Nesrin

- Şimdi ben doğrusu evvelki çocukluklardan

Nâdimim; gönlümü isrâf ü tebâh ettiğimi

Bin merâretle bu gün anlıyorum; bir vicdân

Bana ihsâs ediyor işte bitip gittiğimi

Ben ki bitmez sanıyordum bu hayâtın şevki...

Etme, Nesrin, bana zehretme şu bir dem zevki!

Kız bu son âşıkmın kaç gecedir en coşkun

Bir muhâbbetle alevler saçan âğûşunda

Hep bu şekvâ-yı nedâmetle, mu'azzeb solgun,

İnlemiş sonra -Bunun neşve-i bî-hûşunda

Birtesellî bulurum belki...-hayâliyle bütün

Cism-i bî-tâbım bezletmiş idi:

-Bak her gün,

-Her zamân ben şeninim, hep sana münkâdım ben.

Lâkin artık yetişir: Aşk, o benim menfurum,

O benim zehr-i hayâtım... Bana hep sevmekten

Bahsederler; bunu artık çekemem, ma'zûrum!

Diye hem aşkını ithâm ederek, hem nevmîd

Bir verem hastası halinde müselsel ve medîd

İstikâlarla beraber yine ondan ebedî

Bir şifâ bekleyerek, kaç gecedir pür-nefret

Bir telezzüz, acı bir zevk ile eğlenmişti.

Şimdi artık bu ma'îşette büyük bir zillet,

Bir sefalet görüyor; ağlayabilmek... Heyhât!

Çoktan olmuş ona bî-gâne bu mat'ûn-ı hayât.

Ağlasam, âh azıcık ağlayabilsem, ömrüm

Bütün âlâm ile ekdâr ile geçsin, aramam.

Ağlasam, belki biraz yağsa o rahmet, görürüm

Şu bulutlarla sönen günde açık bir akşam.

Fakat efsûs!...

Evet, efsûs ki bî-çâre, senin

Ebediyyen kalacak böyle mülevves bedenin,

Ebediyyen kalacak böyle mülevves rûhun.

-Ağlamak... Hîç o sa'adet bana kısmet mi olur?

Ben ki bazîçesiyim her emel-i mekrûhun,

Bana ölmek yaraşır, başka sa'adet mi olur?...

Ah ben, ben ki henüz gönce iken solmuş gül

Gibiyim, böyle mülevves, bana ölmek bile züll!

Ta çocuklukta penâh ettiği âğûş-i vefâ

Doymadan germî-i nüşînine bî-çare sabı

Ebediyyen soğuyup, en acı, en rûh-gezâ

Bir ma'îşet onu velyetti... Bu bir hayye gibi

Çocuğun ma'il-i ulviyyet olan tıynetini

Sanki tesmîm ederek, cevher-i sâfıyyctini

Bir kömür haline koymuş, ona artık yaşamak

Bir felaket gibi olmuştu; reh-i âmâli

Bu soğuk terbiyenin karları altında uzak,

Pek uzak, hem bütün âsâr-ı şereften hâlî

Bir beyâbâna açılmakta idi; belki yarın

Bir güzel göz, iki dikkatli nazar, bir dalgın

Vaz'ı giryân-ı garîbâne, kızın bakir ü tam

Ne kadar duygusu kaldıysa tutup mahvedecek;

Sonra bî-çâre kadın -dul, beceriksiz, bed-nâm

Bir çürük meyve kadar hâr u mülevves, bitecek.

İşte Nesrin daha bir gonce-i nev-hande iken

Geçti, makhûr-ı kazâ, hep bu dikenliklerden. .

Şimdi artık yaşamaktan bile nefret duyuyor;

Şimdi artık bütün âmâlini tahlil etsen

Bir yudum zehr olacak; bir acı vahşet duyuyor

En safa bulduğu, en sevdiği alemlerden...

Bir sabah, evde, bütün bir şeb-i takat-şikenin

Ta'b-ı nekbeti altında ezilmiş, gam-gîn,

Otururken, kapıdan örtülü dil-ber bir kız

Korkarak girdi:

- Hanım, ben hamarat bir çocuğum;

Nineciğim öldü, babam yok; bana bir vicdânsız

Para teklif ediyor... Ben size kurban olurum,

Beni reddetmeyiniz, saklayınız... Hizmetten

Hiç yorulmam... Beni tahlîs ediniz zilletten...

Öf hâin!...

Bu teheyyüc, bu temenni, bu sıcak

Yaşlar altında vakûrane yanan vech-i güzîn

Kadının rûhuna bir aks-i teselli saçarak

Gözlerinden iki yaş düştü... O akşam Nesrin,

Yeni bir âşıkı reddeyledi; bir leyi-i huzûr

Çekti mazisine bir sütre-i nisyân, pür-nûr.

Tevfik Fikret