SOL ELLE TUTULAN GÜNLÜK

Sol Elle Tutulan Günlük

22 Mart 2004

Senin izninle ulaşılması 

tutkuyla, bazen delicesine 

istenebilecek, güzel, mutlu 

ve ölümü kapısından içeri sokmayan 

sonsuz bir gelecek olduğuna 

inanıyorum elbette, Rabbim.

buna umutla, coşkuyla 

inanmak ister herkes.

çünkü yoksa böyle bir gelecek, 

yani böyle bir inanca dayanak 

bulunamıyorsa eğer, 

o zaman her şeyin, 

geçmişin, şimdinin ve geleceğin 

ve onların sahibi olarak Senin, 

herkes için 

peşinen kaybedilmiş olduğunu 

kabul etmek gerekiyor, Allah'ım.

ne olacak bu halim benim, Allahım? 

insanların diline çevirmek için 

Senin, rüzgârla, bulutla, 

yağmurla yazdığın muhteşem şiirleri, 

bıraktığım yerden 

kalemi elime almayalı 

belki bir aydan fazla oldu.

dün 'kitap sarhoşluğum tutmuştu yine; 

onca darlık içinde 

bir kucak kitap aldım yine sahaftan. 

ve eve dönerken yolda kendi kendime, 

"kitapların kendisi, dedim 

puta tapınmayı men etmeselerdi, 

benim gibiler için kolayca 

puta dönüşebilirlerdi."

Sana sığınıyorum 

böyle bir sapkınlıktan!

Son günlerde, 

ortada aksayan bir şey, 

bir suç, bir yıkım 

olmadığı hallerde bile 

kendimi suçlu, değersiz 

ve çaresiz hissediyorum.

bunun ne kadarı hastalık, 

ne kadarı sağlık? 

bilmiyorum, bilemiyorum.

"elli beş yaşını geçtin, 

şair olmak şöyle dursun, 

adam olabildin mi?"

insanın çok daha erken yaşlarda 

oyunların içinde bile 

kendine sormaktan sakındığı 

bu tür taşlı dikenli soruları 

sakınmadan yüzüme çarpan biri, 

ayrı bir benlik peyda oldu 

son zamanlarda bende.

uçurumların birinden ötekine, 

ip üstünde gezinen, 

abartılı ayna seanslarıyla 

kendini kırbaçlayan 

kendinden yılgın biri...

Rabbim, yardım et bana, 

beni bana karşı koru; 

beni kendi önümde küçültme, 

sahip çık kuluna, 

kendi ayakları altında çiğnetme onu!

yolumun üzerine 

çıkacağı güne kadar, ölümün, 

Sana doğru bir kaç adım olsun 

atmış olayım istiyorum, Allah'ım;

ama bildiğim, alıştığım şeyler 

yeni öğrendiğim, keşfettiğim şeyleri 

öyle çabuk benzetiyorlar ki kendilerine, 

attığım adımlar hep 

birbirinin tekrarı gibi geliyor bana 

ve başladığım yerden 

öteye götürmüyorlar beni.

oysa, Sana doğru bir adım, 

ötekilere benzemeyen bir tek adım 

atmayı başarabilsem, 

eminim, Sen de orada olacaksın,

Sen ve Senin büyük sanatın, 

Sen ve büyük arınma, 

Sen ve büyük dirilme!

Cahit Koytak

SUSMA SANATI

tek başına ve bu kadar acıyla

taşıyamayacağın kadar ağır 

ve dağınık geliyorsa sana 

içine aldığın dünya

ve yükünü paylaşsın diye 

ararken içinde birilerini, 

ikiz benliklerinden hiçbiri 

dönüp bakmıyorsa yüzüne,

önce üç gün, sonra üç ay, 

sonra belki üç sene 

Tanrıdan başka 

kimseyle konuşmamayı dene,

ne insanlarla, ne meleklerle, 

ne kitaplarla paylaş derdini, 

ne de kendi içindeki kalabalıkla...

bir de bunu dene, bakalım, 

bir de bunu dene 

ve O'nun kayrasını bekle!

Cahit Koytak 

GÖNÜLDEN GÖNÜLE

birinden bir şey umuyorsan, 

bekle, sen gitme istemeye, 

hele, sırtında ve yüreğinde 

bu bir dünya yükle, asla, asla!

bekle, o yollasın, yollayacaksa 

senin gönlünün umduğu yere, 

ister rüzgârla, ister yağmurla, 

ister rüyayla.

ama bir şeyler vermek isteyen sensen birine,

kendin yola çık hemen, onu bekleme.

gençleştirir, güçlendirir 

bunun için teptiğin yollar seni.

isteyen istemeden, içinden geçirmeden, 

her neyse gönlünden kopan, 

sen götür onu, sen götür 

gönlünle beraber, yoksulun ayağına,

ister demir çarıkla, 

ister ipek kanatla, 

ister sözün sefinesiyle, 

ister ışıltısıyla, gözyaşlarının.

Cahit Koytak 

BÜYÜK YOL

dizleri titreyenleri alıyoruz yanımıza, 

düz yolda ayağı tökezleyenleri, 

aklı tökezleyenleri,

yüreği hızlı çarpanları alıyoruz yanımıza, 

içi mezar gibi daralanları... 

ve çalmaya gidiyoruz Tanrı'nın kapısını.

içerden yaralılar kafilesiyiz biz, 

içerden ve dışardan engelliler kafilesi,

yoksullar ve yalnızlar kafilesi,

yoksullar, yalnızlar ve şairler alayıyız, 

evsizler, işsizler, sessizler, 

deliler, meczuplar ve sarhoşlar taifesi...

izbelerden, viranelerden kopup 

güle oynaya katılan katılana bize, 

şenliğe gidiyoruz, büyük şenliğe,

hatırlanmayacak kadar uzak geçmişten

Tanrı'nın katıksız şiirle yarattığı 

en uzak geleceğe, en büyük geleceğe...

Cahit Koytak 

SEVİNÇLER BİZİMLE GELMEZ

Sevinçler, yaşandıkları günlerin Taşınmazlarıdır, hepsi 

Hepsi ardımızda kalır.

Kimi sevinçler daha yüksektir 

Ne zaman başımızı çevirsek 

Eski siyah beyaz bir film gibi titrek,

Geçmiş günlerin doruklarında 

Bir anıt misali görünür. 

Sevaplar, yol arkadaşlarımız 

Hayat yolunda yan yana yürürüz 

Vicdan azapları başımızın belası, 

Çıkış kapısı yolunda bu âlemin 

Bizden hızlı yürürler önümüzde; 

Ölüm kapısına bizden önce varır, 

Alaycı bir bakışla beklerler bizi... 

Ne sevinçler, ne kitaplar 

Yanımızda sadece 

Sevaplarla azaplar.

Hüsrev Hatemi 

DERTLİ YILLAR

I

Demiryolu kenarı, o ahşap evde 

Oturduk bir süre ve bundan böyle 

Hayat uzayıp gidecek gibiydi 

Demiryolu misali önümüzde. 

Neydi o garın adı, sen girdin... 

Kapısına dayanmıştım yağmurda 

Sen içeride, terk edilmiş, boş 

Korkunç ve ürpertici vitraylı 

Paslanmış raylı garda kaldın.

Musiki sevkiyle bu gölgelikteyim 

Burda biraz vakfe mümkün mü beyim?

Güzel de olsa güz hüzünlüdür; 

Haydi bu sararmış tomarı sar da, 

Beni en dertli yırlarla çağır. 

Çünkü çirkâb ve çamur çoğalmıştır.

II

İnceldi keder, inceldi inceldi... 

Geçti iğnesine günlerin 

Ve oyasını işledi kalbimize. 

Tez silindi tezhibi, laciverdi, 

Sevincin, neşenin, bahtın 

Bilmem saadeti resmetti mi Abidin Bey,

Hayyam! Sen elemin takvimini yapar mısın?

III

Uzaklaş ama yavaş, bu ne telaş? 

Bana bir yaklaşan var sen giderken... 

Bana dönük olmalı gözlerin, 

Uzaklaş ama yine bana dönük... 

En sönük ışık bile fazla artık.

Ardımda adımları, ensemde soluğu 

Bir yaklaşan var bana, giderken sen.

Uzaklaş ama yavaş, ne bu telâş 

Ayrılık kalbimde bir elmastıraş.

Sonu geldi... 

Sonu geldi günlerin ve güzeldi.

Güzeldi eski Bostancı ve çivit mavisi sular,

Deniz kestaneleri, kara tren, mavi diken Artık her şey uzaklaşıyor benden.

Tanrım, bu görüntüler kaybolmamalı 

Ne eski Viyana, ne Londra, Vahşi Batı 

Ne Üsküdar kaybolmalı ne Edirnekapı.

Umarım kalkış gününden sonra 

Malik veya Rıdvan salonlarında, 

Tekrar seyrederiz oralarda.

Uzaklaş, gülümse uzaktan bir kere, 

Yüzün öte bahçelerin de gülüyse, 

İçim aydınlanacaktır gülümse.

Beni en dertli yırlarla çağır 

Çünkü çirkâb ve çamur çoğalmıştır.

IV

Ey Ezel Lodosçusu! 

Al eline tırmığını 

Ömrümün sahil yoluna vurmuş yığını,

Karıştır, belki bulurum 

Altmışlı yılları bu arada 

Epiktetos ve Câvidnameli günler 

Bir de erken gidenleri yaşıtlardan. 

Şimdi türbe duvarlarına da yapışmış

"Overlokçu aranıyor" ilanları.

Yoksa aranan ben miyim ey Lodosçu?

Yoksa sence gençlik yalnız 

Kadıköy vapurlarına mı vâbestedir?

Kulağım hep aynı sestedir 

Ey Ezel Lodosçusu! Sen de 

Çatlak, berbat ve sevdasız sesinle 

Beni en dertli yırlarla çağır. 

Çünkü çirkâb ve çamur çoğalmıştır.

V

Sefil bir sefinede gider sevincim, 

Kalbimse kıyıda kaybolur, yiter. 

Onu Nakkaştepe'ye nakşeylemeyin 

Defnedilsin, belki yeniden biter 

Beni ey damıtılmış güzellik!

Beni ey "hüsn"ün çehreleşmişi 

Beni en dertli yırlarla çağır, 

Çünkü çirkab ve çamur çoğalmıştır.

Hüsrev Hatemi 

ÇÜNKÜ ER YA DA GEÇ ALIR AŞK ÖCÜNÜ KENDİSİNDEN

199 

Yazık! Kadınların aşkı! Sevgili 

Ve korkulu bir şey olduğu bilinir ya 

Çünkü bu kumara sokarlar varlarını yoklarını 

Ve yitirdiklerinde onlara anımsatmaktan başka 

Bir işe yaramaz yaşam geçmişin acılarını, 

Bir kaplan sıçrayışı gibidir öç almaları da, 

Ölümcül, çabuk ve yırtıcıdır, ancak çektikleri işkenceyi 

Unutamadıkları için, duyarlar içlerinde, verdikleri cezayı.

200

Haklıdır da kadınlar, çünkü dürüst değildir erkekler 

Erkeklere karşı sık sık, kadınlara karşıysa her zaman, 

Kadınların değişmez yazgısı hep aldatılmaktır 

Ağlayan kalpleri yitirir umudu tanrılaştırdıkları erkekten 

Ve sonunda para tutkusu onları satın alır 

Bir evlilikte - nedir ki geriye kalan? 

Değer bilmez bir koca, vefasız bir sevgili sonra 

Dikiş nakış, bakıcılık ve dua ederken biter her şey sonunda.

201

Kimi bir sevgili edinir, kimi içkiye, kimi dine 

Vurur kendini, kimi eviyle barkıyla ilgilidir, dağıtır kimi, 

Kimi kaçar ve saygınlığını yitirir böylece 

Ve namus etiketinin yararlarından yoksun kalır ki 

Böyle bir çiftin evliliği kolay düzetmez öyle

Ve doğal karşılanmaz bu durum: sıkıcı 

Saraydan pis ağıla düşen kimi kadınlar

Nice şeytanlıktan sonra oturur bir de roman yazar. 

202 

Haidee ise Doğa'nın geliniydi, bilmezdi bunları, 

Tutku'nun çocuğuydu o, Güneş'in ışığıyla 

Yıkadığı ve ceylan gözlü kızların öpücüklerini 

Bile kuruttuğu yerlerde doğmuştu Haidee, 

Sevmek için yaratılmıştı ve bağlı olduğunu 

Duymak için kendini seçen erkeğe, 

Orda burda söylenenlere, yapılanlara kulak asmazdı 

Ne korkusu, kaygısı, umudu, ne de başka bir sevdası vardı. 

203 

Ve ah! Kalbin o çarpıntısı, o vuruşları 

Nelere mal olur bize! 

Nedeni ve etkisi ne olursa olsun tatlı 

Bir şeydir bu ya ve Akıl nasıl da 

Bekler, çalmak için Sevinç'in büyüsünü 

Ve yinelemek için ince gerçekleri, Vicdan da 

Yüklenmiştir güç bir görevi, yani "kıssadan hisse çıkarmayı" 

Castlereagh bunları da vergilendirir mi diye meraktayım doğrusu

Lord Byron