Bir ağlama duvarı bu

anılar gömülüdür zaten ben bir daha gömerim

çocuk olmuşum, hasta olmuşum, deniz olmuşum

yalnız bir sincabım belki

gömdüğü cevizlerine küsen

Ahmet Murat

Azgın fırtınalar denizlerde,

Şehirlerde ışıktan dalgalar

Bekleşen kadınlar geceleri,

Rüzgâr gibi kızlar, küskün çocuklar.

İnsanlar! Şeytanın sütkardeşi!

Bazı bazı sizleri de gördüm uzaktan;

O zaman sövmek geldi içimden

Ayıptır söylemesi…

Cahit Külebi

kalbi kırık bir beyazlık, küs bir çocuğun büzülen alt

dudağı, açmadan önce solmayı öğrenmiş bir çiçeğin

uykusuz sancısı, yeni çağların merhametli ve cömert

hayalcisi, hayatın kalbinde oturan vefa çiçeği, sanki

üzgün bir gül yaprağı, ruhunda bayram sevinçleri

taşıyan, sevdiklerini sevgisiyle yaşatmaya çalışan

Engin Turgut

Şair, dünya sana küsmüş diyorlar

Enlemleri, boy lamları birbirine karıştırdığın için

Bizimle uzlaşmadı, diye bağırıyor dini bütün olanlar

Sonun kötüye varacak, bildiririm…

Ahmet Erhan

sonra bir yanlışlık oldu küstüm kendime

tesellisiz bir sabırla boşlukları biriktirdim

evvel zaman önceydi…

yılan gibi kaygandı mutluluk

elimizden bir anda yitip gitti

Eren Aysan

tavanı kırmızı, duvarları beyaz badanalı

bir odada bir arada bir ara olmalıyız, hatırladınız

bıçak sapı gibi gülümsememe de izin vermelisiniz

– babam bana küstü, döv onu babaanne

Küçük İskender

Uzun yoldan gelmiş gibi yorgunum

Ne kimseye küskün ne de dargınım

Bir ahu gözlüye candan vurgunum

Garip gönlüm kapısında kul gibi

Neşet Ertaş

küsecek kadar sevmeli insan birini

o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman

niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu

demeli o varken de kimseye küsmemeli

Haydar Ergülen

Ne zamandır kurumuştu çiçekleri şiirlerin

taş duvar demir kapı bedeli ödenmiş acı

hangimiz hangimizden alacaklı

pencerede yağmur içimde dağlar ve gökyüzü

nefret ve hüzün

yalnızlık

barışığım hepinizle küsüm kiminizle

( Denizin sesi yüzlerinde kalkıp yürüdüler)

Refik Durbaş

bu gece susmaya gelsem sana

sıcak bir düşün terine

ayaz yedim bütün gün

bana şarap versen

kırmızı pembe beyaz

içimde küskün bir çocuk var

usulca örtsen üstümü gözlerinle

Zeynep Uzunbay

Dünya böyle gidiyorsa

Elbet bir nedeni var

Ben sana küstüm küserek.

Behçet Necatigil

sûr’um. susuyorum, kavmimin incinen gözüyle

bakıyorum burçlardan çöle. kaab uzak, hırka

küs..hüseyin ki artık kalbimizde süs!

Metin Kaygalak

Yaşanacak hayat,

Şiirden uzun,

Kavgalar şiirden zorlu,

Ve gözyaşı,

Şiirden çok daha parlak

Olduktan sonra,

Odalardaki hüzünlü suskunluk,

Küstürmesin seni çocukluğuna.

Melisa Gürpınar

Küsmüş göğüne besbelli

Geleceği göremediğinden

Taşıyor oysa hüzünlü bitişinde

Doğuşunu yeniden

Metin Altıok

Ve sefil yaşlılığının küskünlüğü içinde

hayatını nasıl boşa harcadığını düşünüyor

güçlü, yakışıklı, sazı sözü yerindeyken.

Yannis Ritsos

Saatlerin yağmaladığı taze ömrüm,

Saklandığı şapkaya küskündür tavşan

Elimde değil diyorum, bu yaşamaktır

Söz alıp ayağa kalktığımda dağılıyor meydan

Gökhan Ergür

Gidersen sana da kırılacak, kal,

– Gönlüm ki, böyle her gidene küstü –

Ve deme “buradan bir akşam üstü

Giderken ardımda hıçkırarak, kal!

Hamit Macit Selekler

nice nehirler akmakta bahçeme

nice köprüler kurulmakta sözsüz

kim indi kuyuma, kim(in) di bilir misin

kûy-i yâre bırakıp giden kalbini

çürümüş yazlardan geçerek

son yaprakları son aşkları son hüzünleri

bırakarak ıssız yolculuğuna çıkan,kim

başkasına sığ kendisine derin bu mevsimde

serkeş akşamlara küskün yollara yoldaş

Mehmet Solak  

sen kimseye küsmezsin bilirim, gözlerin de

yaprak hırsızı güz: anılar düştükçe göz

dolar, yaz gelmeden temizlemek gerekir

gözleri yoksa küskünlük de gözyaşıyla kirlenir

Haydar Ergülen

onları

bakır bakraçlıları kıyısına küsmüş denizleri

hadi söyleyelim onları

hiçbiri değil sözümüzün muhatabı

seken taşın kara bahtlıları

Kenan Çağan

Ey sen!

Düzene düşüp aşka küsünce

Oyuncaklarını toplayıp giden çocuk…

Hala eski aklında mısın?

En sevdiğin turuncu trenin

Bende kaldı…

Farkında mısın?

Esra Güzelipek

Yorgunuz, kaybetmişiz, dalgınız, kırgınız, küsmüşüz

Bu çocuklar birer birer kaybolurken sisler içinde kime gidelim

Çok yürüdük yollar kayboldu yol bulduk sana geldik

Ne getirdin deme bize senden başka neyimiz varsa o bizim yokumuzdur

Geldik işte bunlar ellerimiz

Bunlar da ellerimizin büyük boşluğu

Mevlana İdris Zengin

Semih’le küsüşünce yaşamın bir anlamı kalmadı. Günler sakız gibi uzamaya başladı. Ne cinayet planları, ne bir ağız dalaşı, ne bir soğuk savaş atmosferi. Yalnızlık berbat bir şey, kürtleri bile özlemiştim neredeyse. Dayanamadım, gittim kapısını çaldım. Öyle baktım boş boş. Sarıldı bana.

‘‘Özlemişim lan seni,’’ dedi. ‘‘Küçük faşo, gir içeri.’’

Emrah Serbes / Üst Kattaki Terörist

bilirim herkesin bir şiiri vardır bir de umudu

hangi iklimin kırılgan ağacıyım ben

küskünüm, güz acısı çekiyorum işte

söyle be ustam

yerim neresi bu çıkarcı dünyada

alıp başımı nerelere gideyim

Bak ustam

gözlerim ıslak, hüzün akıyor yüzümden

küskünüm, yaşam ağrısı çekiyorum

kederimle boğuşmaktayım sancılar girdabında

...

yaşama yaslanmak için

şiirin burçlarına tutunmak yetmiyor ustam

al götür beni buralardan o uzak diyarlara…

Nuri Can

alınganlık, ah, bilmezsin, küsmem de küsülecek

zamanda, n’eyleyim varlığın yokluğundan tenha

senden başka küsülecek kimse mi bıraktın bana

bir ben kaldım bir de bıraktığın küskünlük tenha

Haydar Ergülen

Sana benzemiyorum

Hiç benzetmeye çalışma

Ya olduğum gibi sev,

Ya küs bir daha barışma

Sezen Aksu

Ah, İstanbul’un gözleri senin gözlerine nasıl da benziyor ışıltılı

Gözlerin arkadaş ve sevgili, gözlerin gurbet gibi bakıyor

Gözlerin susmanın bulutlarını taşıyor ve masum yazlar

Sen incecik bir yağmur olmalısın ovaların kalbine iyi gelen

Küsmesin gözlerindeki martı, gözlerini al da gel adalara kaçalım

Engin Turgut

Hey Çamlıca mehtâbı ne olmuş sana öyle?.. 

Küskün duruyorsun. 

Bir şey kuruyorsun. 

Seyrinle ıyan et bana, ilhâm 

ile söyle: 

Aksetmede âlâm-ı vatandan mı bu halet?.. 

 

Abdülhak Hamit Tarhan

Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;

Nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.

Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,

Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl…

Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl

Muhîtin hâli “insâniyyet”in timsâlidir, sandım;

Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neden andım!

Mehmet Akif Ersoy

Neden küstün bilir hep cürmün inkâr eylemez âşık

Sebep bu infiale naleî bî ihtiyarımdır

Salın ey nahli nâzım gel nolur bir kerre serv âsa

Sarayındır bu gönlüm ande eşkim cuyibarımdır

Leylâ Hanım

İşte gidiyorum, bir

şey demeden

Arkamı dönmeden, şikayet etmeden

Hiçbir şey almadan, bir şey vermeden

Yol ayrılmış, görmeden, gidiyorum

Ne küslük var ne pişmanlık kalbimde

Yürüyorum sanki senin yanında

Sesin uzaklaşır her bir adımda

Ayak izim kalmadan gidiyorum

Gerdiğin tel kalbimde kırılmadı

Gönül kuşu şarkıdan yorulmadı

Bana kimse sen gibi sarılmadı

Işığımız sönmeden gidiyorum

Kazım Koyuncu

Düştü nazlı filintası aklına,

Yastığı altında küsmüş,

Düştü, Harran ovasından getirdiği tay

Perçemi mavi boncuklu,

Alnında akıtma

Üç topuğu ak,

Eşkini hovarda, kıvrak,

Doru, seglavi kısrağı.

Ahmed Arif

Geçersen uğra çay demlerim, istersen ıhlamur,

sahi, zili bozuk kapının, seslen, küsüp gitme,

çocuk ol, ufak bir taş at pencereme

uyansın sokağa insin, elinden tutsun anılar.

Ruşen Hakkı

Küsmedim Neşedim kahrettim sana

Baban değil miydim sormadın bana

Olan olmuş yavrum ne deyim sana

Muharrem Ertaş

bir zaman senden ağlar kaldım gazala

sesim o uzak dağlarda dağdar şimdi

sanki unutmak için var anılar kinimde

ve sanki hep küs tadıyla söylenmiş bir şarkı duyduğum:

herkes bir gün bir aşkta imkânsız hâlâ

Kemal Varol

Evet, o rûh-ı safânın budur o ma’nâsı!

Fakat neden bilmem, hilkatın o eczası

Nigâh-ı nâfiz-i şi’rinle hep söner küskün…

Ahmet Hâşim

Bilim her şeyi bilmek değildir, bilim neyi nerede bulacağını bilmektir… Zamanında Kanunî’nin Süleymaniye Camii’ni açmaya geldiğini elbette görenlerimiz vardı… Bir köşeye bu intibalarını kaydetselerdi ve bir defterin yaprağında bu günü bulsaydık, fena mı olurdu? Ben bu geçmiş kişilere, ellerinde olan imkânları kullanmayan insanlara küskünüm…

A. Süheyl Ünver

Beytü’l-hazen, Yakup peygamberin en sevdiği oğlu Yusuf’u kaybetmesi üzerine üzüntü ve acı içinde çekildiği evidir. Kendisini anlayan olmamış, özellikle diğer oğullarının kendisine ve kardeşleri Yusuf’a ihanetleri ona ağır gelmişti. Bu davranışı kabullenemez, isyan eder ama elinden hiçbir şey gelmez; sabretmekten başka çaresi yoktur. Âdeta dünyaya küserek tüm üzüntülerini paylaştığı evine kapanır. Sabır ve derin bir tevekkülle Allah’a sığınır. En güzel çözümün onda olduğunu düşünür. Yakup peygamberin yazımızda ele alacağımız yaşamı Klasik Şiirimize akseder. Şairler onun kapandığı evi şiirlerinde “beytü’l-hazen” yanında, “beyt-i ahzan”, “külbe-i ahzan” şeklinde adlandırarak ele alırlar.

Adnan Uzun

Fısıldıyorsun, mırıldanıyorsun,

Titreşiyor dudakların…

Titriyor parmakların…

Nedensiz küsüyorsun bazen,

Bazen nedensiz barışıyorsun.

Şota Nişnianidze

Rakam’la 1 rezidans, yazı ile bir kabir

Bir tarafı dünyaya, bir taraf şehre küstü

Şafak sayıp duruyor gecekonduda gece

Hayat daracık sokak, ömür cadde-i kebir

Bu berzahta ey şair, bir sen kaldın sadece

Hüseyin Akın

“Kışın atlıkarıncayı kapatıyorlar sanıyordum,” dedi bizim Phoebe. Daha ağzını yeni açıyordu ne zamandan beri. Benimle küs olduğunu unutmuştu herhalde.

“Belki Noel diye açılmıştır,” dedim.

Ben ona bunu söyleyince, bir şey demedi. Herhalde benimle küs olduğunu hatırlamıştı.

J. D. Salinger / Çavdar Tarlasında Çocuklar

açları doyuran, küsleri barıştıran,

evsizlere ev, yarsızlara yar olan

yerle göğü insanın yüreğinde buluşturan

bir gül zamanına, gül umranına,

gül toplumuna, gül insanına.

Cahit Koytak

İlkokul birinci sınıfa giden bir çocuğun ne derdi olabilir ki… Öğretmen biraz fazla ödev veriyordur, kalemi zor tutuyordur, harfleri birbirine bitiştiriremiyordur, okulda bir arkadaşına canı sıkılmıştır ya da ne bileyim yaramazlık yapmıştır da annesi ceza vermiştir, babasına küsmüştür, kardeşiyle kavga etmiştir… Ne derdi olabilir ilkokul birinci sınıfa giden altı yaşında bir çocuğun…

...

Babaanne anlatıyor. ‘’Dün misafirliğe gitmiştik Mehmet’le. İçerde çocuklarla oynuyordu. Arkadaşları koşarak yanıma geldiler. Mehmet camdan aşağı atlayacak diye bağırıyorlardı. ‘’ Fısıltıyla anlatıyor babaanne. Mehmet duymasın diye. Niye yaptın oğlum diye sormuş. Babasının yanına gitmek istiyormuş Mehmet. ‘’Babamın yanına gitmek istiyorum.’’ Fısıltıyla soruyorum, ‘’Mehmetin babası nerede?’’ ‘’Öldü’’ demiyor babaanne. Sağ avucunun üzerine kafasını yatırıyor gözlerini kapatıyor, yine fısıltıyla ‘’iki sene önce’’ diyor. Gözleri kıpkırmızı oluyor birden fakat ağlamıyor Mehmetin yanında. Arada dönüp Mehmetin başını okşuyor. Gülerek, çikolatayı cipsi az yesin di mi doktor teyzesi deyip bana dönüyor. Gözleri kan çanağı…

Bu sabah ilkokul bire giden altı yaşında bir çocuğu muayene ettim. Solgun ve mutsuzdu. ‘’Babamın yanına gitmek istiyorum. Camdan atlarsam ölürüm siz de beni babamın mezarının yanına gömersiniz.’’ demişti, bir gün önce onu pencerenin önünde yakaladıklarında. ‘’Ne yapalım doktor hanım?’’ diye soran babaannesine bir profesyonel(!) olarak söylemem gerekenleri söyledim. Fakat çok uğraşsam da Mehmet’in yüzünü güldüremedim.

Zehra Betül

Işıktan sesleriyle ölüyor kuşatılmış bahçelerdeki çiçekler

Küskün zambaklar sığınıyor gecemin üşüyen dar kapılarına

Özcan Ünlü

ıslak bezde kalır alnın sıcaklığı

cam arkasında kıpırdar buğu

ümmîdir okuyamaz dudaklarını

nasıl bir alfabe bu

anahtar söz verir anahtarlığa

kapıda uyur geceler boyu

şiir küser koştuğu dağa

nasıl bir alfabe bu

ah bu müflis tüccarı ayıplamayın

bir vitrinden seçtim ben onu

fiyatını bilmiyordum

etiketi yoktu

A. Ali Ural

Küstün; we have a problem

O silahına davranınca ben de koynumdaki güle

Tomurcuklandı bir çocuğun gamzesi

Kılıcımı kırdım, kapımı kilitledim

Sûr’dan duvarlara yaslanarak

Yolumuzun bundan sonrasına hatıralarla

Küstün; we have a problem

Ah-u figan ağlayarak misilleme, muhafaza ve defans

Teşhiste hata olmaz; olur mu: Herkesin kaderi iki dudak arasında

Ben ise ‘oy’umu nedamete vereceğim yine

Arada bir görünüp kaybolan bulutların aşkı için

“Oy ben öleyim” diyen bir anayla

Küstün; we have a problem

Olmasa iyiydi ama oldu, hesap cüzlerinden bir netame : DAN

Borsa tahtalarına vur, tabelaları kurşunla

İnsan bile birikmezken zamanede bir hal

Gelirse başa, hangi günü gördün;

Kalbini yanına almayı unutma!

Yangında ilk o işe yarayacak unutma

Göğsün ve karnın aşkla, kalbin ölümle bir ilgisi

‘Oy’ un ise kahırla, bıkkınlıkla, ünlemle

Murat Özel

Dünya görüşü bir sondur, huzur arayan yaşlı, küskün insanlara göredir, saptamalar, düzenlemeler ve belirlemeler peşinde koşan son istektir. Oysa yaşam duygusu bir ilk arzuya ve ilk sevdaya benzer. 

Rilke

Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin

İçimde yalnız ve yapraksız

Bir kavak ağacı büyüyor -Çıplak ve göğe doğru-

Ama küskün ama yalnız ama yapraksız ve uzun

Bir ağlama duvarı bu.

Erdem Bayazıt

Her ne kadar küskün ve geçenleri hatırlıyorsa da acıdı gene ona;

Zavallı çocuk “Ah” diye bağırdıkça her defasında

Çınlayan sesiyle tekrar ediyordu “Ah”.

Publius Ovidius Naso

Yaşanacak hayat,

Şiirden uzun,

Kavgalar şiirden zorlu,

Ve gözyaşı,

Şiirden çok daha parlak

Olduktan sonra,

Odalardaki hüzünlü suskunluk,

Küstürmesin seni çocukluğuna.

Melisa Gürpınar

Ben sustum!

susmuyor yüreğimi kavuran kasırga

pencereme vuran yağmur damlaları

susmuyor dışarda inleyen rüzgar

yıldızlar küs

ay üzgün

yağmur dinmiyor

içimde binlerce şiir kanıyor her gece

kimse bilmiyor

kimse duymuyor

Nuri Can

kimbilir ki dündür, olgundur kalbimiz

yollarsa her zaman biraz küskündür

yokuşlarda ve inişlerde…

Zaman’dır seni sardığım kumaş

bekledin, örtülsün ki yavaş yavaş…

erguvandın, kayboldun dilegelişlerde

Hilmi Yavuz

Kıraç, boz ve kurak bir boşluktayım

kilimleri rüzgâra karşı astım

ben burada

sapların üstünde öğle uykusundayım

dünya aşağıda dağlar uzakta

ben küskünüm ama şu yamaç kadar

ama rengarenk, rüzgârda kilimler

ve harman sonu, yorgun yaprak, kaçkın keler.

Üzerine akşamın kapandığı gölüm ben

Bir kez hatıra ettim aşkı, bir daha etmem.

Seyrek salkımım bağda

Güz geçmiş üstünden

ve tenha.

Birhan Keskin

Heceleme beni artık Allah’ım

Bırak okunaksız kalayım

Kaderimin hepsi pek iyi olmasın varsın

Bak, ömrüm eriyor işte

Çocukluk fotoğrafımdaki kardan adam gibi yanı başımda

Bak, ilkokul talebesi kalbimden

Yine karne parası istiyorlar

Bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa

Yağmur yağdıkça

Bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor

Saçlarımda dolunay taneleri eriyor

Saçlarımda bir kızılderili reisi

Oturmuş barış çubuğu tüttürüyor

İsmi: Mehtapta öpüşen iki sevgili

Kalbim küs oysa, kalbim yalnız bir kovboy

Nedense şimdi evinden çok uzakta

Didem Madak

Ben böyle yürek görmedim böyle sevgi

Şimdi çocuk büyümekte günbegün

Bütün hüzünleri okşadı birer birer

Gizli bir ümide sarılarak biraz küskün

Metin Altıok

içimin ırmakları kurudu bütün yapraklar soluk

hüzün kokuyor çiçeğim

hangi yağmurları müjdelersen müjdele

yeşermez bir daha yangının düştüğü yer

aşk da küstü

kim dinler kalbimin kırık sesini artık

Nuri Can

gerçekte bir sevinç, bir mutluluk yok değildir yüreklerimizde

sevgiler umutlar yok değildir

öyleyse neden çabuk küseriz birbirimize

çabuk öfkeleniriz

durup durup böyle hüzünlenmemiz neden

anlamıyoruz da ondan mı yoksa

bir bütün olduğunu mutluluğun

umudun bir bütün olduğunu

Edip Cansever

Gül ki, benim küskün gönlüm o gülüşe özensin,

Sessiz dağlar kahkahana cevap versin, bezensin.

Rıza Tevfik Bölükbaşı

İki gözüm ona iyi bak

Dünyaya küskün gitti biraz

Zemheride çiçek açmış

Acılı, suskun bir topraktır o

Seslenmezsen

Merhaba demez

Hastadır, koluna gir

Yürüyemez

Ayakları tutuk

Metin Demirtaş

acı bir çaresizliktir gülümsemek dedim

küskün yanlarına mütercim sözlerin kanadı

güldün

acın büyüktür aklına çocuk

acın; acımdır gülüşlü felaketim

say ki bir babayım ve muğlaktır hüzünlerim

düşün ki iliğim

hüzünlü bir kızın yağmurlu sunağıdır

muğlak bir acı ne kadar büyütebilir ki seni

unutma;

acısını anlamsız şiirlerin yüklendiği şairler

Allah’tan almışlardır renklerini

ki Allah’ı severim

ve yine unutma;

şiir bedbahtların işidir

Hasan Tan

ve nasıl küserse Allah’a bir insan

ben de öyle küsmüşüm

Hasan Tan

Ben, yine de vazgeçmedim seni sevmekten.

Eskisi gibi değil ama.

Biraz buruk, biraz küs, biraz sitemkâr seviyorum artık seni…

Dudaklarımı ısırıyorum artık adın geçince.

Kavga falan çıkarıyorum.

Eskisi gibi sakin değilim ama olsun…

Cezmi Ersöz

Onu atmosferimize, suyumuza alıştırdığımız gün, bayramlar edeceğiz. Elimize görünüşü dehşetli, korkunç, çirkin ama, aslında küser huylu, pek sakin, pek korkak, pek hassas, iyi yürekli, tatlı ve korkak bakışlı bir yaratık geçirdiğimizden böbürlenerek onu üzmek için elimizden geleni yapacağız. Şaşıracak, önce katlanacak. Onu şair, küskün, anlaşılmayan biri yapacağız. Bir gün hassaslığını, ertesi gün sevgisini, üçüncü gün korkaklığını, sükûnunu kötüleyecek, canından bezdireceğiz. İçinde ne kadar güzel şey varsa hepsini, birer birer söküp atacak. Acı acı sırıtarak İsa’nın tuttuğu belinin ortasındaki parmak izi yerlerini, mahmuzları, kerpeteni, eğesi, testeresi ve baltasıyla kazıyacak. İlk çağlardaki canavar halini bulacak. Bir kere suyumuza alışmağa görsün. Onu canavar haline getirmek için hiç bir fırsatı kaçırmayacağız.

Sait Faik Abasıyanık

ve memeden kesilmiş

bir çocuk gibi

bütün dünyaya

küsmez mi

Ali Biçer

Şairlik, haksızlık etmektir düpedüz

Elma dururken üzümün karanlığına

Her bağdan yepyeni bir salkım heves

ve her adada başkalığıyla şımarıyorsa elma

ve üzümden sarhoş olacağına, ah geçkin şair,

elmadan başı dönüyorsa, unutur elbet

genç bir aşık gibi, bağbozumunu da

Kelimeler de şuç ortağı olur ve şiir bozulur

Üzümü küstürme, karanlık olan elma

Gecenin ve aşkın anlattığı da bu

Yaz geçsin tez güz evine dönsün

Ay ışığında yıkanmış vedalarda

sevdiğim bağbozumunu

Haydar Ergülen

Ben başkasının adası olsaydım

çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile

uzağa düşer, ölüm zaten bir kara ada, derdim,

bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim.

Haydar Ergülen

Küstüm sana ben nâfile yalvarma barışmam

Vâsıf-ı Enderûnî

Bir gün fazlaymış seninle iki gün az

Dört duvar açık deniz; alesta vira

Elbette suçsuzluk grameri çoğul ek almaz

Ne de bir babanın küsüşü oğluna.

Furkan Çalışkan

karafatmalar onu benden ayırdılar

o şimdi bana küsülüdür

kutu duvarları içinde

Asaf Halet Çelebi

Anne baba boşanmış çocukların babaya atar muhabbeti malum, liseye başladığım zamanlarda küstüm.

Bi gün aradı annemi, konuştular falan, annem verdi telefonu baban konuşacakmış diye. Konuştum, atar yaptım, tersledim falan, kapattık öyle.

Ameliyata giriyormuş, girmeden arayayım seslerini duyayım demiş. 2 gün sonra cenazesine gittim...

hermenotik nihilist

aşkları erteleyip durdum

küskün bir çiçektim

bin uçurtma yaptım başkaları için

ama benim bir uçurtmam olmadı

Hüseyin Avni Cinozoğlu

Sait’in bir yanı da, olur olmadık şeylere kızmasıdır. Nedir, kızgınlığı çabuk geçer, küskünlüğü de uzun ömürlü olmaz. Bu küskünlüklerden birini Orhan Kemal anlatır bize.

Bir gün iki yazar Parmakkapı’da karşılaşmışlardır. Bir süredir, bir tartışmadan ötürü araları şeker renktir. Orhan Kemal yolunu değiştirmek isterse de yapamaz:

– Merhaba.

Sait de belki yolunu saptırmayı geçirmiştir aklından. O da yapamamıştır:

– Merhaba.

– Nasılsınız?

Sait pompalı kahkahalarından birini atar:

– Teşekkür ederim efendim. Siz nasılsınız?

Sonra da Orhan’ın koluna girer:

– Bok. Nasılsınızmış… Bu ne kibarlık?

Küskünlük işte o an bu küfürlü deyişle ortadan kalkıvermiştir. Ama bu büyünün gerçekleşmesinde küfrün gücünü de kabul etmek gerekir.

Dalına küsen bir yaprak gibi

kapı aralandı ve çıktım

Cafer Turaç

Bir kızın yağmursuz küskünlüğü

Sen ki ağacını beğenmeyen yaprak

Süleyman Unutmaz

Yeridir, bu yürek şimdi ezilsin,

Yazılsın tarihi ve sezilsin…

Bir zaman vardı, şimdi yok sevgi

Sen çık ve salın, şunu da bil ki,

Küskün gider gidenler yer altına

Nice gevher bedenler çürüdüler

Gevher canlar imiş, parlıyor hâlâ

Tek sahipli ve çok yüzlü bir tebessüm

Özlem ve buluşmalar hep onunla.

Ben kınanma hırkasını kendim giydim eğnime

Hüsrev Hatemi

Kitapta bir yakınını huzurevinde ziyaret eden anlatıcı şu şekilde anlatır Şükûfe Nihal’i:

“ ….. o kadar mahzun, yalnız, içli, o kadar ‘mükedder’miş ki, yarı ’mefluç’ olmasa bile aşağıya, oturma odasına, öteki yaşlıların yanına ineceği yokmuş. Adı Şükûfe Nihal olan bu hanım kendi ‘mehpes’inde hala şiirler yazıyormuş, içe kapanıyormuş, ayrılırken bu dünyaya dargın, küskün ayrılıyormuş. (Mehpes: Hapishane. Mükedder: Kederli, üzgün. Mefluç: Felçli )

Huzurevinde bir iki kez ziyaret ettiğiniz gözleri sürmeli Bedia Hanım, ille Şükûfe Nihal Hanımın odasına da uğramamızı isterdi. Yatağında yarı doğrulmuş, daima eski şiirlerini okurken ya da yeni şiirler yazmak isterken bulurduk onu. Daima diyorum ama, Şükûfe Nihal Hanımı en çok gördüğüm gün beş on dakikadan öteye geçmez.

Gözleri sürmeli Bedia Hanım bir edebiyat aşığı olduğumu söyleyince, Şükûfe Nihal, ‘Size bir şiir okumamı ister misiniz çocuğum?’ diye sormuştu. Arkadaşının elini bırakıp gittiğini söylediği bu şiiri dudağımı ısırarak dinlemiştim.

Sonra bir seçki de rastlayınca ağlamaktan kendimi alamadım:

Son Hatıra

Adını ellerimle çizdim altın kumlara

Küçülen gözlerimde kurudu son damla yaş

Kumsal, deniz, sal, rüzgâr senden en son hatıra,

Solan ruhumdan sana bembeyaz bir soğuk taş!..

İşte, rüzgâr esiyor, dalgalar coştu yine;

Kumlara işlediğim hayalin da kayboldu…

Hicranınla yanarken ben derinden derine,

Karşında, solan yüzüm gibi, güneş de soldu…

Dalgalar, sürükleyin beni de enginlere,

Kumların arasında ben de bir parça taşım!…

“Ayrılmayız, beraber dalarız derinlere”

Derken, bıraktı gitti elimi arkadaşım…

Şükûfe Nihal Hanım şiirini bitirince ‘Uzlet köşesindeki şu ihtiyar kadını, sizin için okuduğu şiiri hepten unutmanızı temenni ediyorum’ demiş, hayatımda ‘uzlet’ sözcüğüne bir yer açmıştı.”

Selim İleri

Sana ey cânımın cânı efendim

Kırıldım küstüm incindim gücendim

Benim nevres-nihâl-i serv-bülendim

Kırıldım küstüm incindim gücendim

Rahmi Bey

çocuktum
küstüm
gidiyorum

Jan Ender Can

Onlar başka yazarlar buldular ben de dünyanın başka yerlerinde başka okurlar buldum. Ama eski sevgiliye bakar gibi hep gözümün kenarıyla onlara bakıyorum bana bakıyorlar mı diye. Bir gülümseme bekliyorum. Ama gülümsemezlerse onları gülümsetmek için bir çaba göstermeyeceğim. Küs ayrılacağız.

Ahmet Altan

Kitabı, insanın en büyük dostlarından biri olarak algılarım. Sürekli konuşabileceğiniz, istediğiniz zaman birlikte olabileceğiniz ve sizi sabırla bekleyen ve hiç küsmeyen bir dost.

Mahmud Derviş

söylesene hangisi daha büyük

toprağına küsüp kuruyan ağacın sevgisi mi?

dalından düştükçe yeniden yeşeren yaprağın ki mi?

-başkasında bulamadığım neydi sendeki?

Fulya Codal

Ey mâder-i hicranzede, ey hemser-i muğber;

Ey kimsesiz, âvâre çocuklar… hele sizler,

Hele sizler…

Örtün, evet, ey hâile… Örtün, evet, ey şehr;

Örtün ve müebbed uyu, ey fâcire-i dehr!…

(Ey hicran üzgünü ana, ey küskün karı-koca;

ey kimsesiz; âvâre çocuklar… Hele sizler, hele sizler…

Örtün, evet, ey felâket sahnesi… Örtün artık ey şehir;

Örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahpesi!)

Tevfik Fikret

kalbimle it dalaşındayız, hiçbir atlas kucak açmıyor içimdeki ülkeye

ölüme yıllardır küs olmasam bir akrebe sevda büyüteceğim

Charles Bukowski

Eskimeyen bir rüzgardan gelmiştir bir elinde evlat kokusu, öbürü küs

Rakının denize ilk defa bakışı gibi göğe bir karışması var ki

İşte bunu anlatamam, bunu bahçeye düşen gölge de anlayamaz

Engin Turgut

Kadınlar erkeklerden daha çabuk, daha derin küserler.

Murathan Mungan

İçimin denizinde bir kayık yüzüyor bir de küskün kır çiçeği.

Seni düşünürken boynumun sokağından bir fayton geçiyor.

Seni düşünürken parmaklarım yasak meyveye dokunuyor.

Engin Turgut

ve kadere küsmüştü o, bir kere

sevgiyi öldürdü diye…

Ahmet Muhip Dıranas

Bu dünyada renk , nakış , lezzet , ne varsa küsüm;

Gözümde son marifet, Azrail’e tebessüm…

Necip Fazıl

Çıkıp geliyorsun
Kor gibisin, bir kar gibisin
Soruyorsun: Zarifoğlu bana dargın mısın
Yoksa uyardılar mı seni sevdamızdan
‘Yaşamak’ bir perde gibi kalkıyor aramızdan
Zamansız mekansız bir tünel başındayız şimdi
O mavi gözleri görmüş olmalıyım
Bir ikindi vakti kaskatı ellerimin altında
Uçuşlu saçlar bukleler
Üstünde uyuyan eller
Sevgim uzanıyor
Soluk soluğa uyandırıyor menekşeleri
Görüyorum kıpırdanışlarını
Uykunda gül açan yanaklarını

Cahit Zarifoğlu

annesine dargın ölecek küçük kız,

annesi bunu bilmeyecek.

gülkurusu akşam alacası içinde

ölü bir kuş taşıdığını.

Asuman Susam

(Dargındım babama

söylemek zor

annemin kefeni solmamıştı)

babam da bana dargındı

Sennur Sezer

Dargın sevgililer yalnızlıklarına uzaklaşıyor

Attila İlhan

Bir yoldan kaçıp bir yoldan yine sana çıkıp gelen

Engin deniz -benim gibi kalbinle dargınsın sen!

Hayal yolunu tutuyorum yine senin sözlerinle

Her hayalin hüzne çıkıyor yolu yüreğimde.

Böylece bir gün ben de gelebilirim sana

Keşke sıla da olsaydım ah sılada!

Nîmâ Yûşic

Hangi taşı kaldırsam

Anamla babam

Hangi dala uzansam

Hısım akrabam

Ne güzel bir dünya bu

İyi ki geldim

Süt dolu bir torbayla

Şöylece çıkageldim

Kime elimi verdimse

Döndürüp yüzümü baktımsa

Kısmet kapıyı çaldı

Kör pınara su geldi

Ben şakıyıp durdukça öyle

Gülün kokusu geldi

Bebesi olmayana

Bunalıp da kalmışa

Acılarla yüklü

Dargın yüreklere

Yetiştim geldim

İyi ki geldim.

Ruhi Su

Sakin geceler şefkat olan encüm-ü bîdâr,

Titrer o karanlıkların evc-i kederinde,

Hüsran ü tahassür gibi matem nazarında;

Guyâ ki o dargın geceler ruhu boğardı

Her şey bizi bir korkulu rüyayla sarardı.

Ahmet Hâşim

yamalı bir kum torbasına dönmüşüm

kendimi dövmekten geliyorum

bir iş dönüşü saati

yorgunum, bitkinim

dargınım kendime!

Reha Yünlüel

Ve aslı olmayan bir şeye,

Beni bunca yıl inandırdı diye,

Dargın öleceğim Fuzuli ye

Aşk yoksun sen seni biz uydurduk,

Hüsrev Hatemi

Felek, ah ettirir, boynun kıl-ince…

Cihanlar, çocuklar, kuşlar içinde

Sızlar bir yerlerin

Adsız ve kayıp

Sızlar, usul-usul, dargın

Ve kan tadında bir konca,

Damıtır kendini mısralarınca…

Ahmed Arif

Bir ara gülümseyerek geçti yanımızdan. Dargın olduğu birine bile gülümseyebilmeyi nereden öğrenmişti?Ne kadar ölçülü, tartılmış ve nazik bir tebessümdü. Ben nasıl gülümsedim acaba? Onun kadar ustaca olmasa bile ben de gülümsedim. Ama kızmadım o gülümsemeye, haklıydı ve gene de surat asıp geçmenin yozluğu yoktu yüzünde.

Süleyman Unutmaz

Duygusallıkla varılan, ya da başka yerlerde, başka zamanlarda söylenenlerin kopyası olan yargılar ve acele yan tutmalar, insanı –özellikle zor koşullar altında- çok çabuk küskünlüğe ya da totaliterciliğe götürür.

Rasih Güran

Dargın ve küsülü olanları barıştır ki, sen de yarın Kıyamet gününde mesrur ve şad olasın. Hz. Musa (a.s.) münacatında, “Yâ Rabbi! Küsülü iki kişiyi barıştırana ne ecir verirsin? Senin rızanı kazanmak için halka zulmetmeyenlere nasıl bir mükâfat verirsin?” diye sordu.

Hak Teâlâ şöyle buyurdu:

“Ben de yarın Kıyamet gününde ona selâmet verip korktuğundan emin ederim.”

İmam-ı Gazalî

Ezvâk-ı gayz ü kîn ile mestîdedir serim;

Hûnumda zehr-i nûr- ı gurûb etmiş inhilâl,

Mezceylemiş zalâmını yeldâma infiâl.

(Hınç ve kinin zevkleriyle başım sarhoştur.

Kanımda gün batımı ışığının zehri erimiş,

Dargınlık katmış karanlığın uzun geceme.)

Ahmet Hâşim

Gün ola, devran döne, umut yetişe,

Dağlarının, dağlarının ardında,

Değil öyle yoksulluklar, hasretler,

Bir tek başak tanesi bile dargın kalmayacaktır,

Bir tek zeytin dalı bile yalnız…

Ahmed Arif

Kitaplarım somurtuyor. Biliyorlar ki dargınım. Yıllarca aldattılar beni ve ihsan ettikleri bir zerre ışık karşılığı nelerimi aldılar… Zaten kim aldatmadı beni?

Cemil Meriç

Çizgiyi geçtik mi geçtik, sen yalnız ben yalnız

Ondan öte ne dargın ne barışık

İki aşk ölüsüyüz salt iki tanıdık

Ah, bitti bitti bil ki bitti artık

Binde bir, bir yerde karşılaşırsak

İki ölü gibi- o da belki- selâmlaşırız…

Necati Cumalı

kimsenin olamadım

kimsem olmadı allah’tan ve anamdan başka

şartsız şurtsuz kim affettiyse hepimiz onunuz esasında

vurgunuz yarım kalana

kendimizle dargınız

ağlamak için insanın kendinden başka bir yari daha olmalı yarasında

Alper Gencer

Ey oğul!

Size düşen görev, karşılıklı iyi ilişkilerde bulunmak, karşılıklı olarak hediyeler vermektir.

Sırt çevirip gitmek ve birbirinizle dargın durmaktan sakının.

İyiliği emredip kötülükten sakındırmayı terk etmeyin. Aksini yaptığınız takdirde başınıza kötüleriniz geçer ve sonra yaptığınız dualar da kabul olmaz.

Hz. Ali (r.a.)

Kokundan havalanan kelebekler, sessiz cinler

Dönüp dolaşıp yine senin kalbine konmuşlar

Sanmıştım ki o kalbe de dargındın sen

Süleyman Unutmaz

buğulu bir camdan bakar gibisin

gözlerinde bu dalgın, bu yorgun bulut

yüreğimde güz kıyamet fırtınalar koparan

bu dargın bulut

Ayten Mutlu

Şiirlere bir insan, evlerden bir şey katmadan

Nasıl girer, şaşıyorum.

Örneğin daha demin kavgalar, dargınlıklar

Varken – işliyen saatler gibi alışılmış –

Kapı çalınsa, biri gelse, gülüşlerin, kaynaşmaların

Birden başlaması yok mu afallamış odalarda?

Behçet Necatigil

Dargın mısın yoksa bana?

Sesin, burukluğu taşır.

Gassan Satar

Annemin dargın

Yaprağıydım ben…

Arif Damar

kaç yol arkadaşı?

sürüyerek götürdüğümüz dargın beraberlikleri saymazsak

ne kalıyor elimizde?

ölenler,

terk edenler,

bir de telefonları, adresleri, kendileri değişenler

Murathan Mungan

hiç mihnet olmaz bunu bilirim

kırgınlıkla dağılmadım, dargınlıkla çözülmedim

inandım mı tam inandım kana bulandıysam hele

şimdi kazananla kaybedenin eşitliği gözümde

Zeynep Elif Arkan

Benimse dar; çünkü dargın havsalamın gücü yok bazı şeyleri taşımaya.

Önce kalbim lânete çarpa çarpa gümrah,

Sonra kalbim gümrah ırmakları tanımaktan kaygulu.

İsmet Özel

Ben kurtların eviyim

Çatım harap, komşularım cimri ve bunak

Sığ ufuklar kesmiş yollarını

Toprağım aç

Oğullarım kavgalı, kızlarım dargın

Ve genzimde türkülerim tutsak

Bir dost yok burada bana

Bu can çekişen vadisinde saltanatımın

Bir dost yok ki kapımı çalsın

Şu kuduz rüzgârlar gibi

Etime dişlerini geçirirken mırıldanarak

“Seni görmek geldi içimden sadece

Seni görmek için geldim ben”

Ama yok kimse

Hakan Şarkdemir

Kendi denizinin sularında durgundun sen

Yetmemiş kımıldatmaya yüzümün kıvrımlarını

Kokundan havalanan kelebekler, sessiz cinler

Dönüp dolaşıp yine senin kalbine konmuşlar

Sanmıştım ki o kalbe de dargındın sen

Süleyman Unutmaz

Bir şiir; bir darlık bir dargınlıktır

İnsanla insan arasında

Kapıyla menteşe arasında,

El ile kalem arasında

Ve düşünce

İlle düşünce

Tutunulamayan

Biri vardır

Hayriye Ünal

Nerede yenilirsek orada şımarık bir ayrılık

Kalbimiz, artık durmalı aşkların dargın yüzünde

Kar gelecek, kimse kimseyi beklemesin, yollar kırgın

Usulca gökyüzüne kapandı her pencere.

Veysel Çolak

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum

Ne tuhaf, vaktim olmazdı

yalnızlığı bunca bilirken

kendimi hiç yalnız sanmazdım

çevremde hep birileri vardı,

ben hep birilerinin yanındaydım

günler belirsiz bir gelecek için neredeyse kendiliğinden hazırlanırdı

aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla

kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısında hayat

bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı

bazı evlerden taşınırdık, bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza

bazı mektuplar alırdık, bazı sözler, çiçek selamları

sonraları bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık

elde olmayan nedenle

sudaki halkalar gibi genişleyen

küçük alınganlıklardan büyük dargınlıklara

vazgeçişler, unutuşlar, kayıplar

birbirimizi çok sevdik hep

yıllarla azala azala

Murathan Mungan

annesine dargın ölecek küçük kız,

annesi bunu bilmeyecek.

gülkurusu akşam alacası içinde

ölü bir kuş taşıdığını.

gümüş kıvılcımlı gece ıssız…

Asuman Susam

bu sabah resmini kaldırdım raftan

günlerdir kaçırıyordu benden gözlerini

dargın beyaz

takvimlerden önce biten yaz

yalnızca

mutluluğa varsın

ha

Enver Ercan

neremiz dargındı neyimiz kanıyordu hangi yalanlara

kaybolmamak için geçtiğimiz yollara bıraktığımız toy defterler

şimdi çivi yazısı kadar anısı uzak yabancı imza

neredeysen çık ortaya Joe!

artık geçmişi bağışla

Murathan Mungan

gene şiirlere dönmeliyim, dargın ve uzak

bir gülüşü parçalayarak içimde

yaşamım hep böyle sürüp gidecek

karşılıksız soruların bildik seyrinde

gene şiirlere dönmeliyim, yenilmiş

binlerce kez taşlanmış bir adam olarak

şiirde kazanan aşkta yitirirmiş

zar tutanlar gülebilirmiş ancak

Ahmet Erhan

Dalgınlığı, dargınlığı hırka gibi üstümde taşıyorsam

Sen ve benim aramda olduğundandır

Ben bunca yıl bir başıma

Taşıdıysam kendimi oralardan buralara

Senin ve benim aramızda bir aşk olduğundandır

Melek Arslanbenzer

Küs ister küsme bu güftârıma ey şûh-ı sîm-endâm

Tenimde şerhadan hâli ‘aceb bir sâg nerem kaldı 

Nûrî

Ve nimetleri adedince rahmetini gösteren deliller, şahitler, bize Rahîm, Kerîm, Enîs, Vedud olan Hâlık'ımızın, Sâni'imizin, Hâmi'mizin dergâhını gösteriyorlar. O dergâhta en makbul bir şefaatçi, acz ve zaaftır. Ve acz ve zaafın tam zamanı da ihtiyarlıktır. Böyle bir dergâha makbul bir şefaatçi olan ihtiyarlıktan küsmek değil, sevmek lâzımdır.

Said Nursî

Küsmek taşınması zor bir zırh ; ağır çünkü .

Üç günden sonra belini büküyor insanın

A. Ali Ural

Fehame, bazı insanlar vardır ki altmış yaşına gelseler yine çocuk kalır, nasihate muhtaç olurlar. Bu türlülere küsmek, gücenmek yerine acımalı!

Fatma Aliye Hanım

Küsmek, boyun eğmeyi reddetmektir. ''Gücüm sana yetmiyor; sen inle dövüşemem, ama

sana tabi olmayı reddediyorum" diyebilmektir.

Kemal Sayar

Küsmek aşkın belirtisidir belki, ama küskün aşık da hem sıkıcıdır, hem de hiçbir geleceği yoktur.

Orhan Pamuk

   "Üzgünüm ama önünde çok zor bir seçim var Elizabeth. Şu günden başlayarak, ister istemez, ya annen ne ya da babanla küsmek zorundasın. Annen, Bay Collins'le evlenmezsen Bir daha yüzüne bakmayacak; ben de evlenirsen!"

    Onun öyle başlayıp da böyle bitmesi karşında Elizabeth gülümsemekten kendini alamadı.

Jane Austen

Küsmeyi seven bir toplumuz. Her vesileyle küsmeyi huy haline getirmiş insanlarımız bile var. Oysa küsmek yoğun bir ilişki sürdürme biçimidir. Çoğu zaman, küsülen insan dost kabul edilenlerden daha sık hatırlanır.

Engin Geçtan

Küsmek ve darılmak için bahaneler arayacağınıza, sevmek ve sevilmek için çareler arayın.

Mevlâna

Her şeye ve herkese çatmaya hazırdı; sanki bir felakete uğramış, değeri bilinmemiş, talihine küsmüş güçlü bir kişiymiş gibi.

İvan Gonçarov / Oblomov

Dargın durduğumuz her gün mutluluğumuzdan bir parça yitirmiştik. Şimdi, bir an mezardan çıkman için hayatımı vermeye razıydım...

Fyodor Dostoyevski / Ezilenler

Şair, dünya sana küsmüş diyorlar

Sen barışamazken kendinle bile

Her varlık beyninin bir uzantısı olsa neye yarar

Çığrından çıkmış bu evrende?

Ahmet Erhan

İnsanların kayıtsız, suratsız, yorgun oluşlarına şaşırıyordu. Nasıl da dünyalarına küsmüş, nasıl da birbirinden bu kadar uzak ve yabancı idiler!

Cengiz Aytmatov / Gün Olur Asra Bedel

Küsmüş göğüne besbelli

Geleceği göremediğinden,

Taşıyor oysa hüzünlü bitişinde

Doğuşunu yeniden.

Metin Altıok

Dedemin günlük tuttuğunu öldükten çok sonra öğrendik. O gün günlüğüne şunu yazmış: 'En küçük torunum bugün beni azarladı. Küstüm ona.'

Erdal Öz / Cam Kırıkları

Benim yarim bana küsmüş, gayrı sözü benden kesmiş

Zülüflerin göze dökmüş sevilmeyi, sevilmeyi

Karacaoğlan

Ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum. Sadece müteessirdim. "Bunun böyle olmaması lazımdı" diyordum. Demek ki beni bir türlü sevemiyordu.

Sabahattin Ali / Kürk Mantolu Madonna

Dargın ayrılıklardan sonra hayat insanın içine sinmiyor bir türlü. Hep bir burukluk, bir kırıklık taşıyor insan. Bir şarkı, bir anı, bir resim kötü ediyor insanı. Hele gurbette, uzaklarda... Sen bu duyguyu bilemezsin...

Murathan Mungan

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,

büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;

kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Birhan Keskin

Sizi incittim ama sizin de bildiğiniz gibi, sevdiklerimiz kalbimizi kırsalar bile, onlara uzun zaman dargın kalamayız.

Fyodor Dostoyevski / Beyaz Geceler

Baktım sana kızgın değilim, kırgın değilim, dargın değilim. Kısacası artık ben sana hiçbir şey değilim.

Mehmet Ercan

Ne ben sana kızarım

Ne de zatın zahmet edip bana küssün 

Artık seninle biz

Düşman bile değiliz.

Nazım Hikmet

Sana kırgın, sana dargın, alınmış da değilim.

Bütün kahrım kendime...

Sakın üzülme. 

Yalvarırım üzülme.

Ahmed Arif / Leylim Leylim

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Henüz dinlemedin benden türküler

Benim aşkım sığmaz öyle her saza

En güzel şarkıyı bir kurşun söyler

Kırgın kırgın bakma yüzüme Roza

Sezai Karakoç

Herhangi bir insan bile mazisiyle dargın yaşayamaz.

Ahmet Hamdi Tanpınar / Saatleri Ayarlama Enstitüsü

Kendi kendine - Yarın gidecek ve benden dargın olarak...- Birdenbire içinde garip, tahammül edilmeyecek kadar büyük bir hiddet kabardı. -Neden böyle oldu; niçin herkes bana böyle yükleniyor?

Huzurdan bahsediyordu. Peki benim huzurum nerede kaldı? Ben yok muydum? Bu kadar

yalnız ne yapacağım?- Hemen hemen genç kadının kelimeleriyle konuşmuştu. -Huzur, iç

rahatı...-

-Bütün mesele burada... Orhan sözünü bitirmedi.

-Devam et!..

-Hayır, söyliyeceğimi unuttum. Yalnız bir noktada haklısın. Fenalığı kabul etmemek lazım.

Haksızlığı her kabul ediş, daha büyüğünü doğuruyor.

-Bir nokta daha var. Haksızlığa hücum ederken yeni bir haksızlık yapmamak... Bu harp,

olursa eğer, çok kan dökülecek. Fakat çekeceğimiz ıstıraplar beyhude olur, eğer metodu

değiştirmezsek... -

Ahmet Hamdi Tanpınar / Huzur

Dargın durduğumuz her gün mutluluğumuzdan bir parça kaybetmiştik.

Fyodor Dostoyevski / Ezilenler

Biliyor musun, iki insanın arasında, birbirine kızgın olmanın da bir değerinin kalmadığı anlar oluyor. Ve bu, çok hazin bir an.

Sandor Marai

Sana kızgın değilim. Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum. Sonra seni seviyorum. Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum. Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim.. Allahaısmarladık.

Sabahattin Ali / İçimizdeki Şeytan

İnsanların birbirine eziyet çektirmesi kadar canımı sıkan başka bir şey daha yok; yaşamlarının baharındaki gencecik insanlar, tam da bütün sevinçleri yaşamaya en açık oldukları zamanlarda, birlikte geçirecekleri şu kadarcık güzel günü kızgın, asık suratlarla mahvediyorlar ve boşa harcanan günlerin yerine yenisinin konulmadığını anladıklarında çok geç oluyor.

Johann Wolfgang Von Goethe / Genç Werther'in Acıları

Kızgın bir duruma veya şiddetli bir aşka düşen kişi, ruhunun bir kap gibi dolduğu bir noktaya ulaşır; ama bir damla su daha gerekir: tutkuya yönelik iyi niyet (aynı zamanda genel olarak kötü niyet diye de adlandırılır). Sadece bu küçük nokta gereklidir; sonra kap taşar.

Friedrich Nietzsche / İnsanca, Pek İnsanca

Sen gülünce gülümsüyor olmama kızıyor,

Küsmek için geç kaldığımı düşünüyorum.

İbrahim Çolak

İnsan bu kadar çok sevmemeli, kimseyi bu kadar çok sevmemeli, kendi çocuğunu bile.Her sevgi, had safhaya varmış bir bencilliktir.

Sandor Marai

Etse de her ne kadar hâtır-ı zârım muğber

Ben o mir’ât-ı ruhun üstüne toz konduramam

(Her ne kadar zavallı gönlümü incitse de,

Ben o ayna yanaklıya toz konduramam.)

Pertev Efendi

Acaba kim şu sîmîn-ber,

Kime âşık kime muğber?

Abdülhak Hamit Tarhan

Bir fem ki beyân eder tazallüm

Bir tâze çiçek ya bir tebessüm

Bir çehre ki gösterir teverrüm

Bir mevç-ya bir mezâr muğber

Abdülhak Hamit Tarhan

ah nasıl da yalnızım şimdi

oysa yakın değildim yaşarken ona

ne çok ayrıydı düşüncelerim ondan

ve içimde kırgınlıklar vardı

çocukluk anılarıyla korlanıp yanan

Neşe Yaşın

Dalından kovulan

bu yaprak

ağacına kırgın

ben sana değilim

Mesut Adnan

Müslümanın, din kardeşine üç günden fazla dargın durması helal değildir.

*

Müminler birbirini sevmede, birbirlerine karşı sevgi ve merhamet göstermede tek bir beden gibidir. O bedenin bir organı acı çektiği zaman, bedenin diğer organları da uykusuzluk ve yüksek ateş çekerler.

Hz. Muhammed (s.a.v.)