BABAMIN CESEDİYLE UYKUYA DALAN ANNEMİN HİKAYESİ

babamdan bir tokat yemeden büyüdüm ben

belki sebebi budur banknotları karalamamın 

hep aynı saatlerde farklı semtlerde 

en az üç kişiye randevu vermemin 

belki sebebi de budur 

kaba bir irkintiyle uyanırdım çocukken 

homurdanan bir erkek sesinden yoksun 

annemin her sabah yatağında bir erkek cesediyle

kavgasız ve barışçıl uyanmasından bıkmıştım 

şu silik ağıtından nefret ederdim en çok 

"hem anne hem baba oldum derdi evlatlarıma".

bana iyileşmez bir aşk sunan 

sürekli sevgilim sandığım kızı 

Kuran'ın yapraklarına sardığımda 

henüz on beş yaşındaydım 

sürekli sevdiğimi sandığım kızdan 

bana arta kalan bir aşk yarası hocalığıydı 

bir de eğretiliğimi azdıran uyumsuzluğum

ben aslında büyürdüm aylaklığım büyürdü 

büyürdü pelerine sarılmış kadınların elleri 

kirim pervasızca büyürdü 

belki ben de gençliğimde 

sıkılmış yumruklarımla sloganlar atar 

miskinliğini ellerdim uyuşuk halkların

belki ben de annemi oğulları darağacı görmüş şanslı kadınların arasına katardım

peşime polisleri takar

talan ederdim özenerek kurulmuş bir sofrayı 

ben aslında büyürdüm

yaşamak düşseydi bunca insandan payıma vebasından kurtulsaydım çocukluğumun bir de

Bülent Parlak 

GECE YAĞAN SESSİZ YAĞMUR

gece sessiz düş soğuk delikanlı uyuyor 

ayın aydınlığıyla ürperiyor uykusuz gözleri 

alnına akıyor perçemi su inceliğinde 

eşya da kımıldayacak yüreği gibi 

saatinden bir kuş çıkıp geceyi bildirse

adını unuttuğum sevgili arkadaşım 

bu şiir tutkuyla yazdırıyor kendini 

gece bir yağmur olmuş yayılıyor yüzüme

saçları azalıyor yüreğinden su içmemiş gibi 

gergin ağzı düşlerinin yıkandığı bir ırmak 

defterinde resimler solgun yüzler geçidi 

kimlikleri okunmaz elyazısıyla ıssız 

gecenin içinde karartılmış deniz feneri

uzun uykulardan birazdan 

gecikmiş bir düşü uyuyacağım 

sorgusuz belleksiz yazısız 

olur mu olmaz mı bir lacivert düşü 

hiç kimseye yolu anlatmayacağım 

kentin ortasındaki çan kulesini de 

beyaz bir uyku gibi üstüme 

evlerin arasından yağan kar da yok artık 

tütünümü şiirlerimi bir bavula doldurur gibi 

sevinci de yüreğime gömdüm 

kaldıysa bir anılar kalmıştır 

uçuşan bir sessizlik gibi benden geriye

acısı yalnızlıktan el alan bir ülkeye sürülmüş

geceyle eriyen içli şarkılarda geziniyor sesi 

kederi durdukça koyulaşan şarabının son rengi

yüzünün yumuşak çizgilerinde boyveren bir derinlik

binlerce aldanışın ağır sularında deneniyor 

her şeyin bir anlamı olsun adını koyun 

uğultunun adını koyun çürüyen görkem olsun

özgürlük deyin gevşetilmiş yürek bağlarına 

bir dokunuşla bozulurken gizi eski aşkların 

kadınların parlatılmış göğüslerinde yalana inciler 

temiz sular irinlerden bulanmaz çekinmeyin 

kuzgunlar üleşirken her yerde çocuk ölülerini 

okunmuş kitapların acısı anımsansın yeniden 

her harften bir yara doğuran gece bilinsin

kimliğim yanımda gözyaşlarım da 

ne adım yazılı ne çocukluğum 

gençliğimse benden biraz ötede 

kesiksiz uyuyan taşralı bir yolcuyum

şiiri gençliğinin geniş sokaklarından 

odalara dolanan rüzgârların yaralı sesi 

uykuları gün günden gözlerinin kıyısında 

karanlığı çoğaltan kanlı düşler birikintisi

gözyaşlarım kimliğimin tanığı ablam öldü 

koşar gibi duraklar gibi ağlar gibi 

adı yüreğimde kök sürer gibi birden 

nehre çiçek atacağım ablam öldü 

artık her gece beşinci kattan düşen 

kristal bir kadeh inceliği kaldırımlarda 

ölüm kadar anlamlı bir suskunluğu seçti 

ablam yaşarken de kırılgandı inceydi

gecesi karşılıksız bir mektup gibi sessiz 

ölü bir ozandan söz edercesine saygılı 

susuyor ince ince geceyle konuşuyor 

sevgilisi tütsülenmiş kitap ölüleri 

şarkısını dilsizler korosu seslendiriyor 

geceyarısı kentin kimsesiz sokaklarında

ablam yoksul çocukların söylediği 

karlı dağ şarkılarında göğe çıkıyor 

ve durup geçmişle gelecek arasında 

pırıltılı inciler döküyor kara gözleri

rengi yok gecenin rengi yok 

karanlık kara değil ölüme açılan boşluk 

beşinci katın balkonundan eski bir büyü gibi 

çıkıp rengi alınmış gökyüzüne gülümsüyor

1981

Haydar Ergülen 

"MUTLU EVLİLİK"

            mutlu evlilik vardır dünyada

karımın gözleri bal rengi saçları perma

ben izin verdim güvercinim öyle güzel ki

biz sade yurttaşlarız bayım şimdi olduğu gibi

bir saçın haylaz tellerine takarız mutluluğu

karım bir melek gibi düş inceliğinde

uzun uzun susar yıllarca konuşmuş gibi

pullarım yıldız yıldız oynaşırken içinde

susar ela gözlerinde engin bir su derinliği

düşerim gölgesiz denizlere eririm sanki

bilmenizi isterim ki sayın görüşmeci

tek ve kesin bir yanıtımız var bizim

soruşturmalara dünyaya geleceğe

mutluluk yüzümüzün olağan rengi

namuslu ve kurallar çizgisinde insanlarız

yargı evindeymişiz gibi yanıtlayacağız sizi

özgürüz üstelik ciddi bir iştir özgürlük

paranın dolaşıma girmesiyle başlar tarihi

dolaşık özgürlüğün işe yarar bir bölümü de

kıvrılıp süzülerek girmekte cebimize

ah kutsal kardeşliğiniz dünya durdukça dursun

ey çağlayarak dökülen ulu para ırmakları

ey hür dünya gibi dalımıza konan özgürlük

tarih deyince ortak geçmişimizi anımsıyorum

kadınlar kanları pahasına yazarlar tarihi

karımın tarihi yoktu kanı dökülünceye değin

karımın yaşı üç gülmeyin üç yıldır evliyiz

üç yıldır iç ve dış düşmanlara karşı

biz kipiyle konuşmanın sevinci içindeyiz

nasıl politik olmayız her şey politik

güncel politika tartışmalarına girmeyiz

seçimlerde oyumuzu atarız en iyisi demokrasi

gündemimizde varsa yoksa aile politikası

seçimsiz kavgasız saygılı sessiz

geceleri koruyucular alırız yurttaşlık gereği

güzel göğüslerimiz geniş omuzlarımızla uyum içindeyiz

yunan tanrıları gibi çılgınca sevişiriz

çocuklar doğururuz zümrüt gözlü bol kirpikli

ruhumuzun aynası kitaplar duvarları süslüyor

hayran gözlerimizi okşamakta boydan boya renkleri

bu kitabın rengi ne hoş filizi yeşil

sana bu renk bir kazak örmeliyim kocacım

trajik bir roman mı okuyorsun demek kış geldi

ilk kar düşmeden koyu giysilere bürünmeli

mektuplar ailemizin gizli tarihi

deli bir kan akıyor ilk mektuplarda

‘seni alamazsam öldürürüm kendimi’

bunu görmenizi istemezdim kişiye özel

‘seni soyunuk çekecek bir çekici olsaydı

yokluğunda hiç duymazdım özlemini’

mektuplar çocuk biraz çapkın çokca tarihi

‘öyle mutluyum ki seninle bi yağmurumuz eksik

sustuğumuzda şöyle inceden çiseleyen

ilk sinemaların kaçamak öpüşlerin yağmuru’

aile fotoğrafları kuşaklar boyu kalacak belge

benim saçlarım ortadan ayrık karımınkiler perma

bakın şu gülüşün eskimezliğine tarih gelse bozamaz

burda kuğulu parktayız önümüzde kuğular

ha kuğunun boynu ha karımın inceliği

bense bir sığınak gibi olduğum yerde

karım pembe bir gül gibi ilişmiş göğsüme

bunlar karımın elleri güzel elleri ince

sanki sevgisini katıyor yediğimiz yemeklere

kıyıdaki tabağa uzanan benim elim

sofrayı toplarken yardım ediyorum güvercinime

açıklar mısınız neler karalıyorsunuz böyle

öznesi ölü bir kadın olan ebedi bir aşk mı

boğulmuş bir gençlik mi yatıyor karımın yüreğinde

işte bayım ömrümüz tümüyle önünüzde

gülümseyen bir fotoğraf gibi mutlu ve gerçek

son ve mutlak bir yanıt gerekecek size

dünya ölümlü dünya bu aşk bir gün bitecek

karımla ben ölüm denen sonsuzluğa düşünce…

Haydar Ergülen

Ey Hatâyî ondan özge kimseye yohdır ümid

Yazmışem bu rikanı ol yare göndermek gerek

Zar-i ahvâlim menim dildare göndermek gerek

Lâlinizden câm-ı mey bir kimseye virmek neden

Leblerin şerbetleri bimâre göndermek gerek

Kaşların mihrabına çoh secde-i şükr eylerem

Şeyh Sanan tek meni zünnâre göndermek gerek

Çün tecelli nurını görmek temenna eylerem

Şimdi Mansur’em meni bir dâre göndermek gerek

Ey Hatâyî ondan özge kimseye yohdır ümid

Nâle-i zarım menem ol yâre göndermek gerek

Hatâyî

Ey gönül kûyinde me’va kıldığun ya’ni ki ne

Ey gönül kûyinde me’va kıldığun ya’ni ki ne

İtlerin kûyinde gavga kıldığun ya’ni ki ne

Sakin olmag Kâbe-i kûyinde yeğdir dil-berün

Her gerekmez yere perva kıldığun ya’ni ki ne

Kanlu yaşımnı yüzüm üste revân idüb müdâm

Râz-ı pinhânım hüveydâ kıldığun ya’ni ki ne

Gönlini kıldın müşevveş bir tükenmez fikr ilen

Bu perişan zülfü sevda kıldığun ya’ni ki ne

Eşk-i hunin bahre döndi çeşmesinden çeşmümün

Su-be-su yaşumnı derya kıldığun ya’ni ki ne

Vechün eyyamında bu baht-ı siyahumun şehâ

Nisbetini leyl-i yelda kıldığun ya’ni ki ne

Her dem ey Leyli nigârım bendeni Mecnun teki

Vâlih ü gamgin ü şeyda kıldığun ya’ni ki ne

İstedüm kûyinde can virem şehâ tehir idüp

İnne emhalhüm rüveydâ kıldığun ya’ni ki ne

Hâk-i pâyinde meni ednâdân ednâ eyleyib

Özini âlâdan âlâ kıldığun ya’ni ki ne

Öldürem dirdün bugün danla meni çıhdun hilaf

Bilmezem imruz u ferda kıldığun ya’ni ki ne

Levh-i dilde bile teskin dapmış iken gamları

Bir dahi yanlışdan inşâ kıldığun ya’ni ki ne

Çünki rahmun yoh mezarım üstine bir daş idüb

Ey vefasız ânı tuğra kıldığun ya’ni ki ne

Gül yüzün evrakını gülşende handan eyleyüp

Bülbül-i mahzuni güya kıldığun ya’ni ki ne

Asmağ içün canumı bir kıl ilen ey nev-nihal

Serv tek kaddüni peyda kıldığun ya’ni ki ne

Çünki dilden yoh durur meylün men-i dil-hasteye

Merhaba ehlen ve swhlâ kıldığun ya’ni ki ne

Çak idüb gün tek giribanunı her dem gözine

Sûbh-dem yüzüni peyda kıldığun ya’ni ki ne

Çünki devr itmez ayağı meclis-i uşşak-arâ

Leblerin câm-ı musaffa kıldığun ya’ni ki ne

Kudretidür sâni’-i pâkin ana insan dime

Sen anı manend-i eşya kıldığun ya’ni ki ne

Leyli zülfinin hayali ışk ilen Mecnun teki

Meskenünü kûh û sahra kıldığun ya’ni ki ne

Secde kılmağçün dilersen kaşları mihrabını

Özini sen ehl-i takva kıldığun ya’ni ki ne

Validinin ma’nisin yâd eyleyib her dem-be-dem

Cahidü lafzında ifna kıldığun ya’ni ki ne

Ayağı tozında ol serv-i revanın ey gönül

Virmek içün can müheyya kılduğun ya’ni ki ne

Sidre birlen müntehaya kadrini teşbih idib

Kadrini ve't tûr-i Sina kıldığun ya’ni ki ne

İster idim kurtulam geldikçe bir bir gussadan

Gün-be-gün derdüm müsennâ kılduğun ya’ni ki ne

İşigünde bî-nevâya iltifatun kem kılub

Hüsn ilen özüni garra kıldığun ya’ni ki ne

Ey Hatayi hâk ilen yeksan olıb ol mah içün

Azm-i sevda-yı Süreyya kıldığun ya’ni ki ne

Hatâyî

ELBET BİR GÜN BULUŞACAĞIZ BU BÖYLE YARIM KALMAYACAK...

Her kabir yazısı ayrı bir hikaye. Dünyaya ve dünyada kalanlara iki çift lafı olan birbirine yabancı iki kişinin kabrinin yanyana gelmesi de ayrı bir hikaye:

Boşa geçiyor ömür...!! 

Sığamadık ne hayata 

Ne hayatımızdaki insanların hayatına 

Ya fazla geldik ya eksik kaldık 

Kendimize de yetemedik 

Şu koca dünyaya bile dar geldik... 

Gidenlere rahmet 

Kalanlara selamet olsun...

El Fatiha...Amin... EŞİ VE KIZI

AYŞEiLALDIMARSAK 

CELAL VE SAİMENİN ABLASIYIM 

BENİMLE MÜCADELENİZ OLDU 

AMA KALBİM BU KADAR DAYANDI 

ZİYARETTEN MAKSAT BIR DUADIR 

BU GÜN BANA İSE YARIN SANADIR

***

Bir melek geldi geçti bu dünyadan. Saf, temiz, sevgi dolu, altın kalpli, nur yüzlü bir genç. 16 yıl gelişini bekledik, 16 yıl bile yaşayamadan, hiçbir şeye doyamadan gittin. Biz de doyamadık, ne seni sevmeye ne de senin o güzel sevgine... Kısacık ömründe hayatımıza kattığın tüm güzellikler için teşekkür ederiz meleğimiz. Gidişinle tüm neşemiz ve yaşama sevincimiz bitse de, sensiz hayatımızın bir anlamı kalmasa da, her geçen gün özlemin içimizi daha çok yakıp kavursa da şunu biliyoruz ki; sen bizi cennetin en güzel bahçesinde bekliyorsun ve ELBET BİR GÜN BULUŞACAĞIZ BU BÖYLE YARIM KALMAYACAK...

Seni çok seviyoruz... Ailen

***

Çok kabristan gezdim ama böyle minyatür bir hobi bahçesi gibi dizayn edilmişine ilk defa şahit oldum. Ahşap parmaklıklarla çevrilmiş, iki yanına oturulacak mini banklar yapılmış, bir köşesine rüzgâr gülü konulmuş ve zemin çakıllarla kaplanmış. Merhum Tuncay'ın kabri toprakla tümsek haline getirilmiş, başucunda sadece isminin yazılı olduğu ahşap bir kitabe. Taburenin altına konulmuş bir Yasin kitapçığı. Ziyaretçiye, sizi bu kadar uzun süre misafir eden ev sahibine bir Yasin okumak kalıyor. Rahmet olsun.

Hayat da böyle bir şeydi benim için; hep bir yerlere gidecekmiş gibi duran, yalnız ve bir yere gitmeyen bir çiçek.

“.. bostan dolabının yanındaki, suları bana kahverengi gözüken o küçük ve eskimiş havuzdaki solgun ve kederli nilüferlere bakardım çocukken, babam onların kökleri olmadığını anlatmıştı bana. Neden bu çiçekleri hep bir şeylere benzetmek için kullandıklarını ancak büyüyünce anladım. Yalnızca bu çiçekler, hep bir yerlere gidecekmiş gibi azade ve özgür oluyorlar, ama küçük bir havuzun içinde bir yere gitmeden yaşıyorlardı. Hayat da böyle bir şeydi benim için; hep bir yerlere gidecekmiş gibi duran, yalnız ve bir yere gitmeyen bir çiçek. Bütün bir hayatın özeti buydu. Ben de bir yere bağlanmadım ve bir yere gitmedim; öyle solgun bir nilüfer gibi bir havuzun içinde yalnız başıma durdum, köklerimi salamadım, ne olduğum yere sağlamca yerleştim, ne başka diyarlara kaçabildim, içinde durduğum havuzla birlikte kirlenip eskidim. Bana bakanlar, beni seyredenler, beni sevenler oldu, ama kimse yakasına takmadı beni, kimse odasına koymadı, kimse beni sulayıp büyütmek için uğraşmadı; onlara ihtiyacım olmadığını, havuzda tek başıma yüzebileceğimi düşündüler, ben de yüzdüm, kederi, yalnızlığı, kirlenmeyi öğrendim ve hayata benzedim.

Ne garip, başka bir şey olmak da istemedim, beni beğenmeleri yetti bana…”

Ahmet Altan

Tehlikeli Masallar