Heyecanla eve geliş saatlerinde seni pencerede beklerken, kafanı kaldırıp gülümseyerek el sallamalarınaydı mutluluğum. Başlardım sana cümlelerimde noktalama işaretlerini kullanmadan günümü anlatmaya. Sanki nefes alırsam susturacakmışsın gibi sıralardım sözcükleri peşi sıra, konuşmana fırsat vermeden. Sonra da gözlerim gözlerine kenetlenmiş senden o günden izler taşıyan bir şeyler dinlemeyi beklerdim. Bazen önemseyip heyecanıma ortak olurdun, bazen de(ki çoğu zaman) geçiştirip işe dalar veya televizyon karşısında otururdun. İşte o zaman anlardım bugünün benim için bittiğini. Uyumalıydım biran önce ki ertesi gün de aynı heyecanla karşılayabileyim seni. Hem belki ertesi gün anlatacak şeylerin olur bana. Pencerede olduğumu görmeden geçtiğin zamanlarda ise, o gün yolunda gitmeyen şeyler olduğunu anlardım; sessiz kalmayı tercih ederdim çoğunlukla, odaya çekilirdim.
Ne zamandır sen eve geldiğinde ben hep odada oluyorum. Ne zamandır cümlelerimde noktalama işaretlerini kullanıyorum. Konuşmalarımı mazeretlerle böldükçe cümlelerim kısalmış meğer. Akşamları hiç konuşmadan yattığımız günler çoğunlukta.
Ne zamandır sarılmıyorsun bana. Oysa bana sarılmana, seni gerçekten hissetmeye ne çok ihtiyacım vardı. En son ne zaman öptün beni, hatırlayamıyorum… Kahkaha atmayalı ne zaman olmuş öyle. Şöyle doyasıya sohbet edip zaman geçirdiğimiz günler hafızamdan silinmiş. O kadar uzaklaştık mı birbirimizden? Ne zamandır sadece bedenen yanımdasın acaba?
Oysa ben sadece senin bana öğrettiğin gibi sevmiştim seni; sorgulamadan, inanarak. Sarılırken sana, sonsuz güvendi hissettiğim. Şanslı görüyordum sana sahip olduğum için kendimi. Seninle şekil aldım ben. Kuralları sen koymuştun hayatıma; kimi zaman sevmesem de sözünden dışarı çıkamazdım. Ben de bir bireydim ve özgürlük benim de hakkımdı; ama öyle aşılamıştın zamanında. Sana karşı gelip baş kaldıramazdım, uymak zorundaydım çaresiz, sevmesem de kurallarına, sınırlarına. Bir gün kendi kurallarımı yaratacağıma inanıyordum ve sabırla o günü bekliyordum.
Ve o gün geldi galiba, özgürüm gidişinle. Ama benim hayalimdeki özgürlük bu değildi ki… Seninle özgür olmaktı hayalim; sensiz özgür olmak değil. Bir gün avuçlarından ellerimin kayıp gideceğini hiç düşünmemiştim; elimi bırakabileceğini de…
Anne/Baba “ Dur, gitme” diyemiyorum. Sen yine benim yerime kararını verip bana izlemem gereken yol haritasını çıkardın. Yine sınırları çizdin. Sana en çok ihtiyaç duyduğum, yanımda olmanı istediğim anda yenileneceğini, yeni bir hayat kuracağını söyledin. Ve bütün bunları bensiz yapacağını da…
Peki, bunca zaman neyi başaramamıştık biz? Bu gidiş haklı gidiş mi? Benim de hatalarım var mıydı gidişinde bilmiyorum. Bildiğim tek şey koşulsuz severken seni, hiç sevilmediğim senin tarafından. Tek taraflı bağlılık, benim sevgim yetmedi seni yanımda tutmaya; ana/ baba- evlat olmaya.
Senin için yenilik ve değişim; benim için erken gelen olgunluk ve büyüme bu gidiş. Hoşçakal anne/baba, hoşçakal…
Meriç Gizem KOYUTÜRK
