Bir ağlama duvarı bu

anılar gömülüdür zaten ben bir daha gömerim

çocuk olmuşum, hasta olmuşum, deniz olmuşum

yalnız bir sincabım belki

gömdüğü cevizlerine küsen

Ahmet Murat

Azgın fırtınalar denizlerde,

Şehirlerde ışıktan dalgalar

Bekleşen kadınlar geceleri,

Rüzgâr gibi kızlar, küskün çocuklar.

İnsanlar! Şeytanın sütkardeşi!

Bazı bazı sizleri de gördüm uzaktan;

O zaman sövmek geldi içimden

Ayıptır söylemesi…

Cahit Külebi

kalbi kırık bir beyazlık, küs bir çocuğun büzülen alt

dudağı, açmadan önce solmayı öğrenmiş bir çiçeğin

uykusuz sancısı, yeni çağların merhametli ve cömert

hayalcisi, hayatın kalbinde oturan vefa çiçeği, sanki

üzgün bir gül yaprağı, ruhunda bayram sevinçleri

taşıyan, sevdiklerini sevgisiyle yaşatmaya çalışan

Engin Turgut

Şair, dünya sana küsmüş diyorlar

Enlemleri, boy lamları birbirine karıştırdığın için

Bizimle uzlaşmadı, diye bağırıyor dini bütün olanlar

Sonun kötüye varacak, bildiririm…

Ahmet Erhan

sonra bir yanlışlık oldu küstüm kendime

tesellisiz bir sabırla boşlukları biriktirdim

evvel zaman önceydi…

yılan gibi kaygandı mutluluk

elimizden bir anda yitip gitti

Eren Aysan

tavanı kırmızı, duvarları beyaz badanalı

bir odada bir arada bir ara olmalıyız, hatırladınız

bıçak sapı gibi gülümsememe de izin vermelisiniz

– babam bana küstü, döv onu babaanne

Küçük İskender

Uzun yoldan gelmiş gibi yorgunum

Ne kimseye küskün ne de dargınım

Bir ahu gözlüye candan vurgunum

Garip gönlüm kapısında kul gibi

Neşet Ertaş

küsecek kadar sevmeli insan birini

o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman

niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu

demeli o varken de kimseye küsmemeli

Haydar Ergülen

Ne zamandır kurumuştu çiçekleri şiirlerin

taş duvar demir kapı bedeli ödenmiş acı

hangimiz hangimizden alacaklı

pencerede yağmur içimde dağlar ve gökyüzü

nefret ve hüzün

yalnızlık

barışığım hepinizle küsüm kiminizle

( Denizin sesi yüzlerinde kalkıp yürüdüler)

Refik Durbaş

bu gece susmaya gelsem sana

sıcak bir düşün terine

ayaz yedim bütün gün

bana şarap versen

kırmızı pembe beyaz

içimde küskün bir çocuk var

usulca örtsen üstümü gözlerinle

Zeynep Uzunbay

Dünya böyle gidiyorsa

Elbet bir nedeni var

Ben sana küstüm küserek.

Behçet Necatigil

sûr’um. susuyorum, kavmimin incinen gözüyle

bakıyorum burçlardan çöle. kaab uzak, hırka

küs..hüseyin ki artık kalbimizde süs!

Metin Kaygalak

Yaşanacak hayat,

Şiirden uzun,

Kavgalar şiirden zorlu,

Ve gözyaşı,

Şiirden çok daha parlak

Olduktan sonra,

Odalardaki hüzünlü suskunluk,

Küstürmesin seni çocukluğuna.

Melisa Gürpınar

Küsmüş göğüne besbelli

Geleceği göremediğinden

Taşıyor oysa hüzünlü bitişinde

Doğuşunu yeniden

Metin Altıok

Ve sefil yaşlılığının küskünlüğü içinde

hayatını nasıl boşa harcadığını düşünüyor

güçlü, yakışıklı, sazı sözü yerindeyken.

Yannis Ritsos

Saatlerin yağmaladığı taze ömrüm,

Saklandığı şapkaya küskündür tavşan

Elimde değil diyorum, bu yaşamaktır

Söz alıp ayağa kalktığımda dağılıyor meydan

Gökhan Ergür

Gidersen sana da kırılacak, kal,

– Gönlüm ki, böyle her gidene küstü –

Ve deme “buradan bir akşam üstü

Giderken ardımda hıçkırarak, kal!

Hamit Macit Selekler

nice nehirler akmakta bahçeme

nice köprüler kurulmakta sözsüz

kim indi kuyuma, kim(in) di bilir misin

kûy-i yâre bırakıp giden kalbini

çürümüş yazlardan geçerek

son yaprakları son aşkları son hüzünleri

bırakarak ıssız yolculuğuna çıkan,kim

başkasına sığ kendisine derin bu mevsimde

serkeş akşamlara küskün yollara yoldaş

Mehmet Solak  

sen kimseye küsmezsin bilirim, gözlerin de

yaprak hırsızı güz: anılar düştükçe göz

dolar, yaz gelmeden temizlemek gerekir

gözleri yoksa küskünlük de gözyaşıyla kirlenir

Haydar Ergülen

onları

bakır bakraçlıları kıyısına küsmüş denizleri

hadi söyleyelim onları

hiçbiri değil sözümüzün muhatabı

seken taşın kara bahtlıları

Kenan Çağan

Ey sen!

Düzene düşüp aşka küsünce

Oyuncaklarını toplayıp giden çocuk…

Hala eski aklında mısın?

En sevdiğin turuncu trenin

Bende kaldı…

Farkında mısın?

Esra Güzelipek

Yorgunuz, kaybetmişiz, dalgınız, kırgınız, küsmüşüz

Bu çocuklar birer birer kaybolurken sisler içinde kime gidelim

Çok yürüdük yollar kayboldu yol bulduk sana geldik

Ne getirdin deme bize senden başka neyimiz varsa o bizim yokumuzdur

Geldik işte bunlar ellerimiz

Bunlar da ellerimizin büyük boşluğu

Mevlana İdris Zengin

Semih’le küsüşünce yaşamın bir anlamı kalmadı. Günler sakız gibi uzamaya başladı. Ne cinayet planları, ne bir ağız dalaşı, ne bir soğuk savaş atmosferi. Yalnızlık berbat bir şey, kürtleri bile özlemiştim neredeyse. Dayanamadım, gittim kapısını çaldım. Öyle baktım boş boş. Sarıldı bana.

‘‘Özlemişim lan seni,’’ dedi. ‘‘Küçük faşo, gir içeri.’’

Emrah Serbes / Üst Kattaki Terörist

bilirim herkesin bir şiiri vardır bir de umudu

hangi iklimin kırılgan ağacıyım ben

küskünüm, güz acısı çekiyorum işte

söyle be ustam

yerim neresi bu çıkarcı dünyada

alıp başımı nerelere gideyim

Bak ustam

gözlerim ıslak, hüzün akıyor yüzümden

küskünüm, yaşam ağrısı çekiyorum

kederimle boğuşmaktayım sancılar girdabında

...

yaşama yaslanmak için

şiirin burçlarına tutunmak yetmiyor ustam

al götür beni buralardan o uzak diyarlara…

Nuri Can

alınganlık, ah, bilmezsin, küsmem de küsülecek

zamanda, n’eyleyim varlığın yokluğundan tenha

senden başka küsülecek kimse mi bıraktın bana

bir ben kaldım bir de bıraktığın küskünlük tenha

Haydar Ergülen

Sana benzemiyorum

Hiç benzetmeye çalışma

Ya olduğum gibi sev,

Ya küs bir daha barışma

Sezen Aksu

Ah, İstanbul’un gözleri senin gözlerine nasıl da benziyor ışıltılı

Gözlerin arkadaş ve sevgili, gözlerin gurbet gibi bakıyor

Gözlerin susmanın bulutlarını taşıyor ve masum yazlar

Sen incecik bir yağmur olmalısın ovaların kalbine iyi gelen

Küsmesin gözlerindeki martı, gözlerini al da gel adalara kaçalım

Engin Turgut

Hey Çamlıca mehtâbı ne olmuş sana öyle?.. 

Küskün duruyorsun. 

Bir şey kuruyorsun. 

Seyrinle ıyan et bana, ilhâm 

ile söyle: 

Aksetmede âlâm-ı vatandan mı bu halet?.. 

 

Abdülhak Hamit Tarhan

Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;

Nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.

Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,

Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl…

Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl

Muhîtin hâli “insâniyyet”in timsâlidir, sandım;

Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neden andım!

Mehmet Akif Ersoy

Neden küstün bilir hep cürmün inkâr eylemez âşık

Sebep bu infiale naleî bî ihtiyarımdır

Salın ey nahli nâzım gel nolur bir kerre serv âsa

Sarayındır bu gönlüm ande eşkim cuyibarımdır

Leylâ Hanım

İşte gidiyorum, bir

şey demeden

Arkamı dönmeden, şikayet etmeden

Hiçbir şey almadan, bir şey vermeden

Yol ayrılmış, görmeden, gidiyorum

Ne küslük var ne pişmanlık kalbimde

Yürüyorum sanki senin yanında

Sesin uzaklaşır her bir adımda

Ayak izim kalmadan gidiyorum

Gerdiğin tel kalbimde kırılmadı

Gönül kuşu şarkıdan yorulmadı

Bana kimse sen gibi sarılmadı

Işığımız sönmeden gidiyorum

Kazım Koyuncu

Düştü nazlı filintası aklına,

Yastığı altında küsmüş,

Düştü, Harran ovasından getirdiği tay

Perçemi mavi boncuklu,

Alnında akıtma

Üç topuğu ak,

Eşkini hovarda, kıvrak,

Doru, seglavi kısrağı.

Ahmed Arif

Geçersen uğra çay demlerim, istersen ıhlamur,

sahi, zili bozuk kapının, seslen, küsüp gitme,

çocuk ol, ufak bir taş at pencereme

uyansın sokağa insin, elinden tutsun anılar.

Ruşen Hakkı

Küsmedim Neşedim kahrettim sana

Baban değil miydim sormadın bana

Olan olmuş yavrum ne deyim sana

Muharrem Ertaş

bir zaman senden ağlar kaldım gazala

sesim o uzak dağlarda dağdar şimdi

sanki unutmak için var anılar kinimde

ve sanki hep küs tadıyla söylenmiş bir şarkı duyduğum:

herkes bir gün bir aşkta imkânsız hâlâ

Kemal Varol

Evet, o rûh-ı safânın budur o ma’nâsı!

Fakat neden bilmem, hilkatın o eczası

Nigâh-ı nâfiz-i şi’rinle hep söner küskün…

Ahmet Hâşim

Bilim her şeyi bilmek değildir, bilim neyi nerede bulacağını bilmektir… Zamanında Kanunî’nin Süleymaniye Camii’ni açmaya geldiğini elbette görenlerimiz vardı… Bir köşeye bu intibalarını kaydetselerdi ve bir defterin yaprağında bu günü bulsaydık, fena mı olurdu? Ben bu geçmiş kişilere, ellerinde olan imkânları kullanmayan insanlara küskünüm…

A. Süheyl Ünver

Beytü’l-hazen, Yakup peygamberin en sevdiği oğlu Yusuf’u kaybetmesi üzerine üzüntü ve acı içinde çekildiği evidir. Kendisini anlayan olmamış, özellikle diğer oğullarının kendisine ve kardeşleri Yusuf’a ihanetleri ona ağır gelmişti. Bu davranışı kabullenemez, isyan eder ama elinden hiçbir şey gelmez; sabretmekten başka çaresi yoktur. Âdeta dünyaya küserek tüm üzüntülerini paylaştığı evine kapanır. Sabır ve derin bir tevekkülle Allah’a sığınır. En güzel çözümün onda olduğunu düşünür. Yakup peygamberin yazımızda ele alacağımız yaşamı Klasik Şiirimize akseder. Şairler onun kapandığı evi şiirlerinde “beytü’l-hazen” yanında, “beyt-i ahzan”, “külbe-i ahzan” şeklinde adlandırarak ele alırlar.

Adnan Uzun

Fısıldıyorsun, mırıldanıyorsun,

Titreşiyor dudakların…

Titriyor parmakların…

Nedensiz küsüyorsun bazen,

Bazen nedensiz barışıyorsun.

Şota Nişnianidze

Rakam’la 1 rezidans, yazı ile bir kabir

Bir tarafı dünyaya, bir taraf şehre küstü

Şafak sayıp duruyor gecekonduda gece

Hayat daracık sokak, ömür cadde-i kebir

Bu berzahta ey şair, bir sen kaldın sadece

Hüseyin Akın

“Kışın atlıkarıncayı kapatıyorlar sanıyordum,” dedi bizim Phoebe. Daha ağzını yeni açıyordu ne zamandan beri. Benimle küs olduğunu unutmuştu herhalde.

“Belki Noel diye açılmıştır,” dedim.

Ben ona bunu söyleyince, bir şey demedi. Herhalde benimle küs olduğunu hatırlamıştı.

J. D. Salinger / Çavdar Tarlasında Çocuklar

açları doyuran, küsleri barıştıran,

evsizlere ev, yarsızlara yar olan

yerle göğü insanın yüreğinde buluşturan

bir gül zamanına, gül umranına,

gül toplumuna, gül insanına.

Cahit Koytak

İlkokul birinci sınıfa giden bir çocuğun ne derdi olabilir ki… Öğretmen biraz fazla ödev veriyordur, kalemi zor tutuyordur, harfleri birbirine bitiştiriremiyordur, okulda bir arkadaşına canı sıkılmıştır ya da ne bileyim yaramazlık yapmıştır da annesi ceza vermiştir, babasına küsmüştür, kardeşiyle kavga etmiştir… Ne derdi olabilir ilkokul birinci sınıfa giden altı yaşında bir çocuğun…

...

Babaanne anlatıyor. ‘’Dün misafirliğe gitmiştik Mehmet’le. İçerde çocuklarla oynuyordu. Arkadaşları koşarak yanıma geldiler. Mehmet camdan aşağı atlayacak diye bağırıyorlardı. ‘’ Fısıltıyla anlatıyor babaanne. Mehmet duymasın diye. Niye yaptın oğlum diye sormuş. Babasının yanına gitmek istiyormuş Mehmet. ‘’Babamın yanına gitmek istiyorum.’’ Fısıltıyla soruyorum, ‘’Mehmetin babası nerede?’’ ‘’Öldü’’ demiyor babaanne. Sağ avucunun üzerine kafasını yatırıyor gözlerini kapatıyor, yine fısıltıyla ‘’iki sene önce’’ diyor. Gözleri kıpkırmızı oluyor birden fakat ağlamıyor Mehmetin yanında. Arada dönüp Mehmetin başını okşuyor. Gülerek, çikolatayı cipsi az yesin di mi doktor teyzesi deyip bana dönüyor. Gözleri kan çanağı…

Bu sabah ilkokul bire giden altı yaşında bir çocuğu muayene ettim. Solgun ve mutsuzdu. ‘’Babamın yanına gitmek istiyorum. Camdan atlarsam ölürüm siz de beni babamın mezarının yanına gömersiniz.’’ demişti, bir gün önce onu pencerenin önünde yakaladıklarında. ‘’Ne yapalım doktor hanım?’’ diye soran babaannesine bir profesyonel(!) olarak söylemem gerekenleri söyledim. Fakat çok uğraşsam da Mehmet’in yüzünü güldüremedim.

Zehra Betül

Işıktan sesleriyle ölüyor kuşatılmış bahçelerdeki çiçekler

Küskün zambaklar sığınıyor gecemin üşüyen dar kapılarına

Özcan Ünlü

ıslak bezde kalır alnın sıcaklığı

cam arkasında kıpırdar buğu

ümmîdir okuyamaz dudaklarını

nasıl bir alfabe bu

anahtar söz verir anahtarlığa

kapıda uyur geceler boyu

şiir küser koştuğu dağa

nasıl bir alfabe bu

ah bu müflis tüccarı ayıplamayın

bir vitrinden seçtim ben onu

fiyatını bilmiyordum

etiketi yoktu

A. Ali Ural

Küstün; we have a problem

O silahına davranınca ben de koynumdaki güle

Tomurcuklandı bir çocuğun gamzesi

Kılıcımı kırdım, kapımı kilitledim

Sûr’dan duvarlara yaslanarak

Yolumuzun bundan sonrasına hatıralarla

Küstün; we have a problem

Ah-u figan ağlayarak misilleme, muhafaza ve defans

Teşhiste hata olmaz; olur mu: Herkesin kaderi iki dudak arasında

Ben ise ‘oy’umu nedamete vereceğim yine

Arada bir görünüp kaybolan bulutların aşkı için

“Oy ben öleyim” diyen bir anayla

Küstün; we have a problem

Olmasa iyiydi ama oldu, hesap cüzlerinden bir netame : DAN

Borsa tahtalarına vur, tabelaları kurşunla

İnsan bile birikmezken zamanede bir hal

Gelirse başa, hangi günü gördün;

Kalbini yanına almayı unutma!

Yangında ilk o işe yarayacak unutma

Göğsün ve karnın aşkla, kalbin ölümle bir ilgisi

‘Oy’ un ise kahırla, bıkkınlıkla, ünlemle

Murat Özel

Dünya görüşü bir sondur, huzur arayan yaşlı, küskün insanlara göredir, saptamalar, düzenlemeler ve belirlemeler peşinde koşan son istektir. Oysa yaşam duygusu bir ilk arzuya ve ilk sevdaya benzer. 

Rilke

Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin

İçimde yalnız ve yapraksız

Bir kavak ağacı büyüyor -Çıplak ve göğe doğru-

Ama küskün ama yalnız ama yapraksız ve uzun

Bir ağlama duvarı bu.

Erdem Bayazıt

Her ne kadar küskün ve geçenleri hatırlıyorsa da acıdı gene ona;

Zavallı çocuk “Ah” diye bağırdıkça her defasında

Çınlayan sesiyle tekrar ediyordu “Ah”.

Publius Ovidius Naso

Yaşanacak hayat,

Şiirden uzun,

Kavgalar şiirden zorlu,

Ve gözyaşı,

Şiirden çok daha parlak

Olduktan sonra,

Odalardaki hüzünlü suskunluk,

Küstürmesin seni çocukluğuna.

Melisa Gürpınar

Ben sustum!

susmuyor yüreğimi kavuran kasırga

pencereme vuran yağmur damlaları

susmuyor dışarda inleyen rüzgar

yıldızlar küs

ay üzgün

yağmur dinmiyor

içimde binlerce şiir kanıyor her gece

kimse bilmiyor

kimse duymuyor

Nuri Can

kimbilir ki dündür, olgundur kalbimiz

yollarsa her zaman biraz küskündür

yokuşlarda ve inişlerde…

Zaman’dır seni sardığım kumaş

bekledin, örtülsün ki yavaş yavaş…

erguvandın, kayboldun dilegelişlerde

Hilmi Yavuz

Kıraç, boz ve kurak bir boşluktayım

kilimleri rüzgâra karşı astım

ben burada

sapların üstünde öğle uykusundayım

dünya aşağıda dağlar uzakta

ben küskünüm ama şu yamaç kadar

ama rengarenk, rüzgârda kilimler

ve harman sonu, yorgun yaprak, kaçkın keler.

Üzerine akşamın kapandığı gölüm ben

Bir kez hatıra ettim aşkı, bir daha etmem.

Seyrek salkımım bağda

Güz geçmiş üstünden

ve tenha.

Birhan Keskin

Heceleme beni artık Allah’ım

Bırak okunaksız kalayım

Kaderimin hepsi pek iyi olmasın varsın

Bak, ömrüm eriyor işte

Çocukluk fotoğrafımdaki kardan adam gibi yanı başımda

Bak, ilkokul talebesi kalbimden

Yine karne parası istiyorlar

Bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa

Yağmur yağdıkça

Bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor

Saçlarımda dolunay taneleri eriyor

Saçlarımda bir kızılderili reisi

Oturmuş barış çubuğu tüttürüyor

İsmi: Mehtapta öpüşen iki sevgili

Kalbim küs oysa, kalbim yalnız bir kovboy

Nedense şimdi evinden çok uzakta

Didem Madak

Ben böyle yürek görmedim böyle sevgi

Şimdi çocuk büyümekte günbegün

Bütün hüzünleri okşadı birer birer

Gizli bir ümide sarılarak biraz küskün

Metin Altıok

içimin ırmakları kurudu bütün yapraklar soluk

hüzün kokuyor çiçeğim

hangi yağmurları müjdelersen müjdele

yeşermez bir daha yangının düştüğü yer

aşk da küstü

kim dinler kalbimin kırık sesini artık

Nuri Can

gerçekte bir sevinç, bir mutluluk yok değildir yüreklerimizde

sevgiler umutlar yok değildir

öyleyse neden çabuk küseriz birbirimize

çabuk öfkeleniriz

durup durup böyle hüzünlenmemiz neden

anlamıyoruz da ondan mı yoksa

bir bütün olduğunu mutluluğun

umudun bir bütün olduğunu

Edip Cansever

Gül ki, benim küskün gönlüm o gülüşe özensin,

Sessiz dağlar kahkahana cevap versin, bezensin.

Rıza Tevfik Bölükbaşı

İki gözüm ona iyi bak

Dünyaya küskün gitti biraz

Zemheride çiçek açmış

Acılı, suskun bir topraktır o

Seslenmezsen

Merhaba demez

Hastadır, koluna gir

Yürüyemez

Ayakları tutuk

Metin Demirtaş

acı bir çaresizliktir gülümsemek dedim

küskün yanlarına mütercim sözlerin kanadı

güldün

acın büyüktür aklına çocuk

acın; acımdır gülüşlü felaketim

say ki bir babayım ve muğlaktır hüzünlerim

düşün ki iliğim

hüzünlü bir kızın yağmurlu sunağıdır

muğlak bir acı ne kadar büyütebilir ki seni

unutma;

acısını anlamsız şiirlerin yüklendiği şairler

Allah’tan almışlardır renklerini

ki Allah’ı severim

ve yine unutma;

şiir bedbahtların işidir

Hasan Tan

ve nasıl küserse Allah’a bir insan

ben de öyle küsmüşüm

Hasan Tan

Ben, yine de vazgeçmedim seni sevmekten.

Eskisi gibi değil ama.

Biraz buruk, biraz küs, biraz sitemkâr seviyorum artık seni…

Dudaklarımı ısırıyorum artık adın geçince.

Kavga falan çıkarıyorum.

Eskisi gibi sakin değilim ama olsun…

Cezmi Ersöz

Onu atmosferimize, suyumuza alıştırdığımız gün, bayramlar edeceğiz. Elimize görünüşü dehşetli, korkunç, çirkin ama, aslında küser huylu, pek sakin, pek korkak, pek hassas, iyi yürekli, tatlı ve korkak bakışlı bir yaratık geçirdiğimizden böbürlenerek onu üzmek için elimizden geleni yapacağız. Şaşıracak, önce katlanacak. Onu şair, küskün, anlaşılmayan biri yapacağız. Bir gün hassaslığını, ertesi gün sevgisini, üçüncü gün korkaklığını, sükûnunu kötüleyecek, canından bezdireceğiz. İçinde ne kadar güzel şey varsa hepsini, birer birer söküp atacak. Acı acı sırıtarak İsa’nın tuttuğu belinin ortasındaki parmak izi yerlerini, mahmuzları, kerpeteni, eğesi, testeresi ve baltasıyla kazıyacak. İlk çağlardaki canavar halini bulacak. Bir kere suyumuza alışmağa görsün. Onu canavar haline getirmek için hiç bir fırsatı kaçırmayacağız.

Sait Faik Abasıyanık

ve memeden kesilmiş

bir çocuk gibi

bütün dünyaya

küsmez mi

Ali Biçer

Şairlik, haksızlık etmektir düpedüz

Elma dururken üzümün karanlığına

Her bağdan yepyeni bir salkım heves

ve her adada başkalığıyla şımarıyorsa elma

ve üzümden sarhoş olacağına, ah geçkin şair,

elmadan başı dönüyorsa, unutur elbet

genç bir aşık gibi, bağbozumunu da

Kelimeler de şuç ortağı olur ve şiir bozulur

Üzümü küstürme, karanlık olan elma

Gecenin ve aşkın anlattığı da bu

Yaz geçsin tez güz evine dönsün

Ay ışığında yıkanmış vedalarda

sevdiğim bağbozumunu

Haydar Ergülen

Ben başkasının adası olsaydım

çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile

uzağa düşer, ölüm zaten bir kara ada, derdim,

bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim.

Haydar Ergülen

Küstüm sana ben nâfile yalvarma barışmam

Vâsıf-ı Enderûnî

Bir gün fazlaymış seninle iki gün az

Dört duvar açık deniz; alesta vira

Elbette suçsuzluk grameri çoğul ek almaz

Ne de bir babanın küsüşü oğluna.

Furkan Çalışkan

karafatmalar onu benden ayırdılar

o şimdi bana küsülüdür

kutu duvarları içinde

Asaf Halet Çelebi

Anne baba boşanmış çocukların babaya atar muhabbeti malum, liseye başladığım zamanlarda küstüm.

Bi gün aradı annemi, konuştular falan, annem verdi telefonu baban konuşacakmış diye. Konuştum, atar yaptım, tersledim falan, kapattık öyle.

Ameliyata giriyormuş, girmeden arayayım seslerini duyayım demiş. 2 gün sonra cenazesine gittim...

hermenotik nihilist

aşkları erteleyip durdum

küskün bir çiçektim

bin uçurtma yaptım başkaları için

ama benim bir uçurtmam olmadı

Hüseyin Avni Cinozoğlu

Sait’in bir yanı da, olur olmadık şeylere kızmasıdır. Nedir, kızgınlığı çabuk geçer, küskünlüğü de uzun ömürlü olmaz. Bu küskünlüklerden birini Orhan Kemal anlatır bize.

Bir gün iki yazar Parmakkapı’da karşılaşmışlardır. Bir süredir, bir tartışmadan ötürü araları şeker renktir. Orhan Kemal yolunu değiştirmek isterse de yapamaz:

– Merhaba.

Sait de belki yolunu saptırmayı geçirmiştir aklından. O da yapamamıştır:

– Merhaba.

– Nasılsınız?

Sait pompalı kahkahalarından birini atar:

– Teşekkür ederim efendim. Siz nasılsınız?

Sonra da Orhan’ın koluna girer:

– Bok. Nasılsınızmış… Bu ne kibarlık?

Küskünlük işte o an bu küfürlü deyişle ortadan kalkıvermiştir. Ama bu büyünün gerçekleşmesinde küfrün gücünü de kabul etmek gerekir.

Dalına küsen bir yaprak gibi

kapı aralandı ve çıktım

Cafer Turaç

Bir kızın yağmursuz küskünlüğü

Sen ki ağacını beğenmeyen yaprak

Süleyman Unutmaz

Yeridir, bu yürek şimdi ezilsin,

Yazılsın tarihi ve sezilsin…

Bir zaman vardı, şimdi yok sevgi

Sen çık ve salın, şunu da bil ki,

Küskün gider gidenler yer altına

Nice gevher bedenler çürüdüler

Gevher canlar imiş, parlıyor hâlâ

Tek sahipli ve çok yüzlü bir tebessüm

Özlem ve buluşmalar hep onunla.

Ben kınanma hırkasını kendim giydim eğnime

Hüsrev Hatemi

Kitapta bir yakınını huzurevinde ziyaret eden anlatıcı şu şekilde anlatır Şükûfe Nihal’i:

“ ….. o kadar mahzun, yalnız, içli, o kadar ‘mükedder’miş ki, yarı ’mefluç’ olmasa bile aşağıya, oturma odasına, öteki yaşlıların yanına ineceği yokmuş. Adı Şükûfe Nihal olan bu hanım kendi ‘mehpes’inde hala şiirler yazıyormuş, içe kapanıyormuş, ayrılırken bu dünyaya dargın, küskün ayrılıyormuş. (Mehpes: Hapishane. Mükedder: Kederli, üzgün. Mefluç: Felçli )

Huzurevinde bir iki kez ziyaret ettiğiniz gözleri sürmeli Bedia Hanım, ille Şükûfe Nihal Hanımın odasına da uğramamızı isterdi. Yatağında yarı doğrulmuş, daima eski şiirlerini okurken ya da yeni şiirler yazmak isterken bulurduk onu. Daima diyorum ama, Şükûfe Nihal Hanımı en çok gördüğüm gün beş on dakikadan öteye geçmez.

Gözleri sürmeli Bedia Hanım bir edebiyat aşığı olduğumu söyleyince, Şükûfe Nihal, ‘Size bir şiir okumamı ister misiniz çocuğum?’ diye sormuştu. Arkadaşının elini bırakıp gittiğini söylediği bu şiiri dudağımı ısırarak dinlemiştim.

Sonra bir seçki de rastlayınca ağlamaktan kendimi alamadım:

Son Hatıra

Adını ellerimle çizdim altın kumlara

Küçülen gözlerimde kurudu son damla yaş

Kumsal, deniz, sal, rüzgâr senden en son hatıra,

Solan ruhumdan sana bembeyaz bir soğuk taş!..

İşte, rüzgâr esiyor, dalgalar coştu yine;

Kumlara işlediğim hayalin da kayboldu…

Hicranınla yanarken ben derinden derine,

Karşında, solan yüzüm gibi, güneş de soldu…

Dalgalar, sürükleyin beni de enginlere,

Kumların arasında ben de bir parça taşım!…

“Ayrılmayız, beraber dalarız derinlere”

Derken, bıraktı gitti elimi arkadaşım…

Şükûfe Nihal Hanım şiirini bitirince ‘Uzlet köşesindeki şu ihtiyar kadını, sizin için okuduğu şiiri hepten unutmanızı temenni ediyorum’ demiş, hayatımda ‘uzlet’ sözcüğüne bir yer açmıştı.”

Selim İleri

Sana ey cânımın cânı efendim

Kırıldım küstüm incindim gücendim

Benim nevres-nihâl-i serv-bülendim

Kırıldım küstüm incindim gücendim

Rahmi Bey

çocuktum
küstüm
gidiyorum

Jan Ender Can

Onlar başka yazarlar buldular ben de dünyanın başka yerlerinde başka okurlar buldum. Ama eski sevgiliye bakar gibi hep gözümün kenarıyla onlara bakıyorum bana bakıyorlar mı diye. Bir gülümseme bekliyorum. Ama gülümsemezlerse onları gülümsetmek için bir çaba göstermeyeceğim. Küs ayrılacağız.

Ahmet Altan

Kitabı, insanın en büyük dostlarından biri olarak algılarım. Sürekli konuşabileceğiniz, istediğiniz zaman birlikte olabileceğiniz ve sizi sabırla bekleyen ve hiç küsmeyen bir dost.

Mahmud Derviş

söylesene hangisi daha büyük

toprağına küsüp kuruyan ağacın sevgisi mi?

dalından düştükçe yeniden yeşeren yaprağın ki mi?

-başkasında bulamadığım neydi sendeki?

Fulya Codal

Ey mâder-i hicranzede, ey hemser-i muğber;

Ey kimsesiz, âvâre çocuklar… hele sizler,

Hele sizler…

Örtün, evet, ey hâile… Örtün, evet, ey şehr;

Örtün ve müebbed uyu, ey fâcire-i dehr!…

(Ey hicran üzgünü ana, ey küskün karı-koca;

ey kimsesiz; âvâre çocuklar… Hele sizler, hele sizler…

Örtün, evet, ey felâket sahnesi… Örtün artık ey şehir;

Örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahpesi!)

Tevfik Fikret

kalbimle it dalaşındayız, hiçbir atlas kucak açmıyor içimdeki ülkeye

ölüme yıllardır küs olmasam bir akrebe sevda büyüteceğim

Charles Bukowski

Eskimeyen bir rüzgardan gelmiştir bir elinde evlat kokusu, öbürü küs

Rakının denize ilk defa bakışı gibi göğe bir karışması var ki

İşte bunu anlatamam, bunu bahçeye düşen gölge de anlayamaz

Engin Turgut

Kadınlar erkeklerden daha çabuk, daha derin küserler.

Murathan Mungan

İçimin denizinde bir kayık yüzüyor bir de küskün kır çiçeği.

Seni düşünürken boynumun sokağından bir fayton geçiyor.

Seni düşünürken parmaklarım yasak meyveye dokunuyor.

Engin Turgut

ve kadere küsmüştü o, bir kere

sevgiyi öldürdü diye…

Ahmet Muhip Dıranas

Bu dünyada renk , nakış , lezzet , ne varsa küsüm;

Gözümde son marifet, Azrail’e tebessüm…

Necip Fazıl

Çıkıp geliyorsun
Kor gibisin, bir kar gibisin
Soruyorsun: Zarifoğlu bana dargın mısın
Yoksa uyardılar mı seni sevdamızdan
‘Yaşamak’ bir perde gibi kalkıyor aramızdan
Zamansız mekansız bir tünel başındayız şimdi
O mavi gözleri görmüş olmalıyım
Bir ikindi vakti kaskatı ellerimin altında
Uçuşlu saçlar bukleler
Üstünde uyuyan eller
Sevgim uzanıyor
Soluk soluğa uyandırıyor menekşeleri
Görüyorum kıpırdanışlarını
Uykunda gül açan yanaklarını

Cahit Zarifoğlu

annesine dargın ölecek küçük kız,

annesi bunu bilmeyecek.

gülkurusu akşam alacası içinde

ölü bir kuş taşıdığını.

Asuman Susam

(Dargındım babama

söylemek zor

annemin kefeni solmamıştı)

babam da bana dargındı

Sennur Sezer

Dargın sevgililer yalnızlıklarına uzaklaşıyor

Attila İlhan

Bir yoldan kaçıp bir yoldan yine sana çıkıp gelen

Engin deniz -benim gibi kalbinle dargınsın sen!

Hayal yolunu tutuyorum yine senin sözlerinle

Her hayalin hüzne çıkıyor yolu yüreğimde.

Böylece bir gün ben de gelebilirim sana

Keşke sıla da olsaydım ah sılada!

Nîmâ Yûşic

Hangi taşı kaldırsam

Anamla babam

Hangi dala uzansam

Hısım akrabam

Ne güzel bir dünya bu

İyi ki geldim

Süt dolu bir torbayla

Şöylece çıkageldim

Kime elimi verdimse

Döndürüp yüzümü baktımsa

Kısmet kapıyı çaldı

Kör pınara su geldi

Ben şakıyıp durdukça öyle

Gülün kokusu geldi

Bebesi olmayana

Bunalıp da kalmışa

Acılarla yüklü

Dargın yüreklere

Yetiştim geldim

İyi ki geldim.

Ruhi Su

Sakin geceler şefkat olan encüm-ü bîdâr,

Titrer o karanlıkların evc-i kederinde,

Hüsran ü tahassür gibi matem nazarında;

Guyâ ki o dargın geceler ruhu boğardı

Her şey bizi bir korkulu rüyayla sarardı.

Ahmet Hâşim

yamalı bir kum torbasına dönmüşüm

kendimi dövmekten geliyorum

bir iş dönüşü saati

yorgunum, bitkinim

dargınım kendime!

Reha Yünlüel

Ve aslı olmayan bir şeye,

Beni bunca yıl inandırdı diye,

Dargın öleceğim Fuzuli ye

Aşk yoksun sen seni biz uydurduk,

Hüsrev Hatemi

Felek, ah ettirir, boynun kıl-ince…

Cihanlar, çocuklar, kuşlar içinde

Sızlar bir yerlerin

Adsız ve kayıp

Sızlar, usul-usul, dargın

Ve kan tadında bir konca,

Damıtır kendini mısralarınca…

Ahmed Arif

Bir ara gülümseyerek geçti yanımızdan. Dargın olduğu birine bile gülümseyebilmeyi nereden öğrenmişti?Ne kadar ölçülü, tartılmış ve nazik bir tebessümdü. Ben nasıl gülümsedim acaba? Onun kadar ustaca olmasa bile ben de gülümsedim. Ama kızmadım o gülümsemeye, haklıydı ve gene de surat asıp geçmenin yozluğu yoktu yüzünde.

Süleyman Unutmaz

Duygusallıkla varılan, ya da başka yerlerde, başka zamanlarda söylenenlerin kopyası olan yargılar ve acele yan tutmalar, insanı –özellikle zor koşullar altında- çok çabuk küskünlüğe ya da totaliterciliğe götürür.

Rasih Güran

Dargın ve küsülü olanları barıştır ki, sen de yarın Kıyamet gününde mesrur ve şad olasın. Hz. Musa (a.s.) münacatında, “Yâ Rabbi! Küsülü iki kişiyi barıştırana ne ecir verirsin? Senin rızanı kazanmak için halka zulmetmeyenlere nasıl bir mükâfat verirsin?” diye sordu.

Hak Teâlâ şöyle buyurdu:

“Ben de yarın Kıyamet gününde ona selâmet verip korktuğundan emin ederim.”

İmam-ı Gazalî

Ezvâk-ı gayz ü kîn ile mestîdedir serim;

Hûnumda zehr-i nûr- ı gurûb etmiş inhilâl,

Mezceylemiş zalâmını yeldâma infiâl.

(Hınç ve kinin zevkleriyle başım sarhoştur.

Kanımda gün batımı ışığının zehri erimiş,

Dargınlık katmış karanlığın uzun geceme.)

Ahmet Hâşim

Gün ola, devran döne, umut yetişe,

Dağlarının, dağlarının ardında,

Değil öyle yoksulluklar, hasretler,

Bir tek başak tanesi bile dargın kalmayacaktır,

Bir tek zeytin dalı bile yalnız…

Ahmed Arif

Kitaplarım somurtuyor. Biliyorlar ki dargınım. Yıllarca aldattılar beni ve ihsan ettikleri bir zerre ışık karşılığı nelerimi aldılar… Zaten kim aldatmadı beni?

Cemil Meriç

Çizgiyi geçtik mi geçtik, sen yalnız ben yalnız

Ondan öte ne dargın ne barışık

İki aşk ölüsüyüz salt iki tanıdık

Ah, bitti bitti bil ki bitti artık

Binde bir, bir yerde karşılaşırsak

İki ölü gibi- o da belki- selâmlaşırız…

Necati Cumalı

kimsenin olamadım

kimsem olmadı allah’tan ve anamdan başka

şartsız şurtsuz kim affettiyse hepimiz onunuz esasında

vurgunuz yarım kalana

kendimizle dargınız

ağlamak için insanın kendinden başka bir yari daha olmalı yarasında

Alper Gencer

Ey oğul!

Size düşen görev, karşılıklı iyi ilişkilerde bulunmak, karşılıklı olarak hediyeler vermektir.

Sırt çevirip gitmek ve birbirinizle dargın durmaktan sakının.

İyiliği emredip kötülükten sakındırmayı terk etmeyin. Aksini yaptığınız takdirde başınıza kötüleriniz geçer ve sonra yaptığınız dualar da kabul olmaz.

Hz. Ali (r.a.)

Kokundan havalanan kelebekler, sessiz cinler

Dönüp dolaşıp yine senin kalbine konmuşlar

Sanmıştım ki o kalbe de dargındın sen

Süleyman Unutmaz

buğulu bir camdan bakar gibisin

gözlerinde bu dalgın, bu yorgun bulut

yüreğimde güz kıyamet fırtınalar koparan

bu dargın bulut

Ayten Mutlu

Şiirlere bir insan, evlerden bir şey katmadan

Nasıl girer, şaşıyorum.

Örneğin daha demin kavgalar, dargınlıklar

Varken – işliyen saatler gibi alışılmış –

Kapı çalınsa, biri gelse, gülüşlerin, kaynaşmaların

Birden başlaması yok mu afallamış odalarda?

Behçet Necatigil

Dargın mısın yoksa bana?

Sesin, burukluğu taşır.

Gassan Satar

Annemin dargın

Yaprağıydım ben…

Arif Damar

kaç yol arkadaşı?

sürüyerek götürdüğümüz dargın beraberlikleri saymazsak

ne kalıyor elimizde?

ölenler,

terk edenler,

bir de telefonları, adresleri, kendileri değişenler

Murathan Mungan

hiç mihnet olmaz bunu bilirim

kırgınlıkla dağılmadım, dargınlıkla çözülmedim

inandım mı tam inandım kana bulandıysam hele

şimdi kazananla kaybedenin eşitliği gözümde

Zeynep Elif Arkan

Benimse dar; çünkü dargın havsalamın gücü yok bazı şeyleri taşımaya.

Önce kalbim lânete çarpa çarpa gümrah,

Sonra kalbim gümrah ırmakları tanımaktan kaygulu.

İsmet Özel

Ben kurtların eviyim

Çatım harap, komşularım cimri ve bunak

Sığ ufuklar kesmiş yollarını

Toprağım aç

Oğullarım kavgalı, kızlarım dargın

Ve genzimde türkülerim tutsak

Bir dost yok burada bana

Bu can çekişen vadisinde saltanatımın

Bir dost yok ki kapımı çalsın

Şu kuduz rüzgârlar gibi

Etime dişlerini geçirirken mırıldanarak

“Seni görmek geldi içimden sadece

Seni görmek için geldim ben”

Ama yok kimse

Hakan Şarkdemir

Kendi denizinin sularında durgundun sen

Yetmemiş kımıldatmaya yüzümün kıvrımlarını

Kokundan havalanan kelebekler, sessiz cinler

Dönüp dolaşıp yine senin kalbine konmuşlar

Sanmıştım ki o kalbe de dargındın sen

Süleyman Unutmaz

Bir şiir; bir darlık bir dargınlıktır

İnsanla insan arasında

Kapıyla menteşe arasında,

El ile kalem arasında

Ve düşünce

İlle düşünce

Tutunulamayan

Biri vardır

Hayriye Ünal

Nerede yenilirsek orada şımarık bir ayrılık

Kalbimiz, artık durmalı aşkların dargın yüzünde

Kar gelecek, kimse kimseyi beklemesin, yollar kırgın

Usulca gökyüzüne kapandı her pencere.

Veysel Çolak

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum

Ne tuhaf, vaktim olmazdı

yalnızlığı bunca bilirken

kendimi hiç yalnız sanmazdım

çevremde hep birileri vardı,

ben hep birilerinin yanındaydım

günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı

aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla

kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat

bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı

bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza

bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları

sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık

elde olmayan nedenle

sudaki halkalar gibi genişleyen

küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara

vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar

birbirimizi çok sevdik hep

yıllarla azala azala

Murathan Mungan

annesine dargın ölecek küçük kız,

annesi bunu bilmeyecek.

gülkurusu akşam alacası içinde

ölü bir kuş taşıdığını.

gümüş kıvılcımlı gece ıssız…

Asuman Susam

bu sabah resmini kaldırdım raftan

günlerdir kaçırıyordu benden gözlerini

dargın beyaz

takvimlerden önce biten yaz

yalnızca

mutluluğa varsın

ha

Enver Ercan

neremiz dargındı neyimiz kanıyordu hangi yalanlara

kaybolmamak için geçtiğimiz yollara bıraktığımız toy defterler

şimdi çivi yazısı kadar anısı uzak yabancı imza

neredeysen çık ortaya Joe!

artık geçmişi bağışla

Murathan Mungan

gene şiirlere dönmeliyim, dargın ve uzak

bir gülüşü parçalayarak içimde

yaşamım hep böyle sürüp gidecek

karşılıksız soruların bildik seyrinde

gene şiirlere dönmeliyim, yenilmiş

binlerce kez taşlanmış bir adam olarak

şiirde kazanan aşkta yitirirmiş

zar tutanlar gülebilirmiş ancak

Ahmet Erhan

Dalgınlığı, dargınlığı hırka gibi üstümde taşıyorsam

Sen ve benim aramda olduğundandır

Ben bunca yıl bir başıma

Taşıdıysam kendimi oralardan buralara

Senin ve benim aramızda bir aşk olduğundandır

Melek Arslanbenzer

Küs ister küsme bu güftârıma ey şûh-ı sîm-endâm

Tenimde şerhadan hâli ‘aceb bir sâg nerem kaldı 

Nûrî

Ve nimetleri adedince rahmetini gösteren deliller, şahitler, bize Rahîm, Kerîm, Enîs, Vedud olan Hâlık'ımızın, Sâni'imizin, Hâmi'mizin dergâhını gösteriyorlar. O dergâhta en makbul bir şefaatçi, acz ve zaaftır. Ve acz ve zaafın tam zamanı da ihtiyarlıktır. Böyle bir dergâha makbul bir şefaatçi olan ihtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır.

Said Nursî

Küsmek taşınması zor bir zırh ; ağır çünkü .

Üç günden sonra belini büküyor insanın

A. Ali Ural

Fehame, bazı insanlar vardır ki altmış yaşına gelseler yine çocuk kalır, nasihate muhtaç olurlar. Bu türlülere küsmek, gücenmek yerine acımalı!

Fatma Aliye Hanım

Küsmek, boyun eğmeyi reddetmektir. ''Gücüm sana yetmiyor; sen inle dövüşemem, ama

sana tabi olmayı reddediyorum" diyebilmektir.

Kemal Sayar

Küsmek aşkın belirtisidir belki, ama küskün aşık da hem sıkıcıdır, hem de hiçbir geleceği yoktur.

Orhan Pamuk

   "Üzgünüm ama önünde çok zor bir seçim var Elizabeth. Şu günden başlayarak, ister istemez, ya annen ne ya da babanla küsmek zorundasın. Annen, Bay Collins'le evlenmezsen Bir daha yüzüne bakmayacak; ben de evlenirsen!"

    Onun öyle başlayıp da böyle bitmesi karşında Elizabeth gülümsemekten kendini alamadı.

Jane Austen

Küsmeyi seven bir toplumuz. Her vesileyle küsmeyi huy haline getirmiş insanlarımız bile var. Oysa küsmek yoğun bir ilişki sürdürme biçimidir. Çoğu zaman, küsülen insan dost kabul edilenlerden daha sık hatırlanır.

Engin Geçtan

Küsmek ve darılmak için bahaneler arayacağınıza, sevmek ve sevilmek için çareler arayın.

Mevlâna

Her şeye ve herkese çatmaya hazırdı; sanki bir felakete uğramış, değeri bilinmemiş, talihine küsmüş güçlü bir kişiymiş gibi.

İvan Gonçarov / Oblomov

Dargın durduğumuz her gün mutluluğumuzdan bir parça yitirmiştik. Şimdi, bir an mezardan çıkman için hayatımı vermeye razıydım...

Fyodor Dostoyevski / Ezilenler

Şair, dünya sana küsmüş diyorlar

Sen barışamazken kendinle bile

Her varlık beyninin bir uzantısı olsa neye yarar

Çığrından çıkmış bu evrende?

Ahmet Erhan

İnsanların kayıtsız, suratsız, yorgun oluşlarına şaşırıyordu. Nasıl da dünyalarına küsmüş, nasıl da birbirinden bu kadar uzak ve yabancı idiler!

Cengiz Aytmatov / Gün Olur Asra Bedel

Küsmüş göğüne besbelli

Geleceği göremediğinden,

Taşıyor oysa hüzünlü bitişinde

Doğuşunu yeniden.

Metin Altıok

Dedemin günlük tuttuğunu öldükten çok sonra öğrendik. O gün günlüğüne şunu yazmış: 'En küçük torunum bugün beni azarladı. Küstüm ona.'

Erdal Öz / Cam Kırıkları

Benim yarim bana küsmüş, gayrı sözü benden kesmiş

Zülüflerin göze dökmüş sevilmeyi, sevilmeyi

Karacaoğlan

Ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum. Sadece müteessirdim. "Bunun böyle olmaması lazımdı" diyordum. Demek ki beni bir türlü sevemiyordu.

Sabahattin Ali / Kürk Mantolu Madonna

Dargın ayrılıklardan sonra hayat insanın içine sinmiyor bir türlü. Hep bir burukluk, bir kırıklık taşıyor insan. Bir şarkı, bir anı, bir resim kötü ediyor insanı. Hele gurbette, uzaklarda... Sen bu duyguyu bilemezsin...

Murathan Mungan

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,

büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;

kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Birhan Keskin

Sizi incittim ama sizin de bildiğiniz gibi, sevdiklerimiz kalbimizi kırsalar bile, onlara uzun zaman dargın kalamayız.

Fyodor Dostoyevski / Beyaz Geceler

Baktım sana kızgın değilim, kırgın değilim, dargın değilim. Kısacası artık ben sana hiçbir şey değilim.

Mehmet Ercan

Ne ben sana kızarım

Ne de zatın zahmet edip bana küssün 

Artık seninle biz

Düşman bile değiliz.

Nazım Hikmet

Sana kırgın, sana dargın, alınmış da değilim.

Bütün kahrım kendime...

Sakın üzülme. 

Yalvarırım üzülme.

Ahmed Arif / Leylim Leylim

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Henüz dinlemedin benden türküler

Benim aşkım sığmaz öyle her saza

En güzel şarkıyı bir kurşun söyler

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Sezai Karakoç

Herhangi bir insan bile mazisiyle dargın yaşayamaz.

Ahmet Hamdi Tanpınar / Saatleri Ayarlama Enstitüsü

Kendi kendine - Yarın gidecek ve benden dargın olarak...- Birdenbire içinde garip, tahammül edilmeyecek kadar büyük bir hiddet kabardı. -Neden böyle oldu; niçin herkes bana böyle yükleniyor?

Huzurdan bahsediyordu. Peki benim huzurum nerede kaldı? Ben yok muydum? Bu kadar

yalnız ne yapacağım?- Hemen hemen genç kadının kelimeleriyle konuşmuştu. -Huzur, iç

rahatı...-

-Bütün mesele burada... Orhan sözünü bitirmedi.

-Devam et!..

-Hayır, söyliyeceğimi unuttum. Yalnız bir noktada haklısın. Fenalığı kabul etmemek lazım.

Haksızlığı her kabul ediş, daha büyüğünü doğuruyor.

-Bir nokta daha var. Haksızlığa hücum ederken yeni bir haksızlık yapmamak... Bu harp,

olursa eğer, çok kan dökülecek. Fakat çekeceğimiz ıstıraplar beyhude olur, eğer metodu

değiştirmezsek... -

Ahmet Hamdi Tanpınar / Huzur

Dargın durduğumuz her gün mutluluğumuzdan bir parça kaybetmiştik.

Fyodor Dostoyevski / Ezilenler

Biliyor musun, iki insanın arasında, birbirine kızgın olmanın da bir değerinin kalmadığı anlar oluyor. Ve bu, çok hazin bir an.

Sandor Marai

Sana kızgın değilim. Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum. Sonra seni seviyorum. Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum. Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim.. Allahaısmarladık.

Sabahattin Ali / İçimizdeki Şeytan

İnsanların birbirine eziyet çektirmesi kadar canımı sıkan başka bir şey daha yok; yaşamlarının baharındaki gencecik insanlar, tam da bütün sevinçleri yaşamaya en açık oldukları zamanlarda, birlikte geçirecekleri şu kadarcık güzel günü kızgın, asık suratlarla mahvediyorlar ve boşa harcanan günlerin yerine yenisinin konulmadığını anladıklarında çok geç oluyor.

Johann Wolfgang Von Goethe / Genç Werther'in Acıları

Kızgın bir duruma veya şiddetli bir aşka düşen kişi, ruhunun bir kap gibi dolduğu bir noktaya ulaşır; ama bir damla su daha gerekir: tutkuya yönelik iyi niyet (aynı zamanda genel olarak kötü niyet diye de adlandırılır). Sadece bu küçük nokta gereklidir; sonra kap taşar.

Friedrich Nietzsche / İnsanca, Pek İnsanca

Sen gülünce gülümsüyor olmama kızıyor,

Küsmek için geç kaldığımı düşünüyorum.

İbrahim Çolak

İnsan bu kadar çok sevmemeli, kimseyi bu kadar çok sevmemeli, kendi çocuğunu bile.Her sevgi, had safhaya varmış bir bencilliktir.

Sandor Marai

Etse de her ne kadar hâtır-ı zârım muğber

Ben o mir’ât-ı ruhun üstüne toz konduramam

(Her ne kadar zavallı gönlümü incitse de,

Ben o ayna yanaklıya toz konduramam.)

Pertev Efendi

Acaba kim şu sîmîn-ber,

Kime âşık kime muğber?

Abdülhak Hamit Tarhan

Bir fem ki beyân eder tazallüm

Bir tâze çiçek ya bir tebessüm

Bir çehre ki gösterir teverrüm

Bir mevç-ya bir mezâr muğber

Abdülhak Hamit Tarhan

ah nasıl da yalnızım şimdi

oysa yakın değildim yaşarken ona

ne çok ayrıydı düşüncelerim ondan

ve içimde kırgınlıklar vardı

çocukluk anılarıyla korlanıp yanan

Neşe Yaşın

Dalından kovulan

bu yaprak

ağacına kırgın

ben sana değilim

Mesut Adnan

Müslümanın, din kardeşine üç günden fazla dargın durması helal değildir.

*

Müminler birbirini sevmede, birbirlerine karşı sevgi ve merhamet göstermede tek bir beden gibidir. O bedenin bir organı acı çektiği zaman, bedenin diğer organları da uykusuzluk ve yüksek ateş çekerler.

Hz. Muhammed (s.a.v.)

Veda Şiirleri Bercestem

Uzun yıllardan sonra 

Sana bir daha rastlarsam

Seni nasıl selamlamalıyım 

Susarak mı, ağlayarak mı?

Lord Byron

“Vedalaşmaların ilmini yaptım ben,”

Sürgünlerin uzmanlığını.

Bir vapur nasıl kalkar bir limandan.

Tren nasıl acı acı öter, öğrendim.

Cevat Çapan

Büyük istasyonlardaki büyük vedalar için

Trenler uzun bekler güzel bir gelenektir

Büyük istasyona benziyor artık bu ev

Tren bir yolcu daha edinecek demektir

Abdülkadir Budak

Son Tren sessizce perondan ayrılırken,

Baş öne eğilir hafiften,

Umuda veda,

Köksal Özyürek

O mavi gözlü bir devdi.

Minnacık bir kadın sevdi.

Mini minnacıktı kadın.

Rahata acıktı kadın

yoruldu devin büyük yolunda.

Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,

girdi zengin bir cücenin kolunda

bahçesinde ebruliiii

hanımeli

açan eve.

Nazım Hikmet

Elveda gençlikte geçen günüme

Ezirâil el atıyor canıma

Yanarım gençlikte, o zamanıma

Acı tatlı günler hep hayâl oldu

Nerde gençlikteki geçen çağlarım

Sustu bülbül gazel döktü bağlarım

Her gün hatırlarım her gün ağlarım

Veysel ağlamanın zamanı geldi

Aşık Veysel

‘Yavaş yavaş delirdim, kimse bunu farketmedi’

Solgun bir yaprak düştü boğazın sularına

Tam da bahara çalarken gözleri

Avunacağı bir sevda vakti

Ağlatarak bir yalnız kenti

Anlatamadıklarıyla veda etti.

A.Yavuz Yavrutürk

Vedâ limanına gemi yanaşır

Herkes tufanını içinde taşır

Bağlanırız, tul-i emel güderiz

Sonra bir gök-ata biner gideriz

Ömür kısa, hikâyemiz uzundur

Cümle âlem bu zindanda mahzundur.

Olcay Yazıcı

Hiçbir şey yolunda gitmiyor…

Kuru bir elvedadan fazlası var sana söylemek istediğim

Kırık kalbine sıkıştırılmış sıkıntıdan fazlası

Tom Waits

Aşka ne zaman veda

Demiş ki bu topraklar

Cahit Zarifoğlu

Eser kalmasın esrikliğinden,

Güz geçti vedalaş güzelliklerle 

Martifal mi okuyorlar martılar? 

Hüsrev Hatemi

Vedaların yasını tutamayız.

Vaktimiz de kalmadı, gözyaşlarımız da.

Veda anını bile tanımayız.

Birdenbire gözyaşları içinde kalırız.

İşte vedalaşmışız.

Muhammed Ali Taha

İtiraf edeyim, gençken ölmeyi çok isterdim. Çoşkuyla ölmek isterdim. Kendi gözümde kendim ancak böyle tam ve gerçek olabilirdim. Çok istedim, çok. Her yılı acaba bu yıl ölebilecek miyim diye umarak geçirdim. Bazı yolculuklarda, bazı hallerde öleceğim içime doğdu ama ölmedim. Bazı sabahlar yatağıma bakıp gece dönmeyeceğim diye içimden geçirdim ama dönüp gene o yatakta uykuya vardım. Bazen kırlık bir yerde, bir ağacın altında omzumda telaşla yürüyen bir karınca, bir ağacın altına uzanmış halde sırtımda ve bacaklarımda giderek artan bir nem ile yaprakların arasından görünen gökyüzüne bakarak ve elimde bir şiir kitabı ile şiir okuyarak ölmek, göğe veda etmek isterdim.

Şule Gürbüz

“Elveda İstanbul! Aziz ve büyük şehir, çocukluğumun rüyası, gençliğimin emeli, hayatımın unutulmaz hatırası! Elveda, Şark’ın güzel ve ölümsüz kraliçesi! Zaman bahtını, güzelliğini bozmadan değiştirsin ve çocukların seni bir gün benim seni gördüğüm ve terk ettiğim aynı delikanlı heyecanının sarhoşluğu içinde görebilsinler.”

 

Edmondo de Amicis 1874

Gidenlerden bir şairimiz de 16. yüzyıl şairlerinden Hayali’dir. Hayali sevdiğinden ayrılırken insanın içine işleyen bir beyitle vedalaşır: “Anı hoş tut garibindir Efendim, işte biz gittik / Gönül derler ser-i kûyunda bir dîvânemiz kaldı.” (İşte biz gidiyoruz adına gönül denen delimiz, senin semtinden ayrılmadı / Onu hoş tut, senin ilgine muhtaç bir kimsesizdir.) Bence Divan edebiyatımızın en etkileyici ayrılış şiirlerinden biri, Hayali’nin bu gazelidir. 

Hüsrev Hatemi

Söyleyecek başka sözüm yok. Her şeyi söyledim. Elveda… Bana darılmayın; çünkü burada asıl cezalandırılan benim; sizden yüz kez daha çok cezalandırılmış durumdayım, sizi bir daha görememekle cezalandırılıyorum. Elveda. Elinizi istemiyorum. Gereğinden fazla bilinçli bir biçimde bana eziyet ettiğiniz için şu dakika sizi bağışlayacak durumda değilim! Daha sonra bağışlarım; ama şimdi elinizi istemiyorum.

***

Şimdilik elveda!... Sevgilim, engel olmam sana... Aradan çekilirim... Çekilmesini bileceğim... Sen sağ ol sevgilim... Madem bir saatçik beni sevmişsin... öyleyse sen de ömrünün sonuna kadar Mitenka Karamazov'u unutmayacaksın... Bana hep Mitenka derdi, Fenya hatırlar mısın?

***

— Elveda İvan! Beni çok kötüleme!

***

Elveda Piyotr İlyiç. Beni kötülükle anma!...

Karamazov Kardeşler – Dostoyevski

Elveda dostum, hoşça kalın, hoşça kalın. Mutlu yaşayın, kendinize iyi bakın. Dualarım hep sizinle olacak. Ah!

Öyle üzgünüm ki! Kalbimde bir ağırlık var. Bay Bykov beni çağırıyor.

Sizi hep seven

Dostoyevski-İnsancıklar

hazırlıyorum valizimi

ve yerleştiriyorum içine:

güneşli günleri

ve zamanın kokusunu

sıcak kumu

rüzgarı, denizi

çokça yemek

en kırmızısını şarabın

sarılan bakışları

bazı kelimeleri

vedanın gözyaşları

bir tebessüm bırakan

Ruth W. Lingenfelser

Bırak gözlerim veda eylesin,

Dilimin söylemeye varmayan!

Zor, zordur taşınması erkeğin!

Goethe

Bu şehirden gidiyorum

Gömerek geceyi içime

Sabahın hüznünü beklemeden

Gidiyorum bu şehirden.

Erdem Bayazıt

Kabul et, uzaklardaki sevgilim,

Kalbimin vedasını,

Dul kalmış eş gibi,

Bir mahpusluk öncesi,

Dostuna suskunca sarılan,

İyi dost gibi.

Aleksandr Sergeyeviç Puşkin

“Hakkını helal et” bir itiraftır aynı zamanda. Söyleyenin kabahatinin veya suçunun sorumluluğunu üstlenecek cesarete sahip olduğuna işaret eder. O kişi, herhalde ömrü boyunca omuzlarında ağır bir yükle yaşamamak için “Hakkını helal et” demiştir. Öyle ya; bağışlanmamış suçlar yorar; yaşam enerjisinin katilidir. Cenaze törenlerinde ölenle bundan ötürü helalleşilir. Gidenin ama daha çok kalanın ruhu huzur bulsun, hayat devam edebilsin diye… Aksi takdirde, insan zamanla varoluşunun bir parçası olarak kabulleneceği vicdan azaplarıyla boğuşmaya başlar.

Elveda denmemiş aşklar gibi… Onları hiç unutamayız, alacakaranlık kuşağında öylece kalakalmışızdır. Artık her yer işaretlerle doludur ve hiçbir işaret kesin cevap içermez. Terk edilmekten de, terk etmekten de ağırdır bu yarım kalmışlık hali, bu alacakaranlık…

Gülenay Börekçi

Selam olsun, hurmalıkta vedalaştığım Resüle,

Bizleri dualar ile yolcu edicilerin en şereflisine.

Dostlar içinde hayırda kimse yetişemez Kendisine;

Salât ve selâm olsun Allah’ın Sevgili Habibine.

Abdullâh Bin Revaha (r.a.)

Bir intihar mektubu gibi kendine veda

A.Hicri İzgören

İçimde çırpınan dalganın var ettiği kıyıda

Gömdüm onu

Aşkla.

Bejan Matur

Bir çiçek mi koparacaksın,

Çiçekle vedalaşmalısın.

İhsan Üren

Şükranla veda ettiğimiz câm-ı fenâya

Son pendimiz ahlâfa devam olsun erenler

Dünyada bu iksir ile mes’ûd olan ervah

Ukbâda da sermest-i müdâm olsun erenler

Câizse harâbât-ı ilâhîde de her şeb

Yârân yine rindân-i kirâm olsun erenler

Tekrar mûlâki oluruz bezm-i ezelde

Evvel giden ahbâba selâm olsun erenler

Yahya Kemal Beyatlı

Ağlama artık.

Bu gidiş, hem gidiş hem kalıştır ikimiz için de.

Ben ne kadar gitsem de kalıyorum seninle

Ve sen,

Ne kadar kalsan da geliyorsun benimle.

Hoşçakal…..

Antonius and Cleopatra

hiçbir şey kalmayacak

hiçbir şey

kendi sesimden başka

var gücümle bağıracağım

ELVEDA ELVEDA

Ayten Mutlu

Elveda! Artık ben dünyada

Bir daha göremiyeceğim seni. 

Alfred De Musset

Gideceğim hatıradan daha uzun yollar boyunca

zincir halkaları gibi eklenen elvedalarla zamanın akışında.

Che

Hangimiz hangimize huzursuz bir veda

gibi duruyoruz şimdi bu gövdenin içinde

“İşte çıkış! İşte vaha!” diye koşarak

her yırtılan yerimize

Yücel Kayıran

Elveda Bakü! Elveda sade bir şarkı gibi!

Son kez kucaklıyorum dostumu işte

Başını altın bir gül gibi

Sevgiyle eğsin diye leylak rengi siste.

Sergey Yesenin

Diyorum;

Sefası bitti ömrümün,

Şimdi dağa çıkarım, düze elveda.

Düze duman çöker, düze kar yağar,

Bahara elveda, yaza elveda…

Bahtiyar;

Derinde sızlayıp yaran,

Kalbini dağlayıp üzer herzaman.

Göze hüzün çöker, göze yaş dolar,

Sevince elveda, düşe elveda…

Şimdi özkökünden süzülen benim,

Özge budaklara dizilen benim,

Şimdi ne sen sensin ne de ben benim,

Biz ki biz değiliz bize elveda.

Bahtiyar Vahabzade

Ah ne vedadır ne vebadır ne vebaldir bu!

Gitmek değil, artık dağılmak benimkisi

tozuyan aklım ve hafızamla.

Bitsin artık bu şiirler, bu kitap, bu içe dönük cihannüma

Hayalse katili bir insanın

cesedi vurmaz hiçbir kıyıya.

Adnan Özer

Görebildiklerim, gördüklerim;

Sadece, onları daha çok yüceltmek için.

İyi dostlar, yiten umutlar, uçup giden zaman;

Hepsi tükenince, sadece söyleşi kalır geriye!

Elveda, yurdumdan daha öte olan sahilim;

Bulmayı umut etmeyecek ve aramayacağım.

Gittiğim yerde umarsızca dolaşacağım;

Acıyla anarak, geride bıraktıklarımı.

Richard Henry Wilde

Elveda, elveda aşkım;

Gitmeliyim bugün!

Bir öpücük, tek bir öpücük ver bana;

Çünkü, sonsuza dek ayrılıyorum senden.

Elveda, elveda aşkım sana!

Johann Ludwig Uhland

Olamadın bir yıldızın kayışı kadar hayatımda

Zaman çok kısaydı bizim için

Yetmedi gözlerimizden yaşı silecek kadar

Ne de elveda diyebilecek kadar…

Abdulhak Hamit Tarhan

Elveda! Gitmeyecek dualarım boşa

Gökyüzüne taşıyacak ismini senin

Eğer Tanrılar aldırıyorsa dualara

Bizlere mutlu bir hayat sunmak için.

Sözcükler, iç çekişler, hıçkırıklar boşa

Kanlı gözyaşlarından daha fazla şey söyler

Feri kaçmış ve suçlu gözlerde gizlenen

Bir elveda sözcüğü, – Elveda! – Elveda!

Lord Byron

ama gittiniz,

ağır veda havası çaldı sokak ortasında

Pelin Onay

Kemana veda

Yağmurda şeytan ve şapkası

Silahın ölümünü kutluyorum

Tren kaçırmış gibiyim

Sana veda

Sezai Karakoç

Çağ bu:

Kadınlar geçiyor aşk öykülerinden

Harfleri tutuşuyor kelimelerin.

Şiirin içinde. Aşk’a veda…

Köksal Özyürek

Vakit tamam!.. seni terk ediyorum.

Bu, kırık ve incecik

Bir veda havasıdır.

Tutuşan ellerimden

Parmak uçlarına değen sıcaklık,

İncinen bir hayatın yarasıdır…

Yusuf Hayaloğlu

Sana vedaya gelmedim

Bu yağmuru getirdim sana

kederimi, bir de elvedamı

kalbimi getirdim, hasretinden

çırılçıplak kalmış vuslatımı

getirdim, gurbetimi bir de…

Kalbinden başka yerde arama

hasretimi de, gurbetimi de…

Refik Durbaş

beni güzel olan her şeyin dışına kapadılar

çocuktum

küstüm

gidiyorum

Jan Ender Can

Artık biliyorum ..

Denk gelmeyecek ömrüm

Ömrünle

Birazdan

Veda edip gideceğim

Senle dolu yüreğime….

Almira Şehrazat

akşam,

uysaldır, boynunu bükerek gelir,

ve teslim olur bana şiirler, elvedâlar...

işte ben gittim, herşeyi söyledim, gittim;

işte benden herkese,

herkese bir sonbahar...

Hilmi Yavuz

Zamanın tek bir anda

eşiğini aşmak üzereyken,

anısı bile bizlerin

uçup gidecekken,

bırak bizi ey Ölüm, elveda diyelim dünyaya,

bırak, gecikelim biraz daha!

Vincenzo Cardarelli

Sabrı tükenen ruh günahtan günaha

………İlerler, bağışlanmadıkça o arıtan ateşce,

………Orada ölçülü davranmalısın, bir dansör gibi.

Gün ağarıyordu. Çirkinleşen caddede

………Ayrıldı benden, bir tür vedalaşmayla,

………Ve gözden yitti borular öterken.

T.S. Eliot

Veda, veda ediyorum sana.

Bırakıp bırakıp seni böyle

Gitmek bir mucize kuşkusuz,

Babamın söylediğine göre.

Edwin Muir

“Ben ve Kadınım, sonsuza dek”

Böyle başlar aşk. Fakat

bitirir kendini sıkıntılı bir elveda ile

“Ben ve O kadın”

Mahmud Derviş

Artık elveda. Ruhlarımız ve bedenlerimiz

ayrılıyorlar sonsuza dek birbirlerinden. Benim

için sen yoksun ve artık olmayacaksın;

bozdu aramızdaki bağlılık yeminini yazgı.”

Hicranla bağırmak istedim o zaman kıvranarak acıdan;

gözlerim kan çanağına dönmüştü ağlamaktan;

uyandım uykumdan. Duruyordu gözlerimin önünde;

gördüğümü sanıyordum onu kararsız gün ışığında.

Giacomo Leopardi

Saz heyeti, neden vedalaşmadan

Arkanıza bakmadan gidiyorsunuz?

Hüsrev Hatemi

Men dâr-ı bekâya azm edende

Dünyaya vedâ edüp gedende

Mensüz çeküp âhlar figânlar

Sahrâlara düşdügün zamanlar

Düşse yolun ol olan diyâra

Fuzûlî

İçimden bir ses ısrarla, henüz şehirden ayrılmadan babamı son bir kez görmemi, her ne yaşamışsak yaşamış olalım, onunla son kez vedalaşmazsam acısının bir ömür boyu başımda bir sarkaç gibi sallanacağını söylüyordu.

@

Birbirimize birkaç kaçamak ve hüzünlü bakış attık sadece. Sanırım vedalaşmak ve herkesin yolun gitmesi için bu kadarı kâfiydi.

Kemal Varol

Âşıklar Bayramı

Birbirleriyle uzun uzun konuşacak ve gereği gibi vedalaşacak vakitleri olmamıştı. O zamanlar şartlar böyleydi. Her birinin içinde söylenmemiş o kadar çok söz, o kadar çok düşünce kalmıştı ki! O günlerde halkın kalbinden geçenleri derleyip toparlayacak ve açıklayacak birinin çıkması ihtimali de pek azdı…

Cengiz Aytmatov

Oğulla Buluşma

Yaşamak bundan sonra, katlanılmaz eziyet.

Bir şey istemiyorum, ne teselli, ne umut:

Hareket edeceğiz!.. Kalbim dünyayı unut,

Dağlar, taşlar, elveda; gün, hakkını helâl et!

Ziya Osman Saba

Hatırla, gün gelip beni kader

Sonsuza dek senden ayırınca,

Üzüntü, sürgün ve seneler

Bu çaresiz kalbi soldurunca;

Düşün son elvedayı, hazin aşkımı düşün!

Yokluk ve zaman hiçtir insan sevmeye görsün.

Kalbim çarpıp durdukça,

O hep diyecek sana:

Hatırla.

Alfred De Musset

herkes ölüm kınaları sürünüp beni unutacak

ah ve ay’la görünecek görünmeyen

etimde sınanan bir veda ki

içimden o kelâm-ı kadîm akacak:

beni herkes en son gördüğüyle hatırlayacak

Kemal Varol

çok yalnızım, mutsuzum

göründüğüm gibi degilim aslında

karanlıklarda kaybolmuşum

…bir ışık arıyorum, bir umut arıyorum uzun zamandır

aradıkça batıyorum karanlik kuyulara

kimse duymuyor çığlıklarımı

duyan aldırış etmiyor çekip kurtarmak istemiyor

bense insanların bu ilgisizliği karşısında ilgiye susamışım

ümidimi yitirmişim

biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim

arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye

veda edeceğim

Nilgün Marmara

Bendeki mektuplarınızı, fotoğraflarınızı ve onların arasında bulunan birkaç hatırayı daha dün gece yakarak yok ettim. Yıllardır binbir müşkülatla sakladığım, her fırsatta baştan sona yeniden yeniden okuduğum mektuplarınızın yanarken çıkardığı alevlerde öfkelerimi, sevinçlerimi son bir defa daha seyrederek hepsiyle vedalaştım. Son ricamı tekrar ediyorum İhsan: Sizde bulunan mektuplarımı, fotoğraflarımı yakınız.

Sonrası sükût olsun…

Fatma Cevdet Hanım

Hayat budur, yavrum! Feryattır boyuna,

Vedalaşmadır, ayrılıştır sürekli!

Koparıp atmadı mı kalbimi kalbin,

Alıkoyabildi mi gözlerin beni?

Heinrich Heine

Elveda, elveda aşkım;

Gitmeliyim bugün!

Bir öpücük, tek bir öpücük ver bana;

Çünkü, sonsuza dek ayrılıyorum senden.

Elveda, elveda aşkım sana!

Johann Ludwig Uhland

Şimdi kervan yola çıkıyor… Meçhûl bir ülkeye doğru.

Çanları hareket işâretini vermeye başladı bile!

Sevin ruhum! Zavallı kuşum, kurtuldun nihâyet!

Nihâyet kafesin çöküyor… Demirleri dağılacak yakında.

Elvedâ gaileli dünya, günahlarla haşır-neşir olan dünya

Ruhum Allah’ın sâkin yurdunda dinlenecek artık!

James Clarence Mangan

Bu, gerçek elveda olacak. Mücadeleyle geçen beş yıl beni yaşlandırdı. Şimdi artık son bir adım kaldı – nihai olanı.

Che

Elveda, Elvira. Sonunda imgen ayrılıyor

yüreğimden yaşam ateşimle birlikte.

Elveda. Bu sevgi seni tedirgin etmediyse

eğer, yarın tabutumun

arkasından yüreğinin yandığını göster.

Giacomo Leopardi

Susmakla başlayan her elveda bir çerçeve parçalar

Duvara sığmayan görüntüdür hüzün

Kuşların olağan göçü sanırız

Meğer ki bir çiçek kendini erken soldurmakta…

Cihan Oğuz

Bir gün dünyaya edince veda

Peşimden istemem gözyaşı ,susun

Ağlayıp sızlamak yerine dostlar

Herkes bildiğince şiir okusun.

Captain Hook

sabahına ela bir ayrılıkla veda ettik..

konuştuklarımız değil

sustuklarımız doğruymuş o gece

unutma.

…

bu yaşımda da gel gör beni.

gel sen kapa gözlerimi!

Kemal Varol

Yaşlı ve yorgun ruhum

vedalaşıp uzaklaşıyor gölge ve ışıktan

Hüseyin Atlansoy

Diyeceğim kalmadıysa da , oyalanıyorum şimdi

Ve bu kâğıda damgamı basmayı göze alamıyorum

Sonuna dek götürsem bile bu işi

Daha da çok artacak mutsuzluğum:

Yaşamazdım şimdiye dek, öldürseydi acı insanı,

Ölüm kaçınıyor kendini vurmasını dileyen alçaktan,

Bu son vedalaşmayı da ölmeden atlatmalıyım,

Seni sevmek, sana dua etmek için hayata katlanmalıyım.”

Lord Byron

Senin artık gülmekten vazgeçtiğin gün

topladım bu hurûfât tozlarını.

Gözlerindeki ışığa yeniden dokundum, rutubetli

sabrını yarıladım, badem çiçekleriyle

tazelenen gönül bağını yağmurlu

vedalara bağışladım…

İhsan Deniz

Şimdi o anıyı arıyorum ve bir yanılsama olduğunu,

küçük bir elvedanın ardında, sonsuz bir ayrılık olduğunu düşünüyorum.

Jorge Luis Borges

sabahına ela bir ayrılıkla veda ettik..

konuştuklarımız değil

sustuklarımız doğruymuş o gece

unutma.

Kemal Varol

Her birleşen bir gün ayrılır, her yaklaşan bir gün uzaklaşır. Bu, Allah’ın kanunlarından biridir. Öyle büyük bir felakettir ki, kardeşi ölümdür. Çeşitleri vardır: İlki geçici ayrılıktır, sevgilinin dönüşüyle âşığın derdi biter. İkincisi, âşığın sevgilisini görmeyi yasaklayanın neden olduğu ayrılıktır. Üçüncüsü, dedikoducuların dedikodusundan kaçınmak amacıyla sevgilinin istediği ayrılıktır. Dördüncüsü, birtakım nedenlerden dolayı sevenin kendiliğinden sürüklendiği ayrılıktır. Beşincisi, yolculuğun veya evlerin uzak olmasının neden olduğu ayrılıktır.

Bu bölümde vedalaşmadan da bahsedilir. İki türlüdür: Birincisi, sadece bakışlarla ve göz işaretleriyle vedalaşılır. İkincisinde ise kucaklaşma ve birbirine sarılma mümkündür.

Altıncısı, iki sevgili arasında meydana gelen darılmalardan ötürü ayrılmadır ve en elem verici olanıdır ayrılığın. Son ayrılık ise, ölümden kaynaklanan ayrılıktır ki bu, tam anlamıyla ayrılıktır.

İbn Hazm / Güvercin Gerdanlığı

Rûhu bâzû-yı bâd-ı hâlikte,

Ömr-i nâçizi gam-zedâ-yı ziyâ’,

Dökülür berg-mürde, lâl-i vedâ’.

O sararmış giyâh, o yapraklar

Bûse-i elvedâa nâ-kadir

Hasta, fırkat-resîde leblerdir…

Cenap Şahabettin

Fani ömür biter, bir uzun sonbahar olur.

Yaprak, çiçek ve kuş dağılır, tarümar olur.

Mevsim boyunca kendini hissettirir veda;

Artık bu dağdağayla uğuldar deniz ve dağ.

Yazdan kalan ne varsa olurken haşır neşir.

Günler hazinleşir, geceler uhrevileşir;

Teşrinlerin bu hüznü geçer ta iliklere.

Anlar ki yolcu yol görünür selviliklere.

Yahya Kemal Beyatlı

Gümüşali, artık seni bulmalıyım

eskiden olsa aşk derdim

şimdi vedalaşmak diyorum buna

Murathan Mungan

Gönüllerin gözyaşına inandığı bir anda,

Çok sevgili yuvamızı yâd ellere bıraktık;

Dirseğimi dayayacak bir pencerem yok artık,

Elveda ey harap olan baba evi elveda!

Kemalettin Kamu

gurbet o kadar acı ki ne varsa içimde

hepsi bana yabancı hepsi başka biçimde

ne bir arzum, ne emelim yaralanmış bir elim

ben gurbette değilim gurbet benim içimde

eriyorum gitgide elveda her ümide

gurbet benliğimde bitirdi bir içimde

ne bir arzum, ne emelim yaralanmış bir elim

ben gurbette değilim gurbet benim içimde

Kemalettin Kamu

"Hoşça kal Harry, seni unutmayacağım.” Maria veda edip gitti. Yaz gülünün öylesine olgun ve dolgun kokusunda veda vardı, güz vardı, yazgı vardı.

Bozkırkurdu

Hermann Hesse

Bırak, tazelemesin bellek

Yatışsın sonsuzca yürek yaralarım;

Elveda ümit; uyu, istek;

Koru beni, tılsımım.

Aleksandr Puşkin

Çocukken, gençken ne zaman bir yerlere gidecek olsam üzülür, benimle ağlayarak vedalaşırdı. Babam gözleri çabuk buğulanan, merhametli bir insandı. Ben de pek kolay ağlıyorsam bu babamdandır.

Kemal Sayar

Yaş da geldi yaşlılığa erdi ya, herkese her şeye bir veda gözüyle bakıyorum artık. Eskiden gördüğüm, duyduğum dokunarak geçtiğim her eşyadan, her insandan, her yerden son bir kez daha görerek, duyarak, dokunarak geçeyim istiyorum. 

Ali Asker Barut

susulur, orda işte, sesindeki kargaşaya aldanır gönül

bir gün bir çocuk mecbur sorar:

bu nasıl gitmek

kahır, korku, sabır; vedâ bile mahrum bana

yalnız, etten ve kemikten bir ses: gitme!

hüküm soran donuk annedir

öpüp başıma koyduğum bir el

gıyâbında yargılanır kalbim

anlatılır: buymuş sana sebep

Kemal Varol

-Vasiyetnamenizi hazırlamış mıydınız? diye sordu Werner ansızın.

-Hayır.

-Ya ölürseniz?

-Mirasçılarım kendiliklerinden ortaya çıkarlar.

-Yani, son bir veda yazısı yollamak istediğiniz bir dostunuz yok mu?

Başımı salladım.

-Yani, kendisine hatıra olarak bir şey bırakmak isteyeceğiniz tek kadın da mı yok bu dünyada?

-Size açılmamı mı isterdiniz doktor? diye sordum, insanın sevgilisinin adını anarak öldüğü ya da sevgili bir dostuna pomatlı yahut pomatsız bir tutam saç bıraktığı yılları çoktan geride bıraktım ben. Yakın bir ölüm aklıma gelince yalnız kendimi düşünüyorum: Bazıları bunu bile yapmazlar. Yarın beni unutacak, daha kötüsü, hakkımda yalanlar uyduracak dostlardan, başkalarını kucaklarken bir ölüye karşı kıskançlık uyandırmamak için arkamdan gülecek kadınlardan bana ne? Hayatın kasırgası içinden birkaç fikirle çıktım ben, duygu aramayın. Uzun süredir kalbimle değil kafamla yaşıyorum zaten. Kendi tutkularımı ve davranışlarımı dikkatle inceliyorum, ilgiyle, ama hep dışarda kalarak. Benliğimde iki kişi barınıyor: Bunlardan biri, kelimenin tam anlamıyla yaşıyor, öbürü ise onu yargılıyor. Birinci, belki de bir saate kadar sizden ve dünyadan ayrılacak, ötekiyse… Öteki ne olacak?…

Zamanımızın Bir Kahramanı

Lermontov

yarım kalması bazı şeylerin, yarım

kalmak kötü, elvedâ demek

istediğim kimse var mıydı,

sanki birkaç tanıdık

ama önemi yok artık.-

Sefa Kaplan

Duvara, bir titiz örümcek gibi,

İnce dertlerimle işledim bir ağ.

Ruhum gün boyunca sönecek gibi,

Şimdiden ediyor hayata veda.

Necip Fazıl Kısakürek

Güldümse inanma, bil ki bu gülüş

Güldüğüm sabahın bir rüyasıdır

Dudaklarımdaki acı bükülüş

Veda akşamının sonsuz yasıdır.

Hangi kudret var ki solan ruhuma

Senden sonra yeni bir ışık versin

Söner gün geçince bu hain humma

Ağlar mıyım başka acıyla dersin?

Bir salgın alevsin içimde bugün

Yakmaya en sönmez yerden başladın

Eriyip sönersem ancak büsbütün

Sevmiş diyeceksin beni bu kadın…

Şükûfe Nihal Başar

Ellerinden bu yana ne sevinç gördü ellerim,

Ne de “elveda”dan bu yana bir

gülüş salıverdi dudaklarım.

Hart Crane

Kıyıdan el salladık beyaz bir gemiye

gemi gülümsedi. Ne top atışı, ne bir bayrak, ne isim

anladık bir dosta veda ettiğimizi…

Zerrin Taşpınar

son nefesi şairin

hazin bir veda ediş

sonsuza gülümseyiş bir musalla taşında….

Naime Erlaçin

İstediğim tek şey,

ne kadar yürüyeceğimi bilmesem de

“hayat” denen “yolun sonu”na geldiğimde

geride bırakacağım yaşantıma

mütebessim bir ifadeyle veda etmek.

Güneş Bor

Sen, yenik, bitkin düşmüş yüreğim, artık sana

Aşkta ne hırçınlıklar kaldı, ne de eski tat;

Elveda saksofonlar, hoşça kal içli flüt!

Arzular! aldırmayın bu somurtkan insana.

Charles Baudelaire

Evimin en yüksek penceresinden

Beyaz bir mendille veda ediyorum

İnsanlığa armağan şiirlerime.

Ve ne mutluyum ne de üzgün.

Bu alın yazısı şiirlerimin.

Ondan yazdım ve göstermem gerekir herkese.

Fernando Pessoa

Bel bağlama çabucak kuruyan gözyaşına

Düşünme vedalaşmaya geleni

Ve gelmeyeni

Hepsi gıybet kadehiyle meşgul

O halde vasiyet bahşet gölgeye

Belki de sana ihanet etmeyecek

Dönerken görse beni

Güneşin birinde ona doğru.

Ahmed eş-Şehavi

Şud çemân der çemen-i husn u letâfet liken

Der gulistân-i visâleş neçemîdîm u bereft

Hemçu Hâfız heme şeb nâle vu zârî kerdîm

K’ey dirîgâ be vidâeş neresîdîm u bereft

(Güzellik ve hoşluk çimeninde salındı ama daha

biz onun vuslat gülistanında dolaşamadan çekti gitti.

Hafiz gibi gece gündüz ağlayıp inledik.

Eyvahlar olsun; vedalaşmamıza fırsat kalmadan çekti gitti!)

Hâfız-ı Şirâzi

Elveda ey sayfalar, ey gece

Ey erguvani pencereler

Yüksek kurun darağacımı günbatımı

Yüreğim sakinken güvercin gibi…

Muhammed el-Mâgût

Nereye gidileceği bilinmedi mi, veda etmek içinden pek gelmez insanın. Ölmek üzere olanların veda etmekte o kadar zorlanmalarının nedeni de budur. 

Rilke

Ben, tek bir özlem düşünebiliyorum, mucizeler yaratarak dünyayı bir uçtan bir uca dolaşan. Tüm nesneler, bizim çokluk yolunu şaşırmış düşünce ve isteklerimizi kısa bir süre için ağırlamaya işte öylesine hazır. Gündüz ortaya koyduğum etkinlikle nesneler içinden yürüyüp gitmişsem, her nesnenin koynunda bir gece dinlenmek isterim. her nesnenin yanı başında uyumak bir kez, her nesnenin sıcaklığıyla yorgun düşmek, düşlere onun nefes alıp verişleriyle inip çıkmak, onun tatlı, gerilimlerden uzak ve çıplak yakınlığını organlarımda duyumsamak ve uykusunun burcu burcu kokusuyla güçlenmek, sabah olunca da o daha uyanmadan, veda etmeksizin yoluma koyulmak, yoluma koyulmak isterim.

Rilke

Bileğin diyorum

Sol bileğin

Yüzüme sürerdin

Vedalaşırdık

Damarın damarıma

Bana bıraktığın buydu

Gülten Akın

Ellerin yetişir vedalaşmaya

Niçin ağlıyorsun

Oktay Rifat

Çektirdiği son fotoğrafında ağlıyordu 

Bir vedâ iklimiydi gözlerinden yayılan 

Belki O’dur, aşkıyla ölüp şehîd sayılan

Nurullah Genç

Sabahlardan birinde

benim dediğiniz evlerden

kendiliğinizden çıkmalısınız,

vedasız ve kimseyi uyandırmadan.

Anılarınızı yıpratabilirler.

Ayağa takılabilecek ne varsa

toplamalısınız ayrılmadan ve saklamadan

kırık dökük sevgilerinizi köşe bucağa;

bir gün bulup

avuçlarında ısıtırlar diye

beklemeden.

Ahmet Cemal

Şunlar oldu son sözleri gözlerini ayırmadan sulara bakan Narkissos’un:

“Ey boş yere sevdiğim çocuk”; yer tekrar iletti dediklerini.

“Elveda” deyince o, bağırdı Ekho: “Elveda”.

Yorgun başını dayadı sık çayırlığa,

Ölüm kapadı efendilerinin güzelliğine hayran gözlerini.

Hala bakıyordu kendine, yeraltına göçtükten sonra bile;

Bakıyordu Styks sularına. Döğündüler bacıları Naıas’lar

Kesik saçlarını yanı başına koydular; döğündüler Dryas’lar

Ekho da katıldı onlara, tam sedyeyi, odun yığınını, titreyen meş’aleleri

Hazırladılar, vücut yoktu hiçbir yerde, yerinde sarı göbeğini

Beyaz yaprakların kucakladığı bir çiçek buldular.

Publius Ovidius Naso

Onaran, cesur kılan

incecik sırları olan

bir veda havasıdır bu,

yine de dudağı inciten sözleri var

ardın sıra söylenen şarkıların…

Nihat Behram

Darıltan bir şafaktasın ağzındaki güneşle

acı acıya damlıyordur, yürek yüreğe. Elveda,

elvedalara…Kalbinin yarısı yaz

yarısı kar altında.

Veysel Çolak

İnsan, ustası değilse nedir

yitirdiği her şeye önceden

veda edebilmenin?

Fakat Tanrım galiba

bize bizden de önce

sen veda ettin!

Haydar Ergülen

Mezardan çıkacağı yerde

İçine giriyor Lazar

Elveda elveda şarkılı türkülü oyun

Ey benim yıllarım ey genç kızlar

Guillaume Apollinaire

Elbette her veda gibi hüzünle uğurlanacağım

Kimileri üzülecek kimilerinden fazla

Az yaşadı diyecekler arkamdan az yaşadı

Ama çok sevmişti…

Ceyhun Yılmaz

yorgun bir aşk

yorgun dünyasında

sığındı kendine

oysa gölgemi beklediğim güneşti

kanda uyutulmuş veda busesi değil

Ali Cengiz Akdeniz

Onlara veda etmeme yardım edecek misin, Nikko?»

Nikko hafifçe öksürerek bağızını temizledi. «Bunu nasıl yapabilirim efendim?»

«Kiraz ağaçları arasında benimle yürüyerek. Sessizliğe dayanamadığını anlarda seninle konuşmama izin vererek.”

Şibumi / Travenian

Omi’de bir dostla

oturdum da, isteksiz

elveda dedim

giden bahara

Matsuo Başo

Her zevki bir harâm olan efsunlu cennetin

Koynunda vardı lezzeti bin türlü nîmetin.

Bir gün vedâ edip o diyârın hayâtına,

Döndüm bütün bütün vatanın kâinâtına

Lâkin o bahçelerde geçen devre’den beri

Kalbimde solmamıştır o şi’rin çiçekleri.

Yahya Kemal Beyatlı

akşam 

uysaldır, boynunu bükerek gelir

ve teslim olur bana, şiirler, elvedâlar...

Hilmi Yavuz

Şu an gerçeğin bu yakıcı melankolide mi,

yoksa o sonsuz elvedada mı olduğunu bilemiyorum.

Ruhlar ölümsüzse, ayrılıklarında sessizce olması iyidir.

Elveda demek ayrılığı yadsımak, yine görüşeceğiz demektir.

Ulus Fatih

Buyurduğu gibi de oldu.

Haftasına varmadan gül yüzüne solgunluk erişip yatağa düştü. Veda diyeceklerine elveda deyip bu faniden beka alemine göçtü.

Mustafa Kutlu

Sır

Elveda benim her mevsim dalları kırılan

Sıska çelimsiz

Ama son yaprağına son eriğine kadar cömert erik ağaçlarım

Ne zaman yolum düşse

Gözlerimi yumup sizi hatırlayacağım.

Bedri Rahmi Eyüboğlu

ve bu afyonlu çağın mabedinde tesbih çek

güle ve aşka veda

güle ve aşka veda

güle ve aşka veda.

Ali Ayçil

ruhumun bir otelde ilk kalışı bu

aynı oda, aynı yatak, aynı aynada

birbirimizi ilk görüşümüz, başka veda yok,

üstümdeki yabancıyla uyumalıyım

Haydar Ergülen

kalbim

beyanımdır

gitmeye duran

kanda kurutulan veda sözleri

nice söylense

hiç söylenemeyen

kısa süren aşkın uzun vedası

sönmemişken gözlerimizde

ilk günkü gibi tutuşan fer

yolunu bekletir bitmemiş ferman

ne kalan kalır ne kimse gidemez buradan

ayrılıkla tartılan aşk araftır

sonsuz bir şimdiki zaman

Murathan Mungan

Yağmurda koşan bir çocuk olsam

Vedalaşır gibi bildikleriyle.

Kendinden mahrum kalır mı insan?

Kalsam.

Duralım burada, güzel esiyor!

İbrahim Tenekeci

benim bildiğim,açılmaz menekşe örtüyle kapanan naaş

veda, teşekkür ve gerçekleri fısıldamak için (gerçek nedir ki?).

belki o bu saatlerde gölgesini sarmalıyor, bizim gibi,

lakin o ağlamayan tek kişidir bu sabah

ve üstümüzde kartal gibi havalanan ölümü görmeyendir

(yaşayanlar ölümün amca çocuklarıdır ve ölüler

uyurlar sessiz, sakin, huzurlu..)

Mahmud Derviş

Ey ömr gel imdi başa sen hem

Çeşmime tire oldu alem

Alem hoş idi ki var idi yar

Çün yar yok, olmazın ne kim var

Ey can, ten-i hasteden veda’ et

Bir haste ile yeter niza et

Müştakınım ey ecel kerem kıl

Def-i elem eyle ref-i gam kıl

Kurtar beni ızdırab-ı gamdan

Ver müjde vucuduma ademden

Fuzûli

Yaşlı ve yorgun ruhum

vedalaşıp uzaklaşıyor gölge ve ışıktan

Hüseyin Atlansoy

Mahvolur bir gün vücûdum, nur-i çeşmim söner,

Mahvolur ekdâr-ı dil, mâdûm olur âlam-ı can.

İntifa bulmak bilir mi şule-i hıbb-ü vedad,

Perde-i zulmetle mestur olsa zîr-ü asuman.

Resm-i hüzn-âlûduma atfeyle gâhi bir nazar,

Muhterik bir kalbi yâd et, rûh-i zârı şadman.

Yaman Dede

Hasarlı bir tebessümle gelsem de

fayda yok sarsak bir cefayla dolaştığım

bu veda gününde.

Metin Kaygalak

Sana vedaya gelmedim

Bu yağmuru getirdim sana

Refik Durbaş

Küçük bir sarmaşığın yıllar içinde bir ağacı sarıp sarmalaması misali her geçen gün birbirini sessizce benimserler. Bir zaman sonra sarmaşığı ağaçtan ayıramazsın, söküp atmaya çalışırsan ağaçta izleri kalır, kuruyana kadar geçmez, sarmaşığınsa yeni bir ağaca tutunması zordur. Zamanları, anıları, zevkleri farklıdır. İkisi birbirine hiç benzemez; görünüşleri, yaprakları, mevsimlere dirençleri, hazan mevsimleri… Çoğu zaman bu ikiliden biri hayata erken veda eder; görüntünün şeklinden başka değişen bir şey olmaz. Ağaç kurumuşsa sarmaşık cansız gövdeye sarılmaya, önce kuruyan sarmaşıksa, ağaç onu taşımaya devam eder.

Ahmet

Ninnilerle değil, vedalarla uyut kendini

Dışarıdaki cemre sana düşmez uyma hayata

Bu gece herkesin hafızası silinecek itinayla

Buna kader deme sakın

Küçük İskender

tek mülküm kaderimdi, vedalaştım

unutulur emanette zaten, ruhum da

Akif Kurtuluş

oğluyla vedalaştırılmamış bir adam 

Enis Akın

Güneş ufukta bu hâk-i sefîle bir ebedî

Vedâ eder gibi rikkatle ihtizâz ediyor,

Semâ bulutlanıyorken, onun civârından

Güzârı böyle soğuk bir yabancı tavrıyla

Bütün karârımı kâfî göründü ta’dîle…

Dedim ki: “İşte hakîkat bu, hep küsûru yalan;

Değil garâm-ı heves-perverâne mu’tâdım,

Bu dîdelerde fakat bir nigâh-ı aşk aradım!

Tevfik Fikret

Vedalarda başarısız olan kavuşmalardan pek büyük bir şey bekleyemez.

Milan Kundera – Bilmemek

içimin Babil Kulesi yıkıldı

sır kapılarından geçtik

alacakaranlığın şehirleriydi

gölgelerin yıldızı ışıktı, aşktı, yaşamdı

keşke en büyük savaş

rahmini öperek vedalaşıp teninle

-ganimeti süt, sevgi, kucak ve şefkat-

bilinmezliğin dünyasından nefes almak olsaydı anne

ailem dedim o sararmış resimden baktım geçmişe

ikiniz yan yanasınız, kucağınızda kırılgan çocukluğum

babam genç bir gülüşle süslemiş yüzünü

sen, ciddi duruşla bezgin bakış arasında med cezir

bölünen evlilik, çatlayan evren, sızan sır

Aslı Durak

Ama bitiyor soluğum, bitiyor yaşamım

Aşk sözcükleri karşısında. Zaman geçti,

Bu günden de bir anı bırakmadı bana.

Elveda, Elvira. Yaşam kıvılcımıyla birlikte

Tatlı hayâlin de gidiyor

Yüreğimden sonunda. Elveda.. Eğer çok sıkmadıysa

Seni benim bu sevgim, eşlik et yarın tabutuma

Bir iç çekişle göndereceğin.

Sustu: Çok da uzun sürmedi çıkıp gitmesi ruhunun

O susan sesle birlikte; ve akşam öncesiydi henüz

O ilk ve son mutlu günü gözden kaybolduğunda.

Giacomo Leopardi

güneylere meylederken

ne çok hazana tutukluydu ayaklarınız

gezinir dururdunuz arka bahçemde

turnalar göçerdi düşlerimden

veda yorgunu gülüşünüzde bin bir sitem

eteklerine rüzgâr toplayan kadınlar

Nuriye Zeybek

ayrılığın vedası mı onlar? direniyorum.

yaklaştıkça ırmağına kendime çıkıyor gittiğim

yollar.

gitme. bana bir şey söyle

kimsenin bilmediği bir söz, bir giz…

gitme.

gitmek, biraz da kendini tüketmektir.

yenilmektir, boşluğu görmeden korkuya.

Betül Tarıman

Elveda süresiz yıllar

Ve alçalış uçurumlarına

Meydan okuyan kadın

Ben alanıydım savaşınızın.

Boris Pasternak

Erir gider kulağımda

O uzak seda

Namesi kalır

Çileden çıkar hatırladıkça

Bir uzun veda

Esamesi kalır

Kaan Demirdöven

Gözlerimiz yaşlı, döner bakarız

arkamıza son kez,

o sınırlara, canımız kadar sevdiğimiz:

Herdaim görmekte onları bulanık bakışlarımız-

Ve zincirlere bağlı kollarımızı uzatırız

gözden ırak cennetimize doğru…

İçer zehirli acılarımızı yudum yudum yüreklerimiz. –

Elveda vatan, elveda kaygılarımızın kaynağı

Peyo Yavorov

kıta alçalıyor, yükseliyor okyanus

bu yepyeni bir veda düşlere, tutkulara

geçiyor bağbozumu, su sızdırıyor küp

parmaklar yetişmiyor güneşe uzanmaya

Baki Ayhan T.

Dön geri bak, bana!

Bak hiç yaşlanmamışım, kâlbi sinema o çocuğum yine

aşkın ipek elleri şimdi süpürür saçlarımdaki beyazları

meraklanma–vedâ değilim, olsam olsam bûseyim

Hadi git, al getir bendeki kardeşlerini!

Hüseyin Alemdar

ne kırlarda direnen çiçekler

ne kentlerde devleşen öfkeler

henüz elveda demediler.

bitmedi daha sürüyor o kavga

ve sürecek

yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Adnan Yücel

Elveda kavalın türküsü

Flütün iççekici elveda

Somurtkan ve karanlık kapılarımı çalmayın artık

Ey hazların derinliği duyumların ateşi elveda..

Charles Baudelaire

Kendime ilân ettiğim savaşta otuzdört yıl devrildi

Devirdim düşlerime bahşedilen çamları da

Niçin bütün güzel kadınları seviyorum ama birine aşığım?

Ah bu yanıtsızlık belki ömrümün nişânesi

Sayım yapıldı: Düşlerinden bir adım geridesin

 ve ömür böyle bitebilir

Aşk böyle sona erebilir,

 nasılsa alışıldı bir mevsimin henüz tamamlanmadan elvedasına

Cihan Oğuz

Elveda dostum, el sıkışmadan

Sessizce.. Ne keder ne tasa gerek:

Ölmek yeni bir şey değildir bu dünyada

Ama yaşamak da yeni bir şey olmasa gerek.

Sergey Yesenin

  Yaşamın bir yerinde sırtımıza bir küfe alırız; zamanla ona değerli bulduğumuz bir çok şeyi doldururuz. Düşünceler, hobiler, arkadaşlar, dostlar, şekilli güzel taşlar... küfe aldıkça alır, kafamız yerde bedenimizin bir parçasıymışçasına taşırız küfeyi.

   Bir gün bir vesileyle ayırdına varana kadar. O gün yıllarca biriktirdiğimiz ne varsa -önce seçerek- daha sonra tümünü bir kenara boşaltırız.

   Boşalınca tekrar doldururum endişesiyle onu da bırakıp sessizce vedalaşırız küfeyle. Ve ellerimiz cebimizde, dilimizde küfeden kalma, (eskiden ağlatan) bir şarkıyı yüzümüzde tebessümle mırıldanarak alışık olmadığımız hafiflikten yalpalayarak hayata devam ederiz.

Ahmet

Her veda utanır kendisinden!

Haz biter, mana ölür, sıkılırız derdimizden!

Engin Turgut

Konuşmak yoruyor.

Dışarıda yağmur var ve gitmek için iyi bir gün.

Yağmur var ve herşeyi gizlemek için İyi bir gün.

Nisan üzerime yığılıyor sevgilim.

Ben…

Veda etmeye çalışıyorum…

Hepsi bu…

Tarık Tufan

İkimiz kavuşacağız harikalar ülkesinde

Rengi koşulsuzluk olan o gerçek mutluluğa

Ama yeniden doğuyorum ikimiz aklıma geldiğinde

Ve eğer dert yanarsam kulağına

Elveda kelimeleri gibi bir şeyi sakın duyma

Louis Aragon

Sen kalbi kırıkların Rabbisin

Yani önce, en çok benim

Çaresizlik nedir, çare nedir bilmeyenler için?

Ben artık hiç bir şey olmak istiyorum.

Galiba büyüdüm.

Yok bir teselli yaşamak gailesine

Bir türlü kapanmadı bilanço yazılmadı veresiye

Her gün yoklamalarda var yazılmış olmanın hüznü

Bir zaman sonra hangi şarkıyı söylesem eksik

Elveda ile merhabalar birbirine geçmiş

Yok neye baksam o göz alıcı yaşamak

Nerden baksam orası eksik

Sen kalbi kırıkların Rabbisin

Yani önce, en çok benim

Murat Özel

Çektirdiği son fotoğrafında ağlıyordu

Bir vedâ iklimiydi gözlerinden yayılan

Belki O’dur, aşkıyla ölüp şehîd sayılan

Nurullah Genç

Senin suçun yok hayat!

Ben buraya zaten, sana elveda demeye geldim!

Küçük İskender

Bırak, sana ait her şeye, sadakatle üzüleyim.

Bahtsızlıkta olsa, herşeyi bileyim.

İç çekişlerim karışırsa seninkilere,

Belki ikimizinde acısı hafifleyecektir, Ne dersin?

İçimden hiç gelmiyor ama, sen istersen,

mektubumu şöyle de bitirebilirim:

Sonsuza kadar, elveda…

Pierre Abeilard

herkes ölüm kınaları sürünüp beni unutacak

ah ve ay’la görünecek görünmeyen

etimde sınanan bir veda ki

içimden o kelâm-ı kadîm akacak:

beni herkes en son gördüğüyle hatırlayacak

Kemal Varol

Ey sevgili!…

Korkma!

Senin çiçekli bahçelerinde

Uzun zaman duracak değilim

Ve

Ne bugünün sonunda

Ne de veda anında

Ardıma dönüp bakacağım.

Onlarda gözyaşı görmeği bekliyecek

Gözlerimi seninkilere çevirip

Bakmıyacağım

Rabindranath Tagore

veda mektubun hala cüzdanımda

biraz yırtıldı ve buruştu ama

tek kanıtı biten bir aşkın

yoksa../..kimse inanmıyor ayrıldığımıza

Pelin Onay

Kendimle vedalaşmak istiyorum yeniden.

Günlerle birlikte büyür sana olan aşkım,

Umutsuz,

kendi kendime soruyorum

aşkım benim gibi mi solacak?

Mari Nasır

O şehre davrandığın gibi davran bana da

O şehre gittiğin gibi bana da git uçarak

bana da in, bana da kon ve el salla geride

bıraktığına: Elveda benim küçük adamım!

Haydar Ergülen

Şehir boğuluyor içinde insanların kan gibi bir sesle

Mor bir kabus çöküyor üstümüze

Parkta son ağaç da ölüyor intiharı hatırlatan bir ölümle

Veda çizgisi

Kalabalık toplanıyor büyük meydanlara

———————— Aşka veda

İnsanlar geçiyor yollardan

———————— İnanca veda

Şehir kapanıyor içine

———————— Toprağa veda

Dolaşıyor bir heykelin taştan eli üstlerinde insanların

Kuşlar göç ediyorlar bulutlar göç ediyorlar

Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların

———————— İnsana veda

Erdem Bayazıt

Anımsar mısın son şiir okuyuşunu, elveda der gibi?

Aşağılar, bağırırken onlar, sendin koşup gelen yanıma;

Eğer varsam bugün, ne derlerse desinler bana,

Gönül borcum da sensin, yüzkaram da

Andrey Voznesenski

Yüzümde eflatun bir veda yağmuru

Ah bir kızılderiliydim sana ben

Bıraksan kalbinde yıllarca uyuyacaktım…

Engin Turgut

Hayır, veda etme bana

Gökyüzü nasıl onu söyle sadece

Çünkü bil ki gökkubbe çökerken üstümüze

Ardıç kuşlarını kovalayacağız biz seninle

Tom Waits

Ah, nasıl da sevecen ve kör bir tutkuyla

Severiz son demlerinde ömrün…

Parlasın parlasın veda aydınlığı

Fyodor Tyutçev

Böyle dalgın böyle denize yakın

Başka gök kıyılarına çıkamazsın

Döner, döner acımasız çarkı yılların

Sırasıdır elveda demenin artık

Ahmet Ada

Dudaklarımızda sıradan sözcükler

Vedalaşmayı bile beceremedik

Son bir bakış kaldı arkanda

Kalabalığa karışan

Her şey düzmece bir dinginliğe gömüldü

A. Kadir Bilgin

Veda

Rüyalarına geleceğim bazen

Beklenmedik bir konuk gibi uzaktan.

Sokakta bırakma beni

Kapıyı sürgüleme üstümden.

Usulca geleceğim.

Oturacağım ses çıkarmadan

Gözlerimi dikeceğim seni görmek için karanlıkta

Sana bakmaya doyunca

Bir öpücük konduracak ve çıkıp gideceğim…

Nikola Vaptsarov

”kızının adını ’sarmaşık’ koy anne. hayata ve hayale sarılarak büyüsün.

oğlunun adını ’veda’ koy anne. hayatı ve hayali terk ederek yürüsün..

kendi adını ’cefa’ koy anne.. hayatı ve hayali önüne katıp da sürüsün.

benim adımı koymayı bir zahmet unut anne.

hayattan ve hayalden utanıp da çürüsün”

Küçük İskender

Gündüzün bayram idi sâ’imlere

Her gecen bir Kadr idi kâ’imlere

Nûrdan bir tâc idün ‘âlemlere

Elvedâ’ iy mâh-ı tâbân elvedâ’

Eşrefoğlu Rûmî

Erişdi hicrânın demi

Ey mâh-ı gufrân elvedâ’

Ağlatmasın mı âdemi

Ey mâh-ı gufrân elvedâ’

Hüdâyî

Ey Necâti güç imiş âşıkı terk eyleme yâr

Bedene rûh vedâ’ eylemek âsân

Necâti

Sanırım, bu tekdüze darbeyle salınırken,

Bir yerlerde acele çakılan bir tabut var.

Kimin için? - Dün yaz’dı; işte sonbahar, gelen!

Bu gizemli gürültü bir veda gibi çınlar.

Charles Baudelaire

Turnam, bir gün bırakmıyacağım peşini,

Cümle sevgilere, tekrar buluşmak üzre, veda.

Turgut Uyar

Ne vasiyet, ne uzun boylu veda

Ölümüme hiç kimsenin aklı ermesin

Gözlerim birdenbire kapanıversin.

Turgut Uyar

Bu şiirde sevda sevda üstüne

Senelerdir veda veda üstüne

Yareli yüreğimde dağ dağ üstüne

Vakit Nisan ortasında bir akşam.

Mehtap ettiğinden bihaber

Kuşlarla, çiçeklerle, balıklarla beraber

İki tel kumral saç olsa avucumda şimdi

Ağlayıp ağlayıp avunsam...

Turgut Uyar

O zaman Bastiani Kalesi’ne elveda demek gerekir, daha fazla oyalanmak tehlikeli olacaktır; zavallı

kale basit sihrin çabuk çözüldü, kuzey çölü hep öyle bomboş kalacak, asla düşman gelmeyecek, asla hiç

kimse gelip de senin zavallı surlarına saldırmayacak. Elveda Binbaşı Ortiz, elveda kendini bu yapıdan bir türlü kurtaramayan melankolik dost; elveda, senin gibi çok uzun zaman inatla umut eden ve sana

benzeyenler: Zaman elini sizden daha çabuk tuttu, sîzinse artık her şeye yeniden başlama hakkınız yok.

*

Yarbay Ortiz, atından inerek, Drogo’yla birlikte bir kenara gitti, ikisi de nasıl vedalaşacaklarını

bilmediklerinden susuyordu. Derken o rahatsız ve sıradan şeyleri söylediler, söyledikleri içlerinden gelen şeylerden öylesine farklı ve öylesine zavallıydılar ki!..

Tatar Çölü

Dino Buzzati

Çiçek açmış ıhlamur, şakıyan bülbül,

Gülümseyen güneş, neşeli;

Göğsün inip kalkıyordu,

Sarıldın, öptün beni.

Dökülen yapraklar ve karga sesleri,

Güneşin kaşları pek de çatık;

Yaptığın reverans ne kadar nazikti,

Soğukça vedalaştık.

*

Çoğalttın daha da

Duyduğum acıyı, aşktan;

Çok gördün sonunda

Bir veda öpücüğünü.

Yok, öldürmem kendimi,

Pek kötü bile olsa durum!

Evvelce de geçti bunlar,

Benim başımdan, gülüm!

*

Hayat budur, yavrum! Feryattır boyuna,

Vedalaşmadır, ayrılıştır sürekli!

Koparıp atmadı mı kalbimi kalbin,

Alıkoyabildi mi gözlerin beni?

Heinrich Heine

Elveda şarkılara

ve kaleme -

Elveda hepsine

Bütün eski güzel aşklara elveda

Elveda binalara

Binalar arasındaki karanlık sokaklara

Karanlık sokaklarda dönenen insana

insanın düşüne

Ve yalnızlığına

Elveda sözcüklere

Sözcük sözcük örülü deli sözlere

Ve elveda size

Sözcüklere susamış ışık gözlerinize

Hepsine elveda -

Elveda bana

Zareh Yaldızcıyan

yolculamaya

gittik mezarlığa son vedaya

hissettik ki - o yine yaşıyor bizimle

- yaşayacak - hilafsız

biz kandırdık toprağı

öyle ki

verdik tabutu Harvart'sız

Zareh Yaldızcıyan

Bir karartıdır artık

en körpe tomurcuğun

en narin gözeneği..

Elveda nazlı bebek...

Elveda kelebeğim..

Yüzünü gecelerin

ıssız boşluğuna gizleyip

için için ağlayan

yanık gelin

elveda..

Yazık ki

bağrımda uğuldayan

huysuz

uykusuz kelimelerle

bu son tutuşum seni,

bu sana son bakışım..

Nihat Behram

Çünkü cānān elvedā‘ etdi ber-ā-ber gitdi rūḥ

Ṣanki ol demden berü bir ṣūretim cān gelmedi

Esrâr Dede

Gözyaşı dökeceğim.

Belki de,

Üzüntülü günbatımımda,

Aşk pırıldayacak.

Bir veda gülücüğü gibi.

Puşkin

Veda güzel şey, yumuşak bir havaya sokuyor insanı.

Hermann Hesse

Ne çare, olmadı işte. Elveda sevdiklerim.

Roni Margulies

Augustinus'un acı ve yalnızlık kasırgalarını ancak inanç dindirebiliyordu.

Gözyaşları

Augustinus'un gözyaşlarıyla ilgili söylediği bu muhteşem sözler, gözyaşlarının onun kalbinin alında bir minder gibi uzandığını söylemesi, ayrılık ve vedalaşma ânında içimize iniveren acı ve ağlayış hakkında, bir tebessümün hazin ve yalnız yankıları olan gözyaşları hakkında çok şey anlamamızı sağlar. Gözyaşı
gibi psikolojik ve insani bir deneyimde ne de engin anlamlar yatmaktadır: Yüreği dağlanmış ve unutulmuş, bastırılmış ve sıradanlaştırılmış bu deneyim, hüznü ve yalnızlığı, umutlan ve yara almış arzuları anlamamız için gereklidir.

Ruhun Yalnızlığı / Eugenio Borgna

Vedalaşmaların kalıntıları, ağ görüntüleri

ilmeklerine dokundurduğunda hafifçe, yakılıyor,

fal suyuna atılıyor kuytularda ve kavislerde

gezinen beyaz örümcek. Akıyor içime mâlîhulya!

Seyhan Erözçelik

Allah’tan af dilerken sevdiklerimle vedalaşamadığımı ve artık vedalaşamayacağımı, onlara yapmak istediğim açıklamaları yapamayacağımı, hatalarımdan dolayı beni affetmelerini istediğimi söyleyemeyeceğimi düşündüm.

Charles Dickens / Büyük Umutlar

Sadece görüştüklerinde selamlaşırken ve ayrıldıklarında vedalaşırken değil, bisiklet sürerken, tepelere götürecekleri şiir kitaplarını şeritlerle bağlarken, yan yana oturup bütün dikkatleriyle o kitapları okurken, ellerinin birbirine değmesi için fırsatlar oluyordu hep.

Jack London / Martin Eden

Uzun uzun vedalaşamam, sızlayan yüreğim uygun değil buna.

Kaybedenler ancak böyle veda eder.

William Shakespeare / Venedik Taciri

İnsan ömrü vedalaşmalarla geçer.

Murakami / Sahilde Kafka

Bir insan öldüğünde, eğer onunla vedalaşmamışsan, bu çok zor gelir sana. Ölen, çok zorlu bir ilişki yaşadığın biri olsa bile..."

Debbie Macomber / Gül Limanı Oteli

- Evet. Sana kendimi iyice tanıtmak, seni de tanıtmak istiyorum. Sonra da vedalaşmak. .. Bence insanların ayrılırken tanışmaları en iyi yoldur. 

Dostoyevski / Karamazov Kardeşler

Vedalaşmanın hakikatini o güne kadar meğer hiç kavrayamamışım.Vedalaşmak...Tekrar ne zaman buluşacağını bilmeden vedalaşmak...Ne dayanılmaz bir keder.Bir ömür,bir yıl,bir ay,kederin kalbi helak edeceğini düşünerek vedalaşmak...Sökün edip gelecek hayal kırıklıkları,tükenen umutlar,bedeni sarsacak kalp atışları,neşe ve sevincin eleme dönüşmesini kabullenerek vedalaşmak..

İskender Pala / Efsane

Ben vedaları sevmem albayım. Hiç gitmesin insanlar. Hele gelmemek üzere giderlerse, çok üzülürüm albayım, dayanamam. Gelmemek üzere gidenler çok sevdiklerim olur genelde. Bir de bir hikâye bırakır ki geride, noksanlığın daniskası içinde. Ölse, öldü dersin, ama ölmez onlar. Ölmesinler de. Ölürlerse bir kere daha üzülürüm. Çünkü koklayamazlar bir daha çiçek. Yazık olur.

Oğuz Atalay / Tehlikeli Oyunlar

Veda

Veda kopuş ve ayrılık anlamına gelir; hüznü çağrıştırır ve çoğu zaman artık geri dönüşü olmayan

bir yolculuğun başlangıç noktasıdır. Kültürümüz veda şekillerini ve ritüellerini belirlemiştir. Veda biçimleri geleneklerin içinden süzülerek günümüze gelmiş kalıplardır. Veda biçimleri her ne kadar kalıplaşmış olsa da her veda, sanki ilk defa yaşanıyormuşçasına kalbi burkar.

Bu kitapta veda kelimelerinin çeşidi ve tarihçesi incelenmiş, veda şarkıları ve kına türküleri tahlil edilmiş, ölüme gidenlerin geridekilere bıraktıkları mektuplardan örnekler verilmiş, veda hazırlıkları, defin gelenekleri ve mezar taşlarına yazılan veda sözleri kaydedilmiştir. Böylece, insan hayatının ve kültürümüzün bir geçiş dönemine işaret eden birikim ve anlayışlar ortaya konmuştur.

Veda Ederek Başlamak

İnsanın alıp verdiği her nefes bir vedadır aslında. İnsanın doğuşu, ilk vedasıdır; ana rahmi ile irtibatı kesilen insan, çığlık çığlığadır ve adeta ana kucağı ile buluşarak teselli bulur. Ardından ana kucağına veda, büyümek olarak adlandırılır. Büyüme süreci de vedalarla doludur. Eve, okula, şehre, aileye, öğretmene, gençliğe, dostluğa, dostlara, ne-şeye, sevince ve kedere, nihayet hayata veda edilir. İnsan farkında olmadan her gün yeni bir güne başlamak üzere bir öncekine veda eder. Bu, sürekliliğine rağmen vedanın en az hissedileni ve belki en hafif geçirilenidir. Çünkü burada bilinç, bir ihmal içindedir; kendisi dışında gerçekleşene karşı duyarsız ve belki de onun karşısında aslında acizdir. Mevlana'nın Mesnevî'si de bir "ney" istiaresi ile başlar: 

Dinle neyden kim şikâyet ediyor

Ayrılıklardan şikâyet ediyor.

Mesnevî'de ney ile temsil olunanın yanında burada bir şikâyetin varlığı ve konusu da dikkat  çekmektedir. Neyin canlı veya cansız bir veya birkaç unsura karşılık gelip gelmediği konusundaki  tartışmalar bir yana, şikâyet  konusu daha açık ve nettir. Ney aslî vatanından koparılmış, başka bir dünyayı vatan tutmak zorunda kalmıştır. Bu, bülbülün altın kafesteki çilesinden farksızdır; artık ağlamak ve inlemek ney için kaçınılmazdır. Ney şikâyetini hikâye ederek yaşanmış bir vedanın arkasından ağlamaktadır. Neyin hikâyesi bir ayrılış hikâyesidir ve hikâye bir veda ile başlamıştır. 

Mesnevî'nin aynı zamanda hal tercümesi olan bu beyit yanında Türk Edebiyatı'nda  ayrılığın sembol şiirlerinin belki başta geleni olarak "Sessiz Gemi" gösterilir. "Sessiz Gemi", yaman bir ayrılığın şiiridir; ayrılığın vedaya, vedalaşmaya fırsat bırakmayan, en keskin çeşidini anlatır. Çoğu zaman birbiri ile açıklanan bu iki kavram -ayrılık ve vedada tam burada ayrılır. Çünkü veda, ayrılık durumunda bir hal, bir eylemdir. Veda ayrılıkla tanımlansa, açıklansa da aslında ayrılık, sözlü ya da yazılı, sesli ya da sessiz veda ile gerçekleşir, dile gelir, ifade edilir. Ayrılığın mahiyeti veda ile anlaşılır. Veda ediş biçimleri ayrılığın şeklini gösterir.

Veda Sözleri

Türkçede veda sözleri çok ve çeşitlidir. Birçoğu kalıplaşmış ifadeler halinde ve "Hoşça kal / ın, esen kal / ın, sağlıcakla kal / ın, görüşmek üzere, görüşürüz, iyi yolculuklar, elveda, eyvallah, haydi eyvallah, her şey gönlünce olsun, selametle / git / kal, Allah'a ısmarladık, Allah'a emanet / ol" örnekleri gibidir.

Veda sözlerinin kullanılış yeri ve mahiyeti bağlamla belirlenmekte, bağlam da veda ediş biçimi ile ayrılığın türü ve şiddetine dair ipuçlarını içinde barındırmaktadır. Bazen doğrudan vedanın özünde yer alan, veda edenin "emanet bırakma"sı, açık bir şekilde dile getirilir: "Allah'a emanet ol" ifadesi, anlamın maksadı hasıl etmesidir. "Hoşça kal" vurguya bağlı olarak "elveda" yerine geçmekte, "elveda" kesin ve geri dönüşü olmayan ayrılığa işaret edebilmektedir. Bazen de alışılmış vedalaşma sözlerinin dışındaki kimi ifadeler de ayrılığı temsil edebilmektedir. Bir dua/dilek cümlesi gibi görünen "Her şey gönlünce olsun", söylenmemiş "benden/bundan sonra" eksiltisiyle kullanıldığında, biten ve

başlayan arasında kırgınlık taşıyan bir vedaya dönüşebilmektedir.

Veda söz konusu olduğunda dil dışı ifadelerden de söz etmek mümkündür. Bunlar bazen bir tebessüm, bazen bir hıçkırık, bazen bir damla gözyaşı, bir el ya da mendil sallayış olabilir. Vedanın sessiz, sözsüz ve kıpırtısız olanı, belki en elemli ve geri dönüşsüz olanıdır.

Prof. Dr. Emine Gürsoy Naskali

Men dâr-ı bekâya azm edende

Dünyâya vedâ edüp gedende 

Fuzûlî

Gecenin başı açık inleyişlerinde

vedalaşmaların ilmini öğrendim.

Öküzler geviş getirir, sen beklersin,

şehrin son nöbet saatidir, beklemek,

ve ben saygıyla eğiliyorum bu horozlu

gece ayini önünde

ağlamaktan kızarmış gözler uzaklara bakar,

taşınabilir acıyı sırtlar, bir kadının ağlaması

esin perisinin şarkısına karışırken.

Osip Mandelştam

“Birisiyle içinden vedalaşmak” ona hak ettiğinden de fazlasını verdiğini ama ondan hak ettiği dostluğu göremediğini söyleme biçimidir. İçerden veda etmek zamanın bir deminde, mekânın herhangi bir köşesinde yaşanacak olası tüm karşılaşmaları da hükümsüz kılar.

....

Bir insanla tanıştığımızda kendimizin/karakterimizin başka bir yanıyla da tanışırız. Bir insana veda ettiğimizde ondaki kendimize de veda ederiz. Rastladığımız, yollarımızı birleştirdiğimiz veya ayırdığımız her insanda ya kendimize gelir ya da kendimizden uzaklaşırız.

...

Bazen birini bir daha hiç görmeyecek şekilde veda edersin ama içinde ona ait sesler ve hisler susmaz, birine de içinden veda edersin, onu görsen bile artık ona dair tek bir hissin dahi kalmaz. Veda bir daha görmemekle değil, gönülde bitirmeye karar vermekle olur.

...

Önce çok methedildiğin, sevildiğin ama bir süre sonra artık iyi ağırlanmadığın kalplere de veda et. Çünkü gerçek bir methiye, sahih bir alâka, candan bir bağ olsaydı bu kadar çabuk eskiyemezdi yerin ve bu kadar çabuk dolmazdı vâden.

Ebrar Akbulut