BENDEN KEDERİ,TASAYI VE HÜZNÜ GİDER EY RABBİM

Peygamberimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- namazdan sonra, sağ eliyle başlarını meshederler ve:

"Kendisinden başka ilah bulunmayan Allah'ın adıyla. Rahman ve Rahîm ancak odur. Benden kederi, tasayı ve hüznü gider ey Rabbim!" derlerdi.

BEYAZ CAMLAR

Beni bu sabah iri anla
Taşıp

Deli deli dağlardan inerek
Şehirlerin düzüne otumuş bir sel gibi
Yekpare bir suyum ben
Kocaman sev

Şikayetim gözlerimden kim
Ayetlerden ayırdın

Kimi vakit geldim sana
Ama hüznüm döndü
Baktım ki işgal gözlerin

Bilirem aydınlık için
Karanlık da gerekli

Bazan var'ı
Anlarsın yok ile
Sevgilim
Vazgeçilmez malzemem aletim
İhtiyar cam bakıcısı
Söyle nerde kaybuldu
Bizi mi onları mı ayırırken tuttuğun yargı

Bilmedin bile nasıl gelindi
Birkaç yüz sene yollar

Tırnak kadar plaka
Programın yazıldığı

Ucunda bir kılıç
Sonra bir kılıç ucunda bir plaka

Tırnak kadar büyüklüğü o kadar ince
Programlanmış Ve Bunlar Gibi
Terzide murdar kafa biçildi
Silindir bir şapka
     için yontulup
Traşlandı

Şimdi inSanSan aklını bileklerinde erit
Gerdir yüreğinin kirişini

Fakat beni bu sabah yakın anla
Bakarsın kapkara ve kızıl hançereler arasında
Sesim yeleleri parlar bir at
Paslı dilini çarpan

Sen ki şimdi hele
Duayı erteledin
Akşamı aradançıkardınsa bile

Çocuğuna bakmadın
Un-ufak yapayalnız karın
Önünde bütün varlığın bir diz'inin

Terziden sen de sen de
murdar bir baş edindin
Camlar daha da kıvrak
Kalb hor..

Cahit Zarifoğlu 

"Zarifoğlu pankreas kanseri olduğunu öğrenir. Günden güne erir, bir süre sonra yatak şairin meskeni olur. Sık sık dostları gelir ziyarete… Onlara durumunun kötü olduğunu belli etmek istemez. Zarifoğlu, Rasim Özdenören’den fıkra anlatmasını ister, çocuklara gülümser. Ölümün yaklaşmasının verdiği hüzünle ona refakat eden Erdem Bayazıt’ın elinden tutar bir gün, “Erdem” der “Kırlarda çiçekler artık bensiz açacak.”

KAYBOLAN ŞİİR / HAYRETLERİMİZ

İlim diye bağlansa boynun
Secdeye gecikir alnın

Konuşan dilin uzar
Yalan olur gıybet yürür

Elde asa giydi çarık
De hangi günah beldesinde

Alnını yere koydunsa bile
Acep yakın mısın gaflet misin

Say boynunu vuruyorlar
Zebaniler bir takım

Bir zaman böyle geçti
Geldin sona, tıkandı nefes borun

Bu son güneş bu ilk adım
İkisi de malın hangisi kararın

Bil tefekkür koruna düşsen
Ödün kopmaz zalimden, dersin Allah daim

Elin şakaklarında yangın
Öyle fikret çatlasın başın

Doğrul! belin iki kat yüzün solgun
Sarılık değilsin mağlup mu oldun

Toprak yer seni, etini kemiğini
İman ancak, sığmaz ağzına çevirmez dili

Sözde şehvet dilde şehvet
Hani sükut tevazu uzlet

Sen konuş şeytan mütebessim
Nerde korku karar basiret

Her sözün zarara
Emri maruf nehyi münker bir de Allahı anmak müstesna

Her haykıranın takıldın ardına
Eğildin her rüzgarda

İster misin makam rütbe ölümden sonra
Allahı hakim bil diğerlerin mahkumun-aleyh

Gitti haznedar
Hazine kaldı (biz gibin) sarhoşlara

Cahit Zarifoğlu 

BİLİYORUM ÇOK GEÇ OLDU

Ayak bileklerimden bir de tutup sözüm ona

Ellerimle de duyarak basıyorum toprağa

Deli deprenişlerin köpüğüyüm yoksa

Ne hah yerleşip oturdum

Ne bir ayak yeri eşeledim

Ne bir dam aradım başımda

Perişan toztoprak içinde eşyam

Yanlardan

Arkadan otların arasından

Vahşi bir hayvan fırlıyor hatıramın sırtına

Yerim ve yurdum belli değil

Yeni atamdım aşkın tıpanlarına

Neyin memuruyum ben nerdeyim

Artıyor çizgi çizgi

Fahrenayt ellidokuz atmışbir

Eyvah hüzün bu

Eyvah hüzün yine

Çatıda alnımın

Hüznüm ağam oldu eyvah

Bir şey yap silkip at

Çare ne – herneyse

Titrek elime zor

Çalkalanıyorsa bir yerde

Ölüyorsa bir yerde

Bağlantılarım tam otomatik

Arzı mıyım ben

Tırnak arlarına kıymık giren ellerin

Hadi düşün beni

İçim otursun aklım

Durulsun diye

Ankara gölü gören bir dağ

Sisler ve katran

Ruhum

Bir iki yaşımda

Aynı boyda çam ağaçları

İki titrek ışık’ız

Güneş altında iki insan gövdesi

Bir gün yağmurlar

Açlıklar perişan saçlar dudaklar

Daima biraz fazlasıyla önünde

Dalgakıranların

Şunu da yaz bedeli olsun

Sabırla titreyerek öyle yalın

Ve kimsemiz olmadan oturacağız

Kıyısında ayrılığın

Cahit Zarifoğlu

KİMSENİN AKLINA GELMEYEN

nerde

yok mu ölümleriniz 

dininiz mezhebiniz aşkına 

ölememekten döndüm şaşkına 

rabbiniz taptığınız aşkına 

bir yudum ölüm 

bir yudum ölüm veriniz

***

endişeye mahal yok

daşraya hep sıyırtma geçtim

kabrimin birinden ötekinedir sürekli seyahatim

tuttuğum

mürşidlerimin değil

ölümlerimin eliydi

Eyyûb

bir adamın hiç annesinin olmaması demektir

***

çağırma

seni umursamıyorum bundan böyle 

burdan ancak cenazem çıkar 

beni bu hayata alıştırdın artık/

hayatın bu yüzü fahşaya dönük 

hadi gidelim

gene gelmedi.

***

siz gidin diyorum

Anne'm gelmeden burayı terkedemem

(bütün şeamet anne'lerin birer et mamülü olduğunu kabulde gösteremediğim bir basit seyyaliyet meselesiyle başlamıştı oysa)

yine de

sağolsun dostlar 

tekfin ve teçhizimi tamamladılar

şimdi gerçekten gömülebilirim

siz gidin

***

/Anne

nerdesin

gelmez misin

gelemez misin

diyeceğim çok amma

pek kalaba yerdesin

Anne

yok musun

yoksa gene mi yoksun/

***

anne 

ben artık iyiyim 

hem kendime iyi bakıyorum

***

müptezel figanlarla yalvardım

fazla kullanılmış

topuklarımdan kuleler sıraladım

kollarım ırmak

gül dedim

bülbül dedim gece gündüz

yalanlarla övdüm seni

inadına yanlış inadına uzak

sana niçin yandım

ne sana

ne şiirime söyledi

bıçağın açmadığı ağzım

ne sandılar bilmem ki ne sandın

***

her gün bir tabut 

çıkıyor kapımdan 

her gün bir ölü 

seni bildim bileli

***

Sana şiirle gelmiş

bağışla

bilmemiş

gözyaşıyla

hiç gülmemiş

Sana gülle gelmişim

***

toprağın zehrini arıtarak nasıl gelişirse zakkum

öyle gelir kokusu anneleri

anne kokusu

/birdenbire gelir/

Eyyub mahvının mes'ud mealidir

Anne'm şahitli

bir sabah namazı vakti gibidir

/Anne

suçüstü hazırlıyorlar bana

işte gene/

mürşid

kendisine sürekli ihanet edilen adam demektir

***

Şiir iyi

acı ve üzerime göreydi 

ben hep göz ucuyla bakıyor 

ve hep sıyırtma geçiyordum 

bu arada ekranda biriler

birdenbire yaşlanıyordu

***

lütfen biraz açılın başımdan 

fenalaşabilirim 

son defa söylüyorum bakın 

hatırlamıyorum öncesini bu oyunun 

senaryoyu önceden göstermediler 

ne olacağını bilmiyorum sonunun

***

geri durun şöyle 

alışmadığınız şeyler bunlar 

ne ilk öldürülüşüm bu 

ne ilk yıkılışı evimin 

cesetleri yanyana koyun 

büyüğümü küçüğümün yanına 

ayrılmasınlar

***

- kabahat kendisinindi 

hep yüksekten uçuyor 

uçmuyor

düşmemeye çabalıyordu 

hiç süzülmedi meselâ 

bir çırpıntılar bütünüydü 

kabahat kendisinindi 

bana sorarsanız 

uçmasını bilmiyordu

***

kalbimdeki burgaç kitabesi 

bileklerimdeki şiiri 

yine ben 

yalnız ben sökebilirim

***

dağlar

denizler

ağaçlar

gül ölüyordu yaprağında

açıklıyorlardı

/bütün yaşamlar zaten şiirdi/

en münasebetsiz

en vakitsiz ölüyordum

kâfır oluyorlardı

***

senden gayri nem

kimim kimsem mi var

yeni/yeniden keşfediyorum perdelerini

seni en iyi ben icra ederdim

ey ölüm

bir ömür seni

yalnız seni sevdim

şimdi hicazkâr ölüyor

en neva ölüyorum

***

Yenildim

***

söylemedi deme

gidiyorum

geldiğim yere

'zemheriden ötesi var'

kimseden ayrılmış

kimseye kavuşmuş

kimseye dönmüş olmayacağım

söylemedi deme

gidiyorum

geldiğim yere

***

aklım uçmuş

sensizliğimden anlıyorum

iki ayeti bir araya getiremiyorum 

her mecnun bir gönül doğurmuş

akıl verip gönül almış

işte ben

ne aklım ne gönlüm kalmış

bekliyorum bu kabristanda

yalnızca bekliyorum

***

yarın senden beni soracaklar

önce mektuplarımı göster

beni ele veren gözlerim

ve sesimi

sonra konu eder

'aslında orda herşey var' dersin

...

/bu esnada

o denize düşmüştü

bizi onaylayıp

hoşça el mi sallıyor

boğulup çırpınıyor muydu

bunu hiçbir zaman anlayamadık/

sonra üstünde ateş yaktık

göğün mavileri

gecenin burçları

kız saçları

delikanlı parmakları

yedi iklim dört yönden

kördüğüm toplardı

de

***

işte bahar 

kalktı yerden 

kırk yıllık kar 

kar kalkıp 

ağınca kalbime buhar 

var oldu hüznün 

esti

bu rüzgâr bu rüzgâr

***

/neden ivedi okuyor

hele segâh

henüz ikindi olmalı

bu hangi ezan

kim bu müezzin/

içinde sen

bir tren ayrılıyor istasyonumdan Zîn

***

gitsem kusurlu

kalsam hasar görüyorum

benim sevgili

benim ilaç

benim anlamlı yenilgilerim

***

herkesin aklından geçen

bazan benim de aklımdan geçer

aklımdan çıkmayan

kimsenin aklına gelmiyor

/hayır hayır

yanlış anlaşıldı

onlar Tanrı'yı değil

sadece aşkı inkar ediyor/

***

onlara hiç

ama hiç bir zaman inanmadım 

gül budur dediklerinde 

yalnızca iç geçirdiğimi hatırlıyorum

***

ezelden beri sana geliyor

sonsuza kadar senden gidiyorum

kenetlenmek diye bir hurafeye takmışım kafamı

oysa en fazla sıyırtma geçiliyor

habire hasar görüyor

habire ufalanıyorum

sen miydin sıyırıp geçen

ben mi

bildiğim bir şey var

sermayem

kârım

kazancım

nâmurad ölmekmiş muradım

***

/sen pınardın Gürün'de

karpuz çatlatan

girecektim içine

anadan üryan

kuzey rüzgârıydın

oldum bittim

bağrıma esecektin

buz torbası

alnıma koyacaklardı

***

yoksul lügatım

doğrudur

fukara

harfler kendi imalâtım

becerdiğim bu

ifadem bu kadar

***

"Şiir Yusufun kanlı gömleği.

Şiir, şairi kana bulamalı. Şiir, şairi derin kuyulara atmalı, bir çocuk kadar masum ve suçsuz ve ne olup bittiğine akıl erdiremiyorken. Şiir, şairi pazara çıkarmalı; ucuza kapattırmalı. Şiir, şairi töhmet altına sokmalı, iftira ettirip ırzı-namusuyla oynatmalı. Şiir, şaire zindanları reva görmeli.

Bütün bu acıları yaşamış veya yaşatmış gömlek, artık görmeyen gözleri, basiretleri açabilir.

Şairin, kana bulanan, arkadan yırtılan gömleği, onun kirli çamaşırı basiretler açar. Korkunç bedeller ödenmiştir çünkü.

Şiir basiretler açmıyorsa, o şiirin şairinin gömleği kana bulanımamış, arkadan yırtılmamış, kuyular, zindanlar dolaşmamış demektir."

Murat Kapkıner

Kimsenin Aklına Gelmeyen 

ÖLÜM SUSTUĞUDUR BİR SEVDİĞİN

Ölüm, sustuğudur bir sevdiğin,

    Biraz uzun...

Sararması bir güzel yüzün,

     Biraz katı...

Günlerin azaltması sevilenleri,

      Biraz hiç yok...

Ölümümüzle kavuşma ümidi,

       Biraz uzak...

Gözlerse billurları düşünülerin,

O çocukluktan kalma türkülerin

Eskidiği gözlerinde, derinde,

Ölüm billurlaşır ölülerin.

Hüsrev Hatemi

AYNALAR VE ZAMAN

erguvanlar geçip gittiler bahçelerden

geriye sadece erguvanlar kaldı

şair! bahçelere özenecek ne vardı?

işte tenhâ her yanımız, hep tenhâ

ne aradık sözcüklerin kuytularında

ne bulduk soldukça çoğalan dilimizde?

Zaman'ın sırı hâlâ duruyor olmalı ki üzerimizde

biz bakınca görünen aynalardı

nasıl var olduysanız öyle kayboldulardı

bir yazın tiniyle bir güzün bedeni

hem birleşti hem de ayrıldı sizde

şair! gördünüz kimbilir kaç aşkın battığını

o derin sulara kapılmış şiirlerinizde...

nedeni, ne kayalar ne fırtınalardı:

kuytulardı, geçip gittiler sözlerimizden

geriye sadece kuytular kaldı

Hilmi Yavuz