Lodos

Batıya doğru sıradağlarına kavuşuyor açık deniz. 

Çıldırtıyor bizi solumuzda esen lodos, 

bu, eti kemiğinden ayıran rüzgâr. 

Çam ağaçlarının, harnupların arasında evimiz. 

Kocaman pencereler. Kocaman masalar 

yazmak için sana seslendiğim mektupları: 

Aylar boyu yazdığımız ve ayrılığı dengelemek için 

ayrılığın yüreğine attığımız mektupları. 

Sabah yıldızı, gözlerini indirince sen, 

yaraya sürülen yağdan daha tatlıydı, 

daha neşeliydi damağa değen soğuk sudan 

daha durgundu kuğunun kanadından 

saatlerimiz. 

Senin avucundaydı yaşamımız. 

Acı ekmeğinden sonra gurbetin, 

ak duvarın önünde durursak geceleyin 

yoluna bağlanan umut gibi yaklaşır bize sesin 

ve bu rüzgâr gene biler

sinirlerimizin üzerinde bıçağını. 

Hepimiz aynı şeyleri yazıyoruz sana 

ve susuyor ötekinin karşısında herbirimiz 

bakarak herkes kendi adına o aynı dünyaya 

karanlığa, sıradağlardaki ışığa

ve sana. 

Kim sökecek yüreğimizden bu acıyı? 

Bir sağnak boşandı dün akşam ve bugün 

gene bulutlu gökyüzü. 

Dünkü sağnağın çam pürenleri gibi düşüncelerimiz 

yığılmışlar kapımıza, yararsız, 

yeniden dikmek istiyorlar bir yıkılmış kuleyi. 

Bu yıkık köylerde 

lodosa açık bu burunda 

seni gizleyen sıradağlarla önümüzdeki, 

kim hesaplayacak unutma kararımızı bizim için? 

Kim kabul edecek sungularımızı bu güz bitiminde?

Neyi arıyor ruhlarımız böyle çıktığı yolculuklarda 

hurda gemilerin güvertelerinde 

sıkışarak solgun kadınların, ağlayan çocukların arasına, 

ki ne kırlangıç balıkları, ne de direklerin 

uçlarıyla gösterdiği yıldızlar avutabilir onları. 

Yıpranarak silinmiş gramofon plaklarından 

var olmayan tapınmalara istemeden bağlı 

yabancı dillerde kırık dökük düşünceler mırıldanarak 

neyi arıyor böyle çıktığı yolculuklarda ruhlarımız? 

Neyi arıyor böyle yolculuklarda ruhlarımız 

çürük teknelerde 

dolaşarak bir limandan öteki limana? 

Taşıyarak parçalanmış taşları, her geçen gün 

biraz daha güçlükle soluyarak çamların serinliğini, 

yüzerek sularında kâh şu denizin 

kâh bu denizin 

ilişkisiz 

kimsesiz 

artık ne bizim 

ne de sizin olan bu yurtta. 

Biliyorduk, güzeldi adalar 

rastgele gittiğimiz yerin yakınlarında bir yerde, 

biraz aşağıda ya da biraz yukarda, 

belki de burnumuzun dibinde.

Liman eski, bekleyemem artık 

ne çamlık adaya giden dostu 

ne çınarlı adaya giden dostu 

ne de denize açılmış olanı. 

Pas tutmuş topları okşuyorum, kürekleri okşuyorum 

gövdem dirilsin de karar verebilsin diye. 

Yalnızca öteki fırtınanın

tuzuyla kokuyor branda bezleri. 

Tek başıma kalmak istedimse, yalnızlıktı 

aradığım, böyle bir bekleyişi aramadım, 

ne ruhumun ufuklarda parçalanmasını, 

ne de bu çizgileri, bu renkleri, bu sessizliği. 

Geri götürüyor gecenin yıldızları beni 

çirişotları arasında ölüleri umutla bekleyen Odisseus'a. 

Çirişotları arasında demir atınca burada 

bulmak istiyorduk yaralı Adonis'i gören geçidi.

Ülkemiz kapalı, hep dağ dört bir yanımız

çatı olarak basık bir gökyüzü, gece-gündüz. 

Irmaklarımız yok, kuyularımız yok, pınarlarımız yok, 

yalnızca bir kaç sarnıç, üstelik boş, 

ses yankılanır içlerinde, taparız onlara. 

Kof, ölü bir ses, tıpkı yalnızlığımızın benzeri, 

tıpkı sevdamız gibi, gövdelerimiz tıpkı. 

Şaşıyoruz, evlerimizi, kulübelerimizi, ağıllarımızı 

bir zamanlar nasıl yaptık diye acaba. 

Taze çelenklerle, yüzüklerle düğünlerimiz 

çözülmez bilmeceler oluyorlar ruhumuza. 

Nasıl doğdu, nasıl büyüdü çocuklarımız acaba? 

Ülkemiz kapalı. İki Simplikades

kapıyor onu, kapkara. Hava almaya 

inince pazar günleri limanlara, 

çürümüş teknelerini görürüz bitmemiş yolculukların 

parıldarlar batan güneşin aydınlığında, 

görürüz bu artık sevişmeyi unutmuş vücutları.

Bir zamanlar ay gibi donardı kanın; 

tükenmez gecede kanın 

açardı ak kanatlarını 

kara kayaların, ağaç gölgelerinin, evlerin üzerine 

çocukluğumuzdan artakalan azıcık ışıkla.

Yorgo Seferis