EVET, İSKÂN

müteahhit çağında yaşıyoruz sevgilim 

sana vaat edeceğim ev sıradan değil 

göle bakmıyor diye pencerelere küsme 

üzme beni tek katlı bir gülüş için 

ismet özel hangi cesaretle "evet, isyan" diyerek

başlatmıştı devrimi

bu tüccarlar

bu yörükler

bu göçerler

bu köçerler kavmini

tanrı bile dökemedi sokağa

o sokak ki iftira atıyor pezevenkler

bir fahişenin aşkına

paraya ve inşaata hamdolsun

telifini rüşvetle ödedikleri bahçelerin

yüzünü

cumhuriyet gazetesine çevirdiklerinde içimde birlerce, onlarca, binlerce, yüzlerce, içim,

içimde, birlerce, onlar,

yüzler, cümle, binlerce

küfürler olacak

Bülent Parlak 

HAKLI OLMANIN KORKUNÇLUĞU

çarenin de insanı dermansız bıraktığı anlar vardır 

delilerin yazları giydiği o serin palto gibi 

peruktan, örtünmek icat eden bir general gibi mesela çarparak 

kapısını gittiğim evlerin vahşetine benzemiyor 

terk edilmek. 

Üstelik bu saatte çıbanlar 

"karşında kekelemeden konuşmak gibi" kudretli bir isteği anlamıyor 

keşke diyorum 

zalime dönüşüyor bütün kelimeler

haklı olmak ne kadar korkunç 

ağrıyan sırtlarıyla daktilo kadınlar takılıyor aklıma 

evden çıkarken bir öğune yetmeyecek bıraktığım para. 

gramofon avratlar telaşla söylerken şarkıları

gülsem, karşımda gülmeyecek kimse yok çünkü ben ardından üzülecek değil 

unutulacak adam olarak yaratılımış bir aşiretin 

uzak şehirlerdeki başı dik şubesiyim 

içim, karla karışık

bir gece ki ne karanlık, ne sabah 

başımda çok satacak bir endişenin müşterileri 

gözlerimi kapatıp bağırıyorum 

beni öldürenler bir adım öne çıksın! diye 

duvardaki tablo susuyor, çeşme susuyor, kaybolan kumandalar susuyor 

gülümseyerek bile değil; şakalar içinde, kahkahalar ve 

umursamazlıklarla çürüyoruz 

sonra ben de susuyorum 

resmi hizmete mahsus bir aracın tekerlerine yaslanıp. 

belki de elimdeki fazla cesetlerden istiyor 

sevdiğim tüm yalanlar

Bülent Parlak 

DÎVÂN-I FİRÂK-I ESÎRÎ

Esįrį Fermāyed 

[Gazel 91]

Bir gice tā śubĥ olınca cānum aŋdum aġladum

Yana yana fürķat ile cānum aŋdum aġladum

Bāġ bustānda dem-ā-dem Ǿişret idüp yār ile

Źevķ u şevķ ile śafā seyrānum aŋdum aġladum

Rūz [u] şeb yārān ile śoĥbetler idüp dāǿimā

Ol ezelki itdügüm devrānum aŋdum aġladum

Ġurbet iķlįmine düşdüm ayrılup yārdan dirįġ

Ĥasret ile āh idüp efġānum aŋdum aġladum

Bį-kes ü bį-çāredür şimdi Esįrį dostlar

Mıśr-ı dil Yūsuf ya'nį Ken'ānum aŋdum aġladum

Esįrį Fermāyed

[Gazel 93]

Āh ezelki demleri devrānı aŋdum aġladum

Gözlerümden yaş aķup yārānı aŋdum aġladum

Ĥasretā bu nār-ı fürķat yaķdı cān u cigerüm

Seyl olup gözden aķan bārānı aŋdum aġladum

Ķanı şol demler k’iderdük dostlar ile śoĥbeti

Anlar ile itdügüm seyrānı aŋdum aġladum

Vaŧanumda şevķ ile çün şādumān idi göŋül

Ġama düşdi bu dil-i vįrānı aŋdum aġladum

Çoķ cefā ķılduŋ bize [sen] ĥadden aşdı iy felek

Ĥaddi yoķ ġāyātı yoķ oranı aŋdum aġladum

Esįrį Fermāyed 

[Gazel 110]

Kimseden hįç görmedüm mihr [ü] vefā dünyāda ben

Şāźlıķla sürmedüm źevķ u śafā dünyāda ben

Şol ķadar ġurbetde itdüm āh u zār ile fiġān

Giçdi ömrüm gülmedüm hįç bį-vefā dünyāda ben

Anca yıllar anca aylar anca günler anca ān

Śad hezārān görmişem cevr ü cefā dünyāda ben

Tende ŧāķat cānda rāĥat dilde ārām ķalmadı

Niçe yüz biŋ çekmişem derd ü belā dünyāda ben

İy Esįrį ĥażret-i Ĥaķ eyleye dermān saŋa

İns ü cinden bulmadum derde devā dünyāda ben

Esįrį Fermāyed 

[Gazel 160]

Bu dünyā bį-vefādur yoķ vefāsı

Ŝebātına inanma yoķ beķāsı

Yüzüŋe gülse eger bir iki gün

İrişür nā-gehān hicrān belāsı

Seni maġrūr ider bu çerħ-i ġaddār

Yalancı pįre-zendür yıķılası

Eger bir laĥža ide şād u ħurrem

Ki Ǿömrüŋce olur anuŋ ķażāsı

Esįrį sen göŋül virme cihāna

Öŋi vįrān śoŋı vįrān olası

Esîrî

Kİ AZRAİLE BĀRİ EYLE FERMĀN BU ARADAN BİZİ GELSÜN ÇIĶARSUN

Ķuluŋ işi güci dāǿim ķuśūrdur

Senüŋ ismüŋ ile şānuŋ ġafūrdur

Baġışla śuçumuzı luŧfuŋ ile

Daħı ķurtar Ǿaźābdan fażluŋ ile

Ǿİnāyet ķıl bize sensin teālā

Ħalāś eyle belādan yüce Mevlā

Żaįf ü dil-şikeste ħasteyem ben

Naĥįf ü beste vü dem-besteyem ben

Dükendi gözlerümden yaş ile ķan

Gözüme uyħu gelmez oldı bir ān

Dün ü gün zārilıķla dirüm Allāh

Giçüpdür ömrimüz āh ile her gāh

Bilüm bükildi kaddüm nūn oldı

Gözüm giryān ü baġrum ħūn oldı

Bilürsin yā İlāhį sen firāķum

Dil ile şerĥ olınmaz iştiyāķum

Nedür bilmem ki bu derdüŋ Ǿilācı

Ki hįç yoķdur cihānda bundan acı

Cihāna ķopısar bir gün ķıyāmet

Bizüm başumıza her gün ķıyāmet

Adūnun cevri žulmi cāna giçdi

Daħı ķahrı vü zehri ĥadden aşdı

Ne cevr itdi cihānda baŋa düşmen

Ħuśūśā kim bilürsin saŋa düşmen

Benüm ĥālüm saŋa rūşen degül mi

Benüm seyrānuma il şen degül mi

Disem ġayrılara ĥālüm ĥikāyet

Ki ķorķaram idem senden şikāyet

MuǾįn ismüŋ bize dāfiǾ degül mi

Ġażabdan raĥmetüŋ vāsiǾ degül mi

Eger derdimüze olmazsa dermān

Ki Azrāile bāri eyle fermān

Bu aradan bizi gelsün çıķarsun

Girüsin yaķ bizi çünkim yaķarsın

Aźāb itme bize kāfirler ile

Ki alma cānumuz kāfir eliyle

Çü sensin itdüren düşmāna cebri

Sen iĥsān eyle bāri bize śabrı

Getür altunı dir zindān içinde

Bitür ħūnı yiyem dir nār içinde

Ki zindān içre hįç altun olur mı

Yanar külħān içinde ħūn olur mı

Kişi zindān içinde śuya muĥtāc

Yaturlar ķuru yirde çıblaķ u ac

Bu maķūle belāya śabr olur mı

Ki bundan özge cānā cebr olur mı

Revā mı zārį zārį aġlayam ben

Yanar āteşle baġrum ŧaġlayam ben

Müyesser olmaz ise baŋa seyrān

Ki itme yirümüzi bāri nįrān

Bu bį-çāre Esįrį derdmendi

Ħalāś it bį-mecāl ü müstmendi

Esîrî

Şûrîden-i Aşk

Aşk âteş-i kîn ile olup germ

Dedi ne gerek bu sözlerin nerm

Katl etme degil midir murâdın

El-ân elinde zulm ü dâdın

Gûyâ ki bu sözle fikr-i cânân

Gönlümden olur mı zerre pinhân

Korkutmağa düşme bî-mahaldir

Vuslat dediğim benim eceldir

Salt bende degil bu fikr-i cânân

Ölsem de giyâhım eyler efgân

Bu çâhda ney bitip serâser

Uşşâka gam-ı firâk söyler

Gitmez bu hevâ dimâğımızdan

Bu dûd çıkar ocağımızdan

Gam meş’alidir bu sönmek olmaz

Cân vermek olur da dönmek olmaz

Şeyh Galib

GÖREN SANIR Kİ SAFĀDAN SEMĀ'-I RĀH EDERİM

MÜSEDDES

I

'Aceb mi baht-ı siyahım-çün āh u' vāh ederim 

Anıñ şikayetini yāre dād-hāh ederim 

Hücum-ı hasreti gör bense gah gah ederim 

Gehi ġarik-i tahayyür gehi şināh ederim

"Gören şanır ki şafādan semā'-ı rāh ederim 

Döner döner baķarım kūy-ı yāre āh ederim"

II

Benim firākıñ ile dil-şikest olan 'āşık 

Hāyal-i hüsnün ile büt-perest olan 'aşıķ

Mişāl-i secde düşüp hāke pest olan 'aşıķ 

Fenā-yı aşk ile bi-pā vü dest olan 'aşıķ

"Gören şanır ki şafādan semā'-ı rah ederim 

Döner döner baķarım kūy-ı yāre āh ederim"

III

Firāz-ı 'arşa çıkar āh vāhımız her şeb 

Nedir bu 'alem-i firķatde çekdigim yā Rab

Bu muydu hilķatimizden bizim 'aceb matleb 

Göñül gezer ser-i kūyunda muzțarib kāleb 

"Gören şanır ki şafādan semā'-ı rāh ederim 

Döner döner baķarım kūy-ı yāre āh ederim"

IV

Firāķı canıma geçdi o şūh-ı gül-bedenin 

Figānım ile pür oldu derūnu meykedeniñ

Ķarārı kalmadı hayfā dil-i elem-zedeniñ 

Ne özge çillesi var [hecr] semtine gidenin 

"Gören şanır ki şafādan semā'-ı rāh ederim 

Döner döner baķarım kūy-ı yāre āh ederim"

V

Ġarib-i kūyun olup ġayri mültecā bilmem 

Yem-i firāķa düşüp lutf-ı nāhudā bilmem 

Neler çeker bu göñül söylesem edā bilmem 

Ne hale uğradı Esrar-ı bi-nevā bilmem 

"Gören şanır ki şafādan semā'-ı rāh ederim 

Döner döner baķarım kūy-ı yāre āh ederim"

Esrâr Dede

BENİ HİCRĀN İLE DİL-ḪASTE VÜ ZĀR U GİRYĀN

I

Beni hicrān ile dil-ḫaste vü zār u giryān

Bıraġıp gitdi o bı ̇̄-raḥm u mürüvvet el-ān

Āteş-i ḳahr ediyor cism-i niżārım sūzān

Lebime geldi mülākāt ümı di ile cān ̇̄

Bir ṭarafdan elem-i cism ü ża‘ı ̇̄f ü ḥayrān

Bir ṭarafdan da hücūm etmede ża‘f-ı hicrān

DÎVÂN 

Bāri yā Rab ten-i efsürdemi bı ̇̄-cān eyle

Beni ḫāk eyle raḳı bānımı ̇̄ ḫandān eyle

II

Aġla eydı de hemān ġayrı ne kārıñ vardır ̇̄

Giryeden ġayrı bu ‘ālemde ne vārıñ vardır

Aġla kim elde hemān nāle vü zārıñ vardır

Aġla aġla ki o zālim gibi yāriñ vardır

Mest ol ḫūn-ı ciger iç ki ḫumārıñ vardır

Ṣanma bı ̇̄-çāre seniñ yār u ararıñ

vardır

Künc-i ḥasretde enı si̇̄ ñ kederiñdir ancaḳ

Saña hem-derd olan eşk-i teriñdir ancaḳ

III

Düşdügüm dem reh-i hicrāna perı şān gezerim ̇̄

Kendi kendimden o demden beri yoḳdur ḫaberim

Bend edeli ser-i gı sūsuna tār ̇̄-ı naẓarım

Ejder-i aşḳ urup pāreledi tā cigerim

Ṣanma ḳandır bu gözümden dökülen eşk-i terim

Dı deden geldi derūnumdaki zehr ̇̄-i kederim

Hānmān-ı dilimi yaḳdı ḫarāb etdi firāḳ

Ṭutuşup cismimi yek-pāre kebāb etdi firāḳ

IV

Çünkim ol āfet i cān dil-ber-i fettān gitdi

Gūyiyā ḳāleb-i zārı bıraġıp cān gitdi

Zülfünü görmeyeli ‘aḳl-ı perı şan gitdi ̇̄

Yüzüne baḳmayalı dı dė̄ -i giryān gitdi

Ṭāḳatim ṭāḳ olup ṣabr ile sāmān gitdi

Şeb-i ġam geldi yine mihr-i diraḫşān gitdi

Sā‘at-i leyle-i ġam bı ̇̄-‘aded efgān efġān

Bilemem neyleyeyim el-meded efġān efġān

V

‘Acabā sende biraz luṭf u mürüvvet yoḳ mu

Bu cefākārlıġa semt-i nihāyet yoḳ mu

Saña ‘āşıḳ olana naẓra-i raḥmet yoḳ mu

Yoḫsa benden daḫı ümmı ḋ̄-i ṣadāḳat yoḳ mu

Ey cefā-pı şe ̇̄ ‘aceb fikr-i ḳıyāmet yoḳ mu

Ḫaste-i ‘aşḳa bu ḥālinde de şefḳat yoḳ mu

Bir ramaḳ ḳaldı ki Esrār-ı perişān gidecek

Bir nefes ḳaldı hemān cānını teslim edecek

Esrâr Dede 

AÑLADIM CEVRİÑE PĀYĀN U NİHĀYET YOḲDUR

I

Añladım cevriñe pāyān u nihāyet yoḳdur 

Bende de ẕerre ḳadar ṣabra liyāḳat yoḳdur

II

Kıldıġın gün nigehiñ āfet-i dı n ü ̇̄ ı mān ̇̄

Kākülüñ eyledi kālā-yı şuʻūrum tālān 

Ḥālime ṣoñra cihān ḫalḳını etdiñ ḫandān

Ne o fitne ne bu bı ̇̄-gāne teġafül el-ān

Bu tecāhüllere hep şimdi nedir bā’is̠olan

Bir gün ġarażıñ ḳatlim ise ḳıl fermān

Niçe bir ‘āşık-ı nā-çāra bu kec-ṭavr u

edā

Merḥamet ḳanda be-hey ḫusrev-i iḳlı ṁ̄ -i cefā

III

Ġam-ı ‘aşḳıñla beni ‘āleme rüsvā etdiñ

‘Aḳl u nāmūsumu temkı nimi yaġma etdiñ ̇̄

Aşḳ nāmında bir āşüfteye hem-pā etdiñ

Reh-i kūyuñ şaşırıp bādiye-peymā etdiñ

Sūziş-i cānı dönüp nār-ı tecallā etdiñ 

Ṣubḥ-ı vaṣlı şeb-i hicrānda ı mā etdiñ ̇̄

“Len-terānı ”̇̄yle edip ṣoñra yine ‘atf-ı ḫitāb 

Eylediñ ‘āşıḳı biñ nāz ile zār u bı ̇̄-tāb

IV

Öyle mest-i elem oldum ki şu‘ūrum yoḳdur 

Neylesem ẕerre ḳadar şevḳ ü sürūrum yoḳdur

Zülf-i dildār hevāsıyle ḫużūrum yoḳdur

Baña luṭf eyle deyü ḳudret-i zūrum yoḳdur

Gerçi icrā-yı şikāyetde ḳuṣūrum yoḳdur

Cevriñi çekmede bi‘llāh fütūrum yoḳdur

Sen de bir kerre tefekkür edip inṣāf eyle

Ḳanġı ‘āşıḳ dayanır böyle cefāya söyle

V

Çeşm-i mestiñden alıp neş’e-i zehr-āb-ı ġazāb

Şimdi nūş etdigimiz ḫūn-ı cigerdir her şeb

Ne belā-yı siyehe uġradı göñlüm yā Rab

Baḫtdan mı bu siyeh-rūzluġum yoḫsa ‘aceb

Dūd-ı āhım ile mi tırelenir bu kevkeb ̇̄

Hele bildim ne ḳadar olsa da nā-ḥadd-i edeb

Ne bu iş nāle vü āhıñ ne de baḫt-ı siyehiñ

Ancaḳ Esrār’ı perı ş̇̄āne eden yek nigehiñ

Esrâr Dede 

BENDEN KEDERİ,TASAYI VE HÜZNÜ GİDER EY RABBİM

Peygamberimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- namazdan sonra, sağ eliyle başlarını meshederler ve:

"Kendisinden başka ilah bulunmayan Allah'ın adıyla. Rahman ve Rahîm ancak odur. Benden kederi, tasayı ve hüznü gider ey Rabbim!" derlerdi.

BEYAZ CAMLAR

Beni bu sabah iri anla
Taşıp

Deli deli dağlardan inerek
Şehirlerin düzüne otumuş bir sel gibi
Yekpare bir suyum ben
Kocaman sev

Şikayetim gözlerimden kim
Ayetlerden ayırdın

Kimi vakit geldim sana
Ama hüznüm döndü
Baktım ki işgal gözlerin

Bilirem aydınlık için
Karanlık da gerekli

Bazan var'ı
Anlarsın yok ile
Sevgilim
Vazgeçilmez malzemem aletim
İhtiyar cam bakıcısı
Söyle nerde kaybuldu
Bizi mi onları mı ayırırken tuttuğun yargı

Bilmedin bile nasıl gelindi
Birkaç yüz sene yollar

Tırnak kadar plaka
Programın yazıldığı

Ucunda bir kılıç
Sonra bir kılıç ucunda bir plaka

Tırnak kadar büyüklüğü o kadar ince
Programlanmış Ve Bunlar Gibi
Terzide murdar kafa biçildi
Silindir bir şapka
     için yontulup
Traşlandı

Şimdi inSanSan aklını bileklerinde erit
Gerdir yüreğinin kirişini

Fakat beni bu sabah yakın anla
Bakarsın kapkara ve kızıl hançereler arasında
Sesim yeleleri parlar bir at
Paslı dilini çarpan

Sen ki şimdi hele
Duayı erteledin
Akşamı aradançıkardınsa bile

Çocuğuna bakmadın
Un-ufak yapayalnız karın
Önünde bütün varlığın bir diz'inin

Terziden sen de sen de
murdar bir baş edindin
Camlar daha da kıvrak
Kalb hor..

Cahit Zarifoğlu 

"Zarifoğlu pankreas kanseri olduğunu öğrenir. Günden güne erir, bir süre sonra yatak şairin meskeni olur. Sık sık dostları gelir ziyarete… Onlara durumunun kötü olduğunu belli etmek istemez. Zarifoğlu, Rasim Özdenören’den fıkra anlatmasını ister, çocuklara gülümser. Ölümün yaklaşmasının verdiği hüzünle ona refakat eden Erdem Bayazıt’ın elinden tutar bir gün, “Erdem” der “Kırlarda çiçekler artık bensiz açacak.”