Üç beş sandalye yetiyor hüznü ağırlamaya..
Akşamları getirdiğim yorgunluk beni anlatmıyor..
Durmadan okşuyorum tüylerini gecenin..
Çiçekler büyük bir yokluğa bakıyor..
Gitsem..
Gitsem bir solgunluğa gidiyorum;
yüzümde kelebekler ve tebessümler ölüyor...
Bu Rıf’at varını yaran uğruna eyledi yağma
Elimde sade bir keşkül başımda bir külah kaldı.
Rıf'at Efendi
Rıfat Efendi (1798 / 1864)
Adıyaman’da doğmuş ve Adıyaman'da vefat etmiştir. Ailesi Şeyh Gil diye tanınmıştır. Çocukları
İstanbul'a yerleşmiştir. Halen torunlarının İstanbul’da ikamet ettikleri söylenmektedir.
Hayatını uzun süre Anadolu'da seyahatla geçirmiş,bir müddet de İstanbul'da kalmıştır. Hayatı
boyunca geçim sıkıntısı çektiği, çilekeş ve sabırlı olduğu bilinmektedir.
Tahsili olmamakla birlikte kendisini çok iyi yetiştirdiği, geniş bir kültüre sahip olduğu şiirlerindeki
akıcılığında ve anlam derinliğinde görülmektedir.
Rıfat Efendi şiirin her dalında örnekler vermiştir. Müfredleri, gazelleri, na’t ve ilahileri onun ne
kadar içli bir şair olduğunu göstermektedir.
Şemseddin Sami’nin Kâmusü’l A’lam’ına şu müfrediyle geçmiştir.
Kaşın gözün ki hakkıyle Tîr-i kemanlıdır
Tut ki aşkınla o sehme nişanlıdır
Yukarıda belirtildiği üzere geçim sıkıntısı çeken şair şu mısraları terennüm etmektedir.
Ne kadar kadirşinas olmasa da Adıyaman
Rıfat’a çare ne? Yahşi vatanındır vatanın
Dilberlerinin misli Stanbul’da bulunmaz
Rıfat o sebepten terk edemez vatanın
sen gidiyorsun ya işine yetişmek için
saçlarını, gözlerini, ellerini
neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya
her seferinde bir şey unutuyorsun sıcak
termometrede yükselen çizgi
kimbilir nerelerde soğuyorsun
senin gözbebeklerin var ya kadın kadın gülen
insan insan bakan gözbebeklerin
beni tutsa tutsa gözlerin tutar ayakta
beni yıksa yıksa gözlerin yerle bir eder
ne gelirse onlardan gelir bana
çalışma gücü yaşama direnci
mutluluk gibi kazanılması zor
mutluluk gibi yitirilmesi kolay
bir açarsın ki mutluyum
bir kaparsın ki herşey elimden gitmiş
Benim mahzun bir tarafım vardır.
Bakmayın neşeli olduğuma;
Sanki bir başkası içimde;
Pişman dünyaya geldiğine.
Bağ, bahçe ,deniz kenarı,
Güzel manzara faydasız;
Ben hazdan bitiyorum,
O daima neşesiz
Alışamadım yıllardır.
Bu ikinci varlığıma
Bakmayın neşeli olduğuma
Benim mahzun bir tarafım vardır.
