ÖLÜM SUSTUĞUDUR BİR SEVDİĞİN

Ölüm, sustuğudur bir sevdiğin,

    Biraz uzun...

Sararması bir güzel yüzün,

     Biraz katı...

Günlerin azaltması sevilenleri,

      Biraz hiç yok...

Ölümümüzle kavuşma ümidi,

       Biraz uzak...

Gözlerse billurları düşünülerin,

O çocukluktan kalma türkülerin

Eskidiği gözlerinde, derinde,

Ölüm billurlaşır ölülerin.

Hüsrev Hatemi

AYNALAR VE ZAMAN

erguvanlar geçip gittiler bahçelerden

geriye sadece erguvanlar kaldı

şair! bahçelere özenecek ne vardı?

işte tenhâ her yanımız, hep tenhâ

ne aradık sözcüklerin kuytularında

ne bulduk soldukça çoğalan dilimizde?

Zaman'ın sırı hâlâ duruyor olmalı ki üzerimizde

biz bakınca görünen aynalardı

nasıl var olduysanız öyle kayboldulardı

bir yazın tiniyle bir güzün bedeni

hem birleşti hem de ayrıldı sizde

şair! gördünüz kimbilir kaç aşkın battığını

o derin sulara kapılmış şiirlerinizde...

nedeni, ne kayalar ne fırtınalardı:

kuytulardı, geçip gittiler sözlerimizden

geriye sadece kuytular kaldı

Hilmi Yavuz

ŞİMDİ NEDENSE

şimdi nedense her şeyde

ansızın dağılan kelebek tadı

biliyorsun en bakımlı bahçe

sessizliktir

gülüşler oraya sürgün edildi

acıların kardeş olduğunu

kimse anlayamadı

sevdalarda olsun, ilkyaz ölümlerinde olsun

geçit vermeyen akarsu olmaz

gülün kendini işlemek için

çırağı ya da ustası yoktur

çocuklar! bağışlayın beni

sözlerimi boz üveyiklerin

hırçın tuzuna batırıp bakın

hüzünden daha kötü bir yolaçıcı olabilir mi?

şimdiye kadar olmadı

ama şimdi, nedense, her şeyde

ansızın dağılan kelebek tadı

Hilmi Yavuz

SENİ SELAMLIYORUM

seni selamlıyorum ve yanında oturuyorum

senin ıssızlığında benim kocaman kentim yükselir.

kuş çığlığıysam ya da ot gölgesi şayet

senin ıssızlığında bulmuşum bu gerçeği

yorgun argın, ikircikliğin kör patikalarından geliyorum

doluyum seninle bir ayna gibi

hiçbir şey yatıştıramaz beni

ne kollarının dalı ne teninin ırmakları.

sensiz sönüğüm, gecede bir kentim

sen ışıyorsun

sıcaklığını uzaktan tadıyorum ve kentim uyanıyor

gürültülerle, ikirciklerle, çabalarla ve çabalarının ikircikli gürültüsüyle.

hiçbir şey artık yatıştırmak istemez beni

senden uzak gecede bir kentim ey güneş

ve batımın yakar beni

ben avare bir sabah peşinde dolaşmaktayım.

sen konuşuyorsun ben duymuyorum

sen susuyorsun ben haykırıyorum

benimlesin kendimsizim

ve sensiz kendimi bulamıyorum

hiçbir şey yatıştırmak istemez beni, yatıştıramaz.

kuş çığlığıysam ya da ot gölgesi şayet

senin halvetinde bulmuşum bu gerçeği

gerçek büyüktür bense küçük, sana yabancıyım.

kuşun haykırışını duy

otun gölgesini birleştir gölgenle

beni kendinle tanıştır yabancım benim

beni kendinle birlik et

Ahmed Şamlu

KENDİNİ ÖLDÜREN ADAMIN ŞARKISI

Kendini Öldüren Adamın Şarkısı

Yalnız kalınca beni çarmıha germekti niyeti 

Fakat ben fırsat vermedim 

Dayadım hançeri boğazına.

...

Ne su verdim, 

Ne bir dua okudum, 

Dayadım boğazına hançeri 

Ve uzun bir kısaltmada 

Öldürdüm onu. 

Ona dedim: 

"-Düşmanın ağzıyla konuşursun ha!" 

Ve onu öldürdüm!

Benim adımı taşıyordu 

Ve hiç kimse bana onun kadar yakın değildi, 

Ve beni yabancılaştırdı

Size.

(Kat'-nâme, s. 58)

Ahmed Şamlu

Ol vasf senün külbe-i ahzânun içündür

Âh eylediğüm serv-i hırâmânun içündür

Kan ağladığum gonce-i handânun içündür

Ser-geşteliğüm kâkül-i müşgînün ucundan

Âşüfteliğüm zülf-i perişânun içündür

Bîmâr tenüm nergis-i mestün eleminden

Hûnin ciğerüm lâ’l-i dür-efşânun içündür

Yakdum tenümi vasl güni şem’ tek ammâ

Bil kim bu tedârük şeb-i hicrânun içündür

Kurtarmağa yağma-yi gamundan dil ü cânı

Sa’yim nazar-i nergis-i fettânun içündür

Can ver gönül ol gamzeye kim bunca zamandur

Cân içre seni sakladığum anun içündür

Vâ’iz bize dün dûzahı vasfetdi Fuzûlî

Ol vasf senün külbe-i ahzânun içündür

Fuzûlî

SONRALARI

bir gün benim de ölümüm gelir çatar

ışıklarında bir bahar gününün

tozlu dumanlı bir kışın ya da

haykırışsız şevksiz bir güzün

bir gün benim de ölümüm gelir çatar

birinde bu acı ya da tatlı günlerin

başka günler gibi boş bir günde

gölgesinde bugünün, ayrı günlerin

yanaklarım soğuk mermer

gözlerim karanlık dalanlara dönecek

ben boşalacağım acıdan haykırıştan

ansızın bir uyku beni çalacak

şiirin büyüsünden habersiz ellerim

defterim üzerine usulca süzülür

anımsarım ellerimde benim

bir zamanlar yalazlanırdı şiir

toprak her an beni kendine çağırır

gömsünler beni diye yoldan gelirler

mezarıma bir dal çiçek bırakırlar

ah belki yarı gece o sevgililer

benim hayatımın karanlık perdeleri

benden sonra her biri bir yöne çekilir

benim kağıtlarım ve defterlerim üstünde

tanımadık gözler süzülür

küçük odama adım atar

benden sonra anılarımdan habersiz biri

bağrımda ayna durur

bir tarak bir tel saç bir elin izi

kendimden ürkerim kalırım,

benden arda kalan her şey dağılır

ruhum bir kayığın yelkeni gibi

ufuklarda uzaklaşır, saklanır

günler, haftalar, aylar

birbiri ardınca hızla geçer

dalıp durur yollara senin

gözlerin mektubu bekler

benim soğuk vücudumu ancak

bağrına basmıştır toprak

benim kalbim çürür orada, sensiz

senin kalbinin çarpmasından uzak

sonraları ben adımı yağmur ve rüzgâr

usulca taşın yüzünden yıkayacak

mezarım adsız kalacak yol kenarında

arın, ayıbın söylencesinden uzak.

Furuğ Ferruhzad

-Yaralarım Aşktandır-

Çeviri: Haşim Hüsrevşahi