

bir kere tutam tutam

üç yıl arkaya doğru tarayıp

üç yıl bir muska gibi yanımda sakladım

biliyorsun

senin saçlarınla başlayıp

nasıl oluyorsa

benimle devam etmiş

insan sevmeyen

insan sevmeyen ama kırlara katkı sunan bir yüzün kapkaranlık bir ormanın vardı

ormanımız

düşsem ölürüm

düşsek ölürüz dediğimiz o ormanda

sana edilmiş bir yemin gibi

başında beklemediğim cümle

dalını budamadığım ağaç

eğilmediğim yüz kalmadı

sevgilim

bir şey var

artık kuramadığım kurmalı bir saat

başımda çın çın öten bir demir

dönemediğim bir yer

fırlatmak için bir odaya koyup

her gece salladığım bir cümle

durup dururken başına geldiğim

başıma gelen bir heves

bir serinlik

gittikçe kalbimi gagalayan bir kuş

sevdiği şeye dokunmadan etrafını döndüğüm

içimde sessizce büyüyen bir yer

düşmek değil

çakılmak isteği

beni artık çağırma sevgilim

kırınla

ovanla

etinle

saçınla

beni artık çağırma

başından beri içimde birbirine bakan

birbirine değmemiş iki tay var

ben bir yere batayım

bir yer bana batsın arzusu

ben bir yere çarpayım

bir yer bana çarpsın hevesi

beni delinme

beni parçalanma isteği

beni taylarını saldığı gün cam yiyen bir at

beni kardeşlerini çiğneyen genlerim

beni tam ortasında kaldığım dünya

beni Allah

günde beş defa

olmamışım diye geri çağırıyor

sen beni çağırma

yeryüzünde bazı konular yok

bazıları da hiç kapanmıyor diye

seni ateş ve suyla değil

toz ve demirle değil

künçle

hınçla

utançla icat ettim

başkasın sen

başkadır ağzın

başka bir ağaca benziyorsun

yüzünde başka bir orman var diye diye

seni ben

hem ormanına girip

hem hiçbir dalına değmeyerek

dokunmayarak hiçbir ağacına

içimi taşlara

sırtımı duvarlara süre süre

seni ben

gövdemse tir tir titreyen bir kuş

ters dönmüş bir kaplumbağa

seni ben

durup dururken değil

içinde sıkıldığım bir yeryüzü

içimde sıkılan bir yeryüzü var

diye diye icat ettim sevgilim

ben

hevesim kursağımda burada

buralarda

sen

mucidini öldüren her icat gibi

ne işe yaradığını bilmeyen bir alet gibi

orada oralarda

herkes durmuş birbirine bakıyor

herkes durmuş birbirine neden bakıyor

sürekli beni aşağıdan çağıran biri

bir hırıltı olarak iniyorum çarşılara

çarşılar renkli

çarşılar

dağılmışım

beni yanlış toplamışlar gibi

sevgilim

artık başım tam gövdemin üstünde değil

rüzgâr alan yerlerim

su geçiren yerlerim

karın boşluğumda tayını salan atın sesi

kulaklarımda göğe fırlatılmış

hep birbirine çarpan iki taşın sesi

ağacıma salıncak kuranların sesi

sorduğum herkes seni uzaktan tanıyor

gittiğim her yerden az önce çıkmışsın

kime baksam

kim bana baksa

içimde incinmiş bir atın o son cümlesi

ölmek değil

asılmak istiyordum

dünyaya tayımı saldığım günden beri

şimdi

kim bilir nerede değilim diyerek

günler yanımdan

günler önümden

günler içimden

etinle geçiyor sevgilim

etinle

seni göğsüme takıp çıktığım rüzgârlar ne güzel

ne güzel vurulduğum yerlerde yürüyebilmen

evine rüzgâr götürebilmen

aşağı bakabilmen ne güzel

ağzınla kuş tutman

kılı kırk yarman

derini yüzmeden

yeni bir deriye değdirebilmen ne güzel

içimde bir yer bir yere değiyor

kenarları kalkıyor aklımın

kime değsem

kim bana değse

o tören

düşerken biçim almış bir gövdeydim

beni ancak düşerken sevebilirlerdi

düşmek yapraklıdır sevgilim

önce dökülüyorum zannediyor insan

yana eğilmiş bir ağaç gibi

dizlerimin orada başlayan harp

omuzlarımda titremeye dönüştüğü zaman

vakti gelen bir yaprak

nasıl hem döküldüğünü zannedip

hem düşüyorsa ağaçtan

nasıl iniyorsa öyle yere

öyle görkemli

öyle yavaş

öyle un gibi

bakıp teni cam olan birinin boynuna

şahdamarına

seni tamamen unuttum

ama etinin içini görüyorum

saçlarının dibini

razı bir rüzgâr gibi

azar azar da olsa

senden artık uyurken dökülüyorum kendi etrafıma

kendi etrafıma sevgilim

dal dal

yaprak yaprak

günde birkaç defa

hafif sıyırıklarla

çünkü yapraklar sevgilim

düştükten çok sonra inanırlarmış

artık ağaçta olmadıklarına

çünkü yaprağın daldaki boşluğu

yine o yaprağın kendisi kadar

süzüle süzüle sevgilim

süzüle süzüle

döküldükten sonra da ağacını anlatan yapraklar gibi

şimdi günlerim hiç geçmiyor olabilir

ama geçmişim çok güzel gidiyor

geçmişim

bir yere gitmiş de gelecekmiş gibi

geçmişim

anlamadım ki

nereden geçmiş

düşmek yapraklıdır sevgilim

unutmak çiçekli

Seyyidhan Kömürcü

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sigara Şiirleri Bercestem

İnsan seni sevince iş-güç sahibi oluyor Şair oluyor mesela Meyhaneden cayıyor bir akşamüzeri Caysın be güzel Caysın be iyi Tütünü bırakıyor, tütün neyime zarar Keseme zarar, ciğerime zarar, sevdama zarar Metin Eloğlu ey serseriliğim, ey anılarımın ahşap kraliçesi şarabı sev, tütünü incitme, beni de unut artık. Refik Durbaş Beni bu güzel havalar mahvetti, Böyle havada istifa ettim Evkaftaki memuriyetimden. Tütüne böyle havada alıştım, Böyle havada aşık oldum; Orhan Veli başkalarının yaşadıklarına tütün ve tuz olan kelimeler aşkların telef ettiği kalp susuzluğuna düşen pay kendine kazdığın kar kuyusundan su taşır herkese kısık çeşmeler Murathan Mungan yürek değil çocuklar içimdeki tütün közü yakar yakar ısıtmaz Hamdi Özyurt Eleni’den önce Daha ben çocuktum daha tütüne daha kahveye alışmamıştım Sabahları, akşamları bilmiyordum daha İlhan Berk acı şeyler o evde üzgün günleri çağırıyor ağlıyor bağırıyor sessizce soluk alıyor her soluktan bir demet, amfi...

Yazının Devamı Oku »

Tırpanladığım Ölüm Şiirleri

İşte iki adım daha atıyorum Artık söylenecek hiçbir sözüm kalmadı dilimde İçimde kar yüklü geçit vermez anılar Ve her şiir biraz ölüm Bir bir çekilip gidince dostlar. Tuğrul Tanyol Yedi adam biri bir gün bir aşk bir gün gereğini belledi ölüm girse koynuna Ayırmaz aşkı yanından Cahit Zarifoğlu Açar solar türlü çiçek Kimler gülmüş, kim gülecek Murat yalan, ölüm gerçek, Dostlar beni hatırlasın. Aşık Veysel Yaşam yok, ölümse bir türlü gelmiyor. Anlaşılmaz değin uzun Uzun, katlanılmazcasına kişinin alınyazısı. Ivo Andrich dört ayrı ölümle ölmeyi öğren demişlerdi bana dört bucakmış anlattıklarına bakılırsa dünya omzun güneş kokuyor demişti kısa eteklikli kız o da omzuma bir şey konduracak mutlaka. İsmet Özel işte o gün ve ondan sonra çok önemli bir sözü unutmanın şaşkınlığıyla oturup bir şiir yazarsın ve ışık ölümü bekleyen bir ruh gibi titrer başucunda Tuğrul Tanyol kimi görsem dilim buruk, kelimeler ölümlü, sesim anadan üryan. Ali Ayçil bir...

Yazının Devamı Oku »

SEVİNÇLER BİZİMLE GELMEZ

Sevinçler, yaşandıkları günlerin Taşınmazlarıdır, hepsi Hepsi ardımızda kalır. Kimi sevinçler daha yüksektir Ne zaman başımızı çevirsek Eski siyah beyaz bir film gibi titrek, Geçmiş günlerin doruklarında Bir anıt misali görünür. Sevaplar, yol arkadaşlarımız Hayat yolunda yan yana yürürüz Vicdan azapları başımızın belası, Çıkış kapısı yolunda bu âlemin Bizden hızlı yürürler önümüzde; Ölüm kapısına bizden önce varır, Alaycı bir bakışla beklerler bizi... Ne sevinçler, ne kitaplar Yanımızda sadece Sevaplarla azaplar. Hüsrev Hatemi

Yazının Devamı Oku »

İntihar Şiirleri Bercestem & Edebiyatta İntihar

İntihar, bilinçli bir tercih sonucu uygulamaya konulduğunda, insanın mutlak anlamda "birey" olması, bireyselliğini mutlaklaştırmasıdır. Bir tür "tanrı"lıktır... Hüsamettin Arslan “İzimi süren bir panter var: Bir gün beni öldürecek olan;… …Adımlarını durdurmak için yüreğimi fırlatıyorum, Susuzluğunu dindirmek için kan saçıyorum; … O yiyor, ama yine de ihtiyacı yüzünden yiyecek arıyor, Mutlak bir adaklığa zorluyor… …Panter merdivende Yukarı çıkıyor.” Sylvia Plath Bize ne başkasının ölümünden demeyiz çünkü başka insanların ölümü en gizli mesleğidir hepimizin başka ölümler çeker bizi ve bazen başkaları ölümü çeker bizim için İsmet Özel İntihar diye bir şey Yok bu dünyada. Ölümle biten bir intihar yok. Asıl intihar Gün gün yaşamakta Ahmet Erhan dün gece bir kadın doğurdu haliç bir kuş havalandı galata kulesi’nden m...

Yazının Devamı Oku »

2012 Şiir Yıllığı

29 1764 25.Haz.81 "ankara iç savaşında üç hainin portresi" "Onu nasıl unutabilirim?" "Vaktimiz bitti. Ben artık gitmeliyim" (1) Number One ..Düş’mek ve “Düşen Kız”.. ..'ya “Aşk mı? Sık sık yaparım ama hiç sözünü etmem.” “Ha yanıp söndü ha yanıp sönmedi bir ateşböceği” “Pişmanlık hikâyenin sonu değil, ortasıdır.” 1.mektup; sen büyüye dokunmak gibisin 15 MART 1985 İÇİN 17 yaşım çıldırmışdı 1994 Eliyle, Samanyolu'na 3. Cemre 5. Şarkı 94. Sone Abartılar -Abdülhamid düşerken- Abelard ve Heloise Mektuplar Acaba Acı Acı acı bir şarkı Acılı Gecenin Bitiminde Acımadı ki! Acındırma Şiiri Acınmıyorum, Seslenmiyorum, Ağlamıyorum, Acıyor Aç Kollarını Açelya Çiçegi açık açık çağırır aşkını Açık Kalp Ameliyatı ...

Yazının Devamı Oku »

DERTLİ YILLAR

I Demiryolu kenarı, o ahşap evde Oturduk bir süre ve bundan böyle Hayat uzayıp gidecek gibiydi Demiryolu misali önümüzde. Neydi o garın adı, sen girdin... Kapısına dayanmıştım yağmurda Sen içeride, terk edilmiş, boş Korkunç ve ürpertici vitraylı Paslanmış raylı garda kaldın. Musiki sevkiyle bu gölgelikteyim Burda biraz vakfe mümkün mü beyim? Güzel de olsa güz hüzünlüdür; Haydi bu sararmış tomarı sar da, Beni en dertli yırlarla çağır. Çünkü çirkâb ve çamur çoğalmıştır. II İnceldi keder, inceldi inceldi... Geçti iğnesine günlerin Ve oyasını işledi kalbimize. Tez silindi tezhibi, laciverdi, Sevincin, neşenin, bahtın Bilmem saadeti resmetti mi Abidin Bey, Hayyam! Sen elemin takvimini yapar mısın? III Uzaklaş ama yavaş, bu ne telaş? Bana bir yaklaşan var sen giderken... Bana dönük olmalı gözlerin, Uzaklaş ama yine bana dönük... En sönük ışık bile fazla artık. Ardımda ...

Yazının Devamı Oku »

Sen kalbi kırıkların Rabbisin Yani önce, en çok benim

Terk ettim aklımı, her yerde kalbim vardı! Engin Turgut Kalbim sırrını buldu, manalandı hayatım. Felix Arvers Bu öpüş gül gibi soldurdu kızı. Soldu, günden güne sessiz, soldu! Dediler hep: “Kıza bir hâl oldu!” Tâ içindendi gelen hıçkırığı, Kalbinin vardı derin bir kırığı. Yahya Kemal Kalbime, kalbimi kanıtlamaktan Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum. Aslında ne pişmanım ne de pes ediyorum!.. Sadece beni kaybettikçe seni kaybediyorum. Şu kalp denen, beni bana sorgulatıyor artık Ki seni sorgulamamasını nasıl beklerim?!.. Çisel Onat Parmaklıklar ardına konmalı laleler tehlikeli hayvanlar misali; Açılmışlar bazı dev Afrika kedilerinin ağzı gibi, Ve farkındayım kalbimin: açılır ve kapanır Kızıl goncalar kâsesinin bana duyduğu saf sevgiden. Sylvia Plath duymak istediklerimi söylemiyorsun hiç dokunmuyorsun bana sen gibi bir şimşek çakıyor tam kalbime düşüyor yıldırımı ben gidiyorum Özdemi...

Yazının Devamı Oku »

Bir gün yalnızlıktır bekleyen sizi

Bense bir yalnızlık tarihini örüyorum ustaca. Ve gelecekteki Bir önseziyi kuruyorum şimdiden. Edip Cansever Yalnızlığa alıştım ama sonsuza dek yabancı kalmak nasıl da yabancı bir acı Ursula K. Le Guin Harap olmuş evimize içiyorum. Hayatımın kederine, O bizim beraber yalnızlığımıza. Sana kaldırıyorum kadehimi: O yalan söyleyen dudaklara, Bize ihanet eden, acımasız gözlere. Ve can yakan gerçeğe: Dünyanın zalim ve kalpsiz oluşuna Tanrı’nın bizi kurtarmayışına. Anna Ahmatova Kalbimde sana yer yok! Çek yalnızlık, elini Kederdir yüreğimin değişmez postnişini Hüsrev Hatemi Sonra insan bir gün Yalnızlığını gösterecek kimseyi bulamıyor. Ah ey zaman ölüleri Var mıydınız, yaşadık mı Şimdi herkes nerede… İnsan bir gün yalnızlığın da dışına düşüyor. Şükrü Erbaş Namusum üzerine yemin ederim Bu şehri bu evleri bu sokakları sevmiyorum Tiksiniyorum bu iğrenç kalabalıktan Yalnızlığı özlüyorum Ümit Yaşar Yalnızlığın da ucuna geldim, sırtımda kederin han...

Yazının Devamı Oku »

Allah’a sarılıp ağlamak istiyorum bazen

tükendi dad kelimelerim artık dokunmasalar da ağlıyorum Murat Kapkıner Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin İçimde yalnız ve yapraksız Bir kavak ağacı büyüyor -Çıplak ve göğe doğru- Ama küskün ama yalnız ama yapraksız ve uzun Bir ağlama duvarı bu. Erdem Bayazıt sesinden tanıdım defterde sesi kalmış göz kırpıyordu bana gözlerimi kapadım buymuş dedim ağladım bir daha ağlamadım İçimdeki bir yerde kaybolmuş bir çocukluk kubbesi tamamlanmış o türbede yatıyor Hüseyin Alacatlı Çocuklar gibi bağıra çağıra ağlamak isterdim… Çekiniyorum işte olmuyor, Çıkmıyor sesim… İbrahim Kiras belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize Turgut Uyar Yüzyılların tortusundan yaratılmış gibiydi. Yüzüyse her çağa uygun bir yüzdü. İç çekişi ilkel bir gülüm- semeyle kucaklaşırdı, ağlaması çok eski bir şarkıyla. Edip Cansever Allah’a sarılıp ağlamak istiyorum bazen Dilek Karta...

Yazının Devamı Oku »

ÇÜNKÜ ER YA DA GEÇ ALIR AŞK ÖCÜNÜ KENDİSİNDEN

199 Yazık! Kadınların aşkı! Sevgili Ve korkulu bir şey olduğu bilinir ya Çünkü bu kumara sokarlar varlarını yoklarını Ve yitirdiklerinde onlara anımsatmaktan başka Bir işe yaramaz yaşam geçmişin acılarını, Bir kaplan sıçrayışı gibidir öç almaları da, Ölümcül, çabuk ve yırtıcıdır, ancak çektikleri işkenceyi Unutamadıkları için, duyarlar içlerinde, verdikleri cezayı. 200 Haklıdır da kadınlar, çünkü dürüst değildir erkekler Erkeklere karşı sık sık, kadınlara karşıysa her zaman, Kadınların değişmez yazgısı hep aldatılmaktır Ağlayan kalpleri yitirir umudu tanrılaştırdıkları erkekten Ve sonunda para tutkusu onları satın alır Bir evlilikte - nedir ki geriye kalan? Değer bilmez bir koca, vefasız bir sevgili sonra Dikiş nakış, bakıcılık ve dua ederken biter her şey sonunda. 201 Kimi bir sevgili edinir, kimi içkiye, kimi dine Vurur kendini, kimi eviyle barkıyla ilgilidir, dağıtır kimi, Kimi kaçar...

Yazının Devamı Oku »

Güvercin Gerdanlığı

Bu Blogda Ara