AŞKLAR İÇİNDE

Denizin en az yeri bir köpüğü başlatıyor 

Yürüyorum kumların çakılların yanı sıra 

Yüreğimde bir sancı

keskin bir akasya kokusundan 

Avuçlarımda bir yanma 

Büyüyen bir ürpertiyim sanki,

kayıp gidiyorum üstünde sabahın 

Oldu olacak 

Eğilip bir taş alıyorum yerden,

fırlatıyorum denize 

Ufacık bir gülüş geçiyor suyun üzerinden 

Bir çocuğun gülüşü gibi 

Aşkların, nice aşkların ayrılık günü gibi 

Bir sokağın ucunda kaybolup solan 

Daha çok solan,

aşkların solgunluğu suyun üzerinde 

Korularda yoğun bir erguvan sisi. 

Hisarlı balıkçı ağlarını ayıklıyor 

Ağları pembeden hüzne giden 

Dip sularında mercanlar gibi koyulaşan 

Kirpiksiz gözleri böyle daha güzel 

Çil basmış yüzünü bütün 

Parmakları capcanlı, pavuryalar gibi 

Merhaba, desem bir kucak balık atacak önüme 

Biliyorum atacak 

Böyledir memleketimin yoksul halkı 

Bir onlarda rastladım bu cömertliğe 

İstavritler kıpır kıpır dibinde sandalının 

Balık dedin mi, oynamaz gözleri hiçbirinin,

tertemiz bir resim gibi 

bakarlar insana 

Günlerce bakarlar,

bıraksan yıllarca bakarlar belki 

Gözlerin gibi senin, yıllardır unutamadığım 

Ve bu yüzden olacak

düşünmedim şimdiye kadar

bir balığın ölebileceğini. 

Hızar sesleri geliyor yakından,

güneşin döndüğünü görüyorum 

Çınar yapraklarının arasında yeşil yeşil 

Yeşille sarı birlikte dönüyor 

Denize düşüyorlar kırıla kırıla 

Bir örtü oluyor düşündüğüm her şey

denizin ve asfalt yolun üstünde 

Gözyaşları bir örtü, onurla cesaret bir örtü 

Senin upuzun gövden - kapkara saçlarınla - 

Daha da uzun şimdi bir örtü olarak 

Denizin kıvrımlarında aşka hazırlanıyor 

Göğe düğmeler gibi yapışmış kirazların altında 

Yıllar var ki unuttuğumu sanırdım bu örtüyü ben 

Sevgiyi bilmezdin de ondan,

sevişmeyi bilirdin yalnızca 

Birtakım sözler de bilirdin,

niye saklamalı, en ustalıklı sözlerdi onlar. 

Ama bak 

Kaybolup giderdi herbiri,

karşılaştılar mı bir yerde şiirle 

Aslına bakarsan

en güzel aldanmaları yaşadık seninle biz 

Hatırlıyorum da öyle. 

Tepelerde otlar yakmışlar,

kuzular dolaşıyor dumanların arasında 

Bir kızla oğlan geçiyor,

birbirilerine iyice sarılmışlar 

Kızın ağzında ince bir dal parçası

Dalın ucunda bir tomurcuk,

ağzıyla, dudaklarıyla beslemiş sanki onu 

Öylesine bilmek istiyorum ki ne konuştuklarını,

ama duymaktan korkuyorum gene de 

Söyle, en son nerde görmüştüm seni 

Böyle dumanlar vardı gözlerinde,

boynunda bir de 

Şimdi gene var 

Bileklerinde, bileklerinin renginde 

Dudaklarında, dudaklarının 

Gözlerinin dolar gibi olması renginde ve 

Yorgunsan bir kıyı kahvesinde dinlenirkenki 

Üşüdüğün, başını omzuma koyduğun,

sonra elele 

Bir aşkı yaşamak,

bir aşkın bilinmesinden bambaşka değil miydi 

Ve bu ikisini ayıran duman,

yani bir aşkı bizim yapan 

Bu dumanların hepsi gibi varsın şimdi de 

Acele etme, yoksun belki 

Ben herşeyin bir bir yok olmasına

o kadar alıştım ki 

Ve her şeyin bir bir varolmasına

o kadar alışacağım ki 

Bilirsin neler için çarpmıyor bir yürek. 

Küçüksu çayırını şantiye yapmışlar 

İşçiler beton döküyor,

demir eğiyor, zift kaynatıyor 

Vakit öğleyi geçti çoktan,

yemeklerini yemiş olmalılar 

Coca-Cola’ya doğrayıp ekmeklerini 

İşçilerimiz, yarını kuracak olan işçilerimiz 

Ben görür müyüm bilmem,

ama kuracaklar mutlaka 

Coşkuyla çakacaklar her çiviyi,

türkülerle dökecekler betonu 

Ve onlar 

Onlar, diyorum sadece 

Bir yolculukta karşılıklı konuşan adamların 

Parmak uçlarındaki sigaralar gibi şaşkın 

Bilmeden ne yapacaklarını 

Anlayacaklar ne kadar güçsüz 

Ne kadar zavallı olduklarını 

Vakit öğleyi geçti çoktan. 

Bir tanker geçiyor şimdi de

tam akıntının ortasından 

Baştanbaşa gül rengi 

Kimseler görünmüyor içinde 

Neden görünmüyor, bilmiyorum 

Yolcu uçaklarına, yük kamyonlarına,

fabrikalara petrol taşıyor 

Tanklara, savaş gemilerine, roketlere de 

Yılların, yüzyılların 

Bitmeyen vahşetini ateşlemek için 

Sanki bu yüzden

kimseler görünmüyor ortalıkta,

utançlarından 

Utancı bilerek yaşamak korkunç 

Daha korkuncu da var:

utancı bilerekten yaşatmak 

Gördük hepsini işte, daha da görüyoruz. 

Pembeye dönük bir aydınlık,

yağıyor usul usul 

Bir poyraz çıktı hafiften,

kuzeye çevrildi teknelerin burnu 

Ve güneş kaydıkça kayıyor batıya doğru,

birazdan kan kırmızı bir gök buğulanacak 

Birazdan kan kırmızı

bir akşam yağmuru da dökülebilir 

Neler neler olabilir birazdan 

Bir uçak geçiyor yaldızdan bir iz birakarak 

İçindeki mutlu yüzleri düşünüyorum 

Bir hüzün basıyor gene, ne kadar istemesem de 

Çabuk geçiyor 

Nerede okumuştum, hatırlamıyorum şimdi,

biri mi anlatmıştı yoksa 

Mahpusunu kıskanan bir gardiyanı 

Ve düşün sevgilim,

mahpusunu kıskanan bir gardiyan düşün 

Ne kadar acı bunlar 

Kıskanıyorlar hepimizi ve kıskanacaklar 

Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak 

Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir 

Birazdan akşam olacak sevgilim 

Bütün heybetiyle akşam olacak 

Sevgilim, diyorum,

oysa kimsecikler yok yanımda 

Bilmiyorum kime sevgilim dediğimi 

Bildiğim bir şey varsa 

O kadar yeni bir anlamda

söylüyorum ki bu kelimeyi 

Unutup birden zamanı ve yeri 

Onunla bir günü kutluyorum coşarak 

Onunla bir günü kutluyoruz sanki...

Edip Cansever