Yeniden Doğuş

Ağır, yorgun titreyişiyle 

bir başka yitik alevin, 

yavaşça çözülüp yok oluşuyla 

artık uzak aşkımın 

(gene de kanatlandırmıştı beni 

dünya üzerinde yükselmem için 

ve pek çok tatlı ve gizli şey 

söylemişti kulağıma, 

yo, daha derine, yaşayan yüreğime, 

tatlı, heyecanlı şeyler, 

kimsenin asla bilmeyeceği, 

bir daha asla söze dökemeyeceğim), 

bütün düşlerimin amansız çözülüşüyle, 

ölüşüyle başka bir yanılsamanın; 

geri döner ruhuma tekdüze ritmi bir zamanların, 

korkunç, hep aynı yaşam 

ve saldırısı yararsız düşüncelerin, 

bitimsiz külrengi arzulayışım 

ortasında dünya gösterisinin, 

hep aynı 

ama öyle gizemli ve korkunç ki 

sevinçleri ve acılarıyla, 

gözlerini yumdurup içine döndürür insanı, 

ani bir uğultuyla sanki 

beyinde yankılanan. 

   Ama böylesine boş ve hüzünlü yaşamda, 

çok önceleri dağılmışken o güzel, sakin hayal, 

yeniden yakalar beni kimi zaman, 

vahşice sökün ederek, 

arzulu kıvranışlar, 

delice boğuntular, 

yakıcı, birden 

açılan eski yaralar gibi 

şiddetli bir çarpışla, 

kesik ve öfkeli kanatları 

büyük bir düşün, yaşadığım 

ne olduğunu
tam anlamadan. 

   Arzulayış bütün kadınları, sokaktan geçen, 

bir yüzü, güzel bir bedeni, 

tensel bir ateş kanımda uğuldayan. 

   Dalgın, izlerim geçen kadınları 

ve her defasında bıraktığımı sanırım 

yolları üzerine, 

öylesine ılık ve güzel kokan, 

parçalanmış etim ve kanımdan canlı bir özlemi. 

   Hepsi geçiverir yanımdan ve sonra, 

yitip giderler sonsuza dek. 

   Kıskanışım görkemli aşk intiharlarını, 

son çılgın sarılmanın kanla kaplandığı, 

göz alıcı, kırmızı 

ve kana bulandığı yastıklar ve tabancanın 

ve her şeyin sanki yüceldiği, 

sarsılıp uğultuyla 

ve kararsız gözlerin öldüğü 

gözlerinde o kaygısız yüzün, şimdiden soğumakta olan, 

ağız umutsuzca 

o ağzı ararken, hâlâ taptığı. 

   Delice arzum kahramanca bir eylem için: 

Dünyanın üzerine yükselip onunla 

içime kapanabileyim, mağrur, 

en azından hareketlerimle yatışısın,

utkulu bir anda, 

o ateş, yüreğimi boğan 

ve sustuğunda benim için daha korkunç olan. 

   Benliğimi saran yüceliş karşısında her büyük eserin, 

her engin ve dev gösterinin, 

büyük bir istasyon karşısında, 

üzerinde denize uzanan bir rıhtımın, 

çok büyük gemilerin arasında 

ve belirgin gücü arasında bucurgatların, 

uğultuların, antenlerin, 

sonsuzluğa uzanan. 

   Ama bu zavallı, sancılı alevlerin ardından,
şiddetli kıskançlıkların ve aşk özlemlerinin, 

utkulu yücelmelerin ardından, 

çaresiz, her zaman, 

bir darbe gibi, olanca gücümü tüketen, 

ama korkunç bir acıyla 

beni ürperten; 

içimi yakıp yüreğimi sızlatır 

ani bilinci içimdeki illetin, 

bilinci ruhumdaki çaresizliğin, 

korkunç çaresizliğin, 

özü bezginlik ve bıkkınlık, 

ödlekçe acizlik 

ve umutsuzluk olan.

   Ve bazen ani bir düşünceyle bu dehşet çöker üzerime, 

ünlü bir kitapla,

yüceltirken kendimi yüce ruhunda 

bir şairin, 

o zaman birden ruhumu parçalar 

yüreğimi boğar 

her güzel meltem, 

buz keser içimdeki her alev 

ve ben pek yüce bir anda, çevreme bakarım, 

artık kanım çekilip damarlarımda, 

alev alev yanaklarımla solgun, 

gözyaşıyla yüklü hissederek kendimi, 

dayak yemiş bir çocuk gibi, 

ama büyük bir yalnızlık içinde, 

beni sessiz kılıp her isyanıma ket vuran, 

bir sancının uyuşukluğuyla sanki, 

dinsel bir durgunluğun, 

dile gelmez acıyla yüklü, 

acımasızca ruhumu ezen, 

ama derin bir sessizlik içinde. 

   Ama sonra hemen kalkarım ve bedenim kıvranır, 

ürperir, sarsılarak 

dizginsiz hareketlerle 

ve büyük haykırışlar dolar boğazıma,
göğsümü sarsar parçalarcasına,

sakınımsız ve acı çekerim 

korkunç acı çekerim, 

umudum olmadan, 

yiterek engin yıkımımda. 

   Ve intihar düşüncesi de, 

geçmişte bana gülümseyen, 

kaldıramaz artık o taşı yüreğimden, 

acı çekerim, korkunç acılar. 

   Sonra, daha tedirgin ve alçalmış, 

acı çekerek, 

uğultulu bir dinginlikle, 

eski tekdüze ritmime dönerim, 

korkunç hayata, hep aynı olan 

ve eziciliğine yararsız düşüncelerin, 

bitmek bilmez külrengi yanıp tutuşmalarıma, 

artık hiçbir şey görmeden, hiçbir şey duymadan, 

umutsuz yankısı dışında 

büyük yıkımımın. 

   Ve yollarda dolaşırım,

sessizce, 

yalnız 

ve artık hiçbir şey sarsmaz beni 

ve soğukluğumu duyarım ama hiç yararı olmaz 

çünkü yüreğimdeki tek şey özlemdir 

yitirdiklerime duyduğum, 

ruhumdaki çaresizlik yüzünden, 

korkunç çaresizlik, özü bezginlik ve bıkkınlık 

ve umutsuzluk olan. 

   Ve böyle dönerim seyretmeye dünya gösterisini, 

hep ama hep aynı gösteri.

   Yaşam, korkunç yaşam, 

sen ki yakıcı bir acıyla sarsardın beni 

ve altüst ederdin yüreğimde 

kanımın her damlasını, 

dile gelmez bir dolulukla, 

sen ki rengimi değiştirirdin, sesimi, hatta hareketlerimi 

her hafif belirişinde 

derin gözlerinin, 

koyu, karanlık,

dalgın 

solgun hüzünlü yüzde 

altında küçük sarı bulutun, 

bedeni gibi narin, 

uçucu yumuşak saçların: 

Yaşam, düşsel yaşam 

niçin söndün 

böyle yüreğimde? 

[17 Ağustos 1927]

Cesare Pevese

Çeviri: Kemal Atakay