Ya’kûb-ı gamem Yûsuf-ı gül-pîrehenüm yok
Hüzn ile figân itmege beytü’l-hazenüm yok
Etrâfumı hâr-ı gam alup kendümi sandum
Bir şâhçeyem tâze açılmış semenüm yok
İtdürsem olur fâhte-i zârı ferâmûş
Reşk-âver-i serv-i çemen ol nârvenüm yok
Bîhûde ne feryâd ideyüm hâruñ elinden
Bu bâgda bir gonçe-gül-i nesterenüm yok
Tâ olmayıcak Pertev o nev-rüste hat-âver
Destümde rehâya çeh-i gamdan resenüm yok
***
Bu teéessüfler nedür yanuñda cânânuñ mı yok
Beytü’l-ahzânuñda ey dil mâh-ı Ken’ân’uñ mı yok
Ol kadar der-mânde-i derd-i firâk olduñ mı vâh
Kûy-ı yâra varmaga bî-çâre dermânuñ mı yok
Terk-i sûziş eyleyüp olduñ mı bilmem gûşe-gîr
Yohsa ey pervâne bir şem’-i fürûzânuñ mı yok
Ey felek bu ra’d u berkuñla figânuñ aslı ne
Mihr ile tevéem togar bir mâh-ı tâbânuñ mı yok
Mevsim-i evvel-bahâruñ da hazân itdüñ göñül
Sâyesi memdûd bir serv-i hırâmânuñ mı yok
Bî-mürüvvet bî-hakîkat bî-fütüvvetsin katı
Sevdigüm nâzükligüñ mi yohsa ‘irfânuñ mı yok
Kâfir olsa hâlüme rahm eyleyüp insâf ider
Merhamet mi yok dilüñde yohsa îmânuñ mı yok
Aglasañ ser-sebz olur Pertev gülistân-ı cemâl
Girye-i dîdeñde feyz-i ebr-i bârânuñ mı yok
***
Şol dil-berüñ ki yârine mihr ü vefâsı yok
Gılmân-ı cennet olsa da bi’llâh safâsı yok
İklîm-i ‘aşk ahâlîsi zâr u zebûn olur
Zannum bu gûnedür ki hoş âb u hevâsı yok
Bulmaz mı kadri dil-beri ‘indinde i’tibâr
Bir ‘âşıkuñ ki vuslata dâéir recâsı yok
Âşûb-ı dehr olursa da hüsn ile n’eyleyem
Yıllar geçer de ‘âşıka bir merhabâsı yok
Gerçi bu şûh tâ o kadar pek güzel degül
Ancak şuracıgı dahi var kim fidâsı yok
Pertev ziyâde cevri çekildi hat-âverüñ
‘Uşşâk-ı zâra kim didi çendân cefâsı yok
***
Nukl ister ise va’de-i bûs-ı dehen olsun
Peymâne viren lîk o peymân-şiken olsun
Gel gel benüm ey Yûsuf-ı gül-pîrehenüm gel
Beytü’l-hazen-i sîne-i mahzûn şen olsun
Ey mihr-i meh-ârâ dilerem Bârî Hudâ’dan
Şem’-i ruhuña mâh-ı münevver legen olsun
Nev-hîz iken ol kâküle kim dir idi böyle
Her târ-ı füsûnkârı şiken-der-şiken olsun
Sen nâz ile der-hwâb yaturken gice şâhum
Pertev saña bir şem’-i mülemma’ beden olsun
***
Cânâ yoluñda sâye veş üftâde bende ben
Cân u serin viren de benem dil viren de ben
Tîz-âb-ı cism-i zerdüm olur mı sirişküm âh
Cân gibi mahv olaydum o sîmîn-tende ben
Ya’kûb veş firâk ile giryân iken göñül
İrdüm visâl-i Yûsuf’a beytü’l-hazende ben
Mahsûr-ı hwâb olmaya tâ fitne-i nigâh
Basdum figân ü nâleyi burc-ı bedende ben
Cû gibi cüst-cû iderem eşk-i çeşm ile
Ol serv-i nâzı görmege tarf-ı çemende ben
Sîr-âb gördi hâli lebüñde göñül didi
Leb-teşne kaldum âh ki çâh-ı zekanda ben
Vasluñla nâ-murâdı be-kâm itmecik gibi
Bir böyle va’de belledüm ‘ömrüm geçende ben
Gülzâr-ı rûy-ı yârdaki hâli görmedüm
Sünbülde gülde lâlede berg-i semende ben
Ben bendelikle almadum ey mâh Pertev’i
Sen sen olınca pâdişehüm işte bende ben
***
Hâller var ki ruhuñ berg-i semen-sâsında
Saklıdur kâkülinüñ çîn-i Hoten-sâsında
Beñzemez hâl-i zenahdânuña ‘aynî ile sîb
Bir siyâh olmagile cây-ı zekansâsında
Min-vecih la’lüñ içün nâle-i rengînteri var
Tûtînüñ sükker içün nutk-ı sühansâsında
Hep senüñ hüzn-i firâkuñ ile mahzûnlardur
Hâne-i ‘âşıkınuñ beyt-i hazensâsında
Nakş-ı yâra sene-i ‘âlem-i ervâh yazar
Pertev’üñ dâg-ı dil-i nakd-ı kühensâsında
***
Tâ ki ol dil-ber-i şen düşdi göñülden göñüle
Sâye-i beyt-i hazen düşdi göñülden göñüle
Tûp olup başladı cenge rukebâ vü ‘uşşâk
Gülle-i burc u beden düşdi göñülden göñüle
O füsûnkâr ideli her-kese tevcîh-i nigâh
Nâvek-i ceyş-i fiten düşdi göñülden göñüle
Tolaşup zülfi karâr itmeyerek dillerde
Niçe biñ çîn ü şiken düşdi göñülden göñüle
Rûy-ı dil göstererek ‘âşık-ı âvârelere
O gül-i zîb-i çemen düşdi göñülden göñüle
Pertev-i mihr-i cemâli o meh-i tâbânuñ
Çâr-deh-sâle iken düşdi göñülden göñüle
***
Eş’âruma bir zülfi perîşân sebeb oldı
Güftâruma bâ’is dahi ol gonçe-leb oldı
Mest itse ‘aceb mi dili nezzâre-i hüsni
Meşşâta-i ruhsâresi bintü’l-’ineb oldı
Gül-han gibi ‘aşkuñ ile âteşlere düşdüm
Âh-ı ciger-i şu’le-feşânum leheb oldı
Ben gûşe-nişîn-i gam iken geldi hayâlüñ
Beytü’l-hazenüm sûrgeh-i pür-tarab oldı
Vasfın yaza yaza o şeh-i mülk-i cemâlüñ
Mecmû’a-i Pertev ne ‘aceb müntehab oldı
Muvakkit-zâde Muhammed Pertev
Hüzn ile figân itmege beytü’l-hazenüm yok
Etrâfumı hâr-ı gam alup kendümi sandum
Bir şâhçeyem tâze açılmış semenüm yok
İtdürsem olur fâhte-i zârı ferâmûş
Reşk-âver-i serv-i çemen ol nârvenüm yok
Bîhûde ne feryâd ideyüm hâruñ elinden
Bu bâgda bir gonçe-gül-i nesterenüm yok
Tâ olmayıcak Pertev o nev-rüste hat-âver
Destümde rehâya çeh-i gamdan resenüm yok
***
Bu teéessüfler nedür yanuñda cânânuñ mı yok
Beytü’l-ahzânuñda ey dil mâh-ı Ken’ân’uñ mı yok
Ol kadar der-mânde-i derd-i firâk olduñ mı vâh
Kûy-ı yâra varmaga bî-çâre dermânuñ mı yok
Terk-i sûziş eyleyüp olduñ mı bilmem gûşe-gîr
Yohsa ey pervâne bir şem’-i fürûzânuñ mı yok
Ey felek bu ra’d u berkuñla figânuñ aslı ne
Mihr ile tevéem togar bir mâh-ı tâbânuñ mı yok
Mevsim-i evvel-bahâruñ da hazân itdüñ göñül
Sâyesi memdûd bir serv-i hırâmânuñ mı yok
Bî-mürüvvet bî-hakîkat bî-fütüvvetsin katı
Sevdigüm nâzükligüñ mi yohsa ‘irfânuñ mı yok
Kâfir olsa hâlüme rahm eyleyüp insâf ider
Merhamet mi yok dilüñde yohsa îmânuñ mı yok
Aglasañ ser-sebz olur Pertev gülistân-ı cemâl
Girye-i dîdeñde feyz-i ebr-i bârânuñ mı yok
***
Şol dil-berüñ ki yârine mihr ü vefâsı yok
Gılmân-ı cennet olsa da bi’llâh safâsı yok
İklîm-i ‘aşk ahâlîsi zâr u zebûn olur
Zannum bu gûnedür ki hoş âb u hevâsı yok
Bulmaz mı kadri dil-beri ‘indinde i’tibâr
Bir ‘âşıkuñ ki vuslata dâéir recâsı yok
Âşûb-ı dehr olursa da hüsn ile n’eyleyem
Yıllar geçer de ‘âşıka bir merhabâsı yok
Gerçi bu şûh tâ o kadar pek güzel degül
Ancak şuracıgı dahi var kim fidâsı yok
Pertev ziyâde cevri çekildi hat-âverüñ
‘Uşşâk-ı zâra kim didi çendân cefâsı yok
***
Nukl ister ise va’de-i bûs-ı dehen olsun
Peymâne viren lîk o peymân-şiken olsun
Gel gel benüm ey Yûsuf-ı gül-pîrehenüm gel
Beytü’l-hazen-i sîne-i mahzûn şen olsun
Ey mihr-i meh-ârâ dilerem Bârî Hudâ’dan
Şem’-i ruhuña mâh-ı münevver legen olsun
Nev-hîz iken ol kâküle kim dir idi böyle
Her târ-ı füsûnkârı şiken-der-şiken olsun
Sen nâz ile der-hwâb yaturken gice şâhum
Pertev saña bir şem’-i mülemma’ beden olsun
***
Cânâ yoluñda sâye veş üftâde bende ben
Cân u serin viren de benem dil viren de ben
Tîz-âb-ı cism-i zerdüm olur mı sirişküm âh
Cân gibi mahv olaydum o sîmîn-tende ben
Ya’kûb veş firâk ile giryân iken göñül
İrdüm visâl-i Yûsuf’a beytü’l-hazende ben
Mahsûr-ı hwâb olmaya tâ fitne-i nigâh
Basdum figân ü nâleyi burc-ı bedende ben
Cû gibi cüst-cû iderem eşk-i çeşm ile
Ol serv-i nâzı görmege tarf-ı çemende ben
Sîr-âb gördi hâli lebüñde göñül didi
Leb-teşne kaldum âh ki çâh-ı zekanda ben
Vasluñla nâ-murâdı be-kâm itmecik gibi
Bir böyle va’de belledüm ‘ömrüm geçende ben
Gülzâr-ı rûy-ı yârdaki hâli görmedüm
Sünbülde gülde lâlede berg-i semende ben
Ben bendelikle almadum ey mâh Pertev’i
Sen sen olınca pâdişehüm işte bende ben
***
Hâller var ki ruhuñ berg-i semen-sâsında
Saklıdur kâkülinüñ çîn-i Hoten-sâsında
Beñzemez hâl-i zenahdânuña ‘aynî ile sîb
Bir siyâh olmagile cây-ı zekansâsında
Min-vecih la’lüñ içün nâle-i rengînteri var
Tûtînüñ sükker içün nutk-ı sühansâsında
Hep senüñ hüzn-i firâkuñ ile mahzûnlardur
Hâne-i ‘âşıkınuñ beyt-i hazensâsında
Nakş-ı yâra sene-i ‘âlem-i ervâh yazar
Pertev’üñ dâg-ı dil-i nakd-ı kühensâsında
***
Tâ ki ol dil-ber-i şen düşdi göñülden göñüle
Sâye-i beyt-i hazen düşdi göñülden göñüle
Tûp olup başladı cenge rukebâ vü ‘uşşâk
Gülle-i burc u beden düşdi göñülden göñüle
O füsûnkâr ideli her-kese tevcîh-i nigâh
Nâvek-i ceyş-i fiten düşdi göñülden göñüle
Tolaşup zülfi karâr itmeyerek dillerde
Niçe biñ çîn ü şiken düşdi göñülden göñüle
Rûy-ı dil göstererek ‘âşık-ı âvârelere
O gül-i zîb-i çemen düşdi göñülden göñüle
Pertev-i mihr-i cemâli o meh-i tâbânuñ
Çâr-deh-sâle iken düşdi göñülden göñüle
***
Eş’âruma bir zülfi perîşân sebeb oldı
Güftâruma bâ’is dahi ol gonçe-leb oldı
Mest itse ‘aceb mi dili nezzâre-i hüsni
Meşşâta-i ruhsâresi bintü’l-’ineb oldı
Gül-han gibi ‘aşkuñ ile âteşlere düşdüm
Âh-ı ciger-i şu’le-feşânum leheb oldı
Ben gûşe-nişîn-i gam iken geldi hayâlüñ
Beytü’l-hazenüm sûrgeh-i pür-tarab oldı
Vasfın yaza yaza o şeh-i mülk-i cemâlüñ
Mecmû’a-i Pertev ne ‘aceb müntehab oldı
Muvakkit-zâde Muhammed Pertev
Yorumlar
Yorum Gönder