Çünkü derinliğimiz bilinmez başkasınca,
Duyulmaz sesimiz seslensek de bir dosta,
Büyür içerlere doğru benliğimiz.
Çoktan bırakılmış tanıdıklar gecemizde
Yürürüz bu dar çevrenin ortasından.
Soluk yüzleri düşlerimizde ağaran
Onlar ki kuytu sokaklar gibidir çok zaman
Bilmeyiz sırlarını o kadar geçeriz de.
Başkaları ne halde bilmeyiz hiçbirimiz.
Sayan kim komşusunun dilsiz gözyaşlarını?
Gören kim gecede pencereye dayalı,
Dalgın kendi aleminde sessiz ağladığını?
Biz hepimiz tarifsiz yalnızlıklar içindeyiz.
Dagmar Nick
