GECE YAĞAN SESSİZ YAĞMUR

gece sessiz düş soğuk delikanlı uyuyor 

ayın aydınlığıyla ürperiyor uykusuz gözleri 

alnına akıyor perçemi su inceliğinde 

eşya da kımıldayacak yüreği gibi 

saatinden bir kuş çıkıp geceyi bildirse

adını unuttuğum sevgili arkadaşım 

bu şiir tutkuyla yazdırıyor kendini 

gece bir yağmur olmuş yayılıyor yüzüme

saçları azalıyor yüreğinden su içmemiş gibi 

gergin ağzı düşlerinin yıkandığı bir ırmak 

defterinde resimler solgun yüzler geçidi 

kimlikleri okunmaz elyazısıyla ıssız 

gecenin içinde karartılmış deniz feneri

uzun uykulardan birazdan 

gecikmiş bir düşü uyuyacağım 

sorgusuz belleksiz yazısız 

olur mu olmaz mı bir lacivert düşü 

hiç kimseye yolu anlatmayacağım 

kentin ortasındaki çan kulesini de 

beyaz bir uyku gibi üstüme 

evlerin arasından yağan kar da yok artık 

tütünümü şiirlerimi bir bavula doldurur gibi 

sevinci de yüreğime gömdüm 

kaldıysa bir anılar kalmıştır 

uçuşan bir sessizlik gibi benden geriye

acısı yalnızlıktan el alan bir ülkeye sürülmüş

geceyle eriyen içli şarkılarda geziniyor sesi 

kederi durdukça koyulaşan şarabının son rengi

yüzünün yumuşak çizgilerinde boyveren bir derinlik

binlerce aldanışın ağır sularında deneniyor 

her şeyin bir anlamı olsun adını koyun 

uğultunun adını koyun çürüyen görkem olsun

özgürlük deyin gevşetilmiş yürek bağlarına 

bir dokunuşla bozulurken gizi eski aşkların 

kadınların parlatılmış göğüslerinde yalana inciler 

temiz sular irinlerden bulanmaz çekinmeyin 

kuzgunlar üleşirken her yerde çocuk ölülerini 

okunmuş kitapların acısı anımsansın yeniden 

her harften bir yara doğuran gece bilinsin

kimliğim yanımda gözyaşlarım da 

ne adım yazılı ne çocukluğum 

gençliğimse benden biraz ötede 

kesiksiz uyuyan taşralı bir yolcuyum

şiiri gençliğinin geniş sokaklarından 

odalara dolanan rüzgârların yaralı sesi 

uykuları gün günden gözlerinin kıyısında 

karanlığı çoğaltan kanlı düşler birikintisi

gözyaşlarım kimliğimin tanığı ablam öldü 

koşar gibi duraklar gibi ağlar gibi 

adı yüreğimde kök sürer gibi birden 

nehre çiçek atacağım ablam öldü 

artık her gece beşinci kattan düşen 

kristal bir kadeh inceliği kaldırımlarda 

ölüm kadar anlamlı bir suskunluğu seçti 

ablam yaşarken de kırılgandı inceydi

gecesi karşılıksız bir mektup gibi sessiz 

ölü bir ozandan söz edercesine saygılı 

susuyor ince ince geceyle konuşuyor 

sevgilisi tütsülenmiş kitap ölüleri 

şarkısını dilsizler korosu seslendiriyor 

geceyarısı kentin kimsesiz sokaklarında

ablam yoksul çocukların söylediği 

karlı dağ şarkılarında göğe çıkıyor 

ve durup geçmişle gelecek arasında 

pırıltılı inciler döküyor kara gözleri

rengi yok gecenin rengi yok 

karanlık kara değil ölüme açılan boşluk 

beşinci katın balkonundan eski bir büyü gibi 

çıkıp rengi alınmış gökyüzüne gülümsüyor

1981

Haydar Ergülen