işte o an tepem attı. ''var ulan'' dedim. ''evde kahve de var çay da var ve vermiyorum. hem sen s.ktirip gitsene evimden! ben zaten dünyada kimden kaçtıysam geldi g.tüme yapıştı.'' dedim. boynunu büktü. ''abi ayıp ediyorsun ama'' dedi. gaza geldim, devam ettim. ''ulan sende azıcık ar, namus olsa istenmediğini anladığın yerde bir dakka durmassın'' dedim. gözlerinden sicim gibi yaşlar akmaya başladı. ''nereye gideyim abi gecenin bu saatinde?'' dedi. ''bir arkadaşım, bir sevgilim, eşim dostum mu var? hepsiyle aram bozuk hepsiyle kavgalıyım, söyle kimim var senden başka?'' dedi. artık ipler benim elimdeydi. parmağımı göğsüne vura vura saydırdım: ''onu bu b.kları yemeden önce düşünücektin. arkadaş ukalalık sende, yalancılık, arkadan konuşma, kurnazlık sende. aldatma desen bini bir para... hangi akıllı adam senin yanında durur söyle?'' ''abi yapma, böyle konuşma, ucu sana da dokunuyor'' dedi. aha böyle iki elimi havaya kaldırarak, ''dokunsun kardeşim dokunsun'' dedim. ''benim alnım ak, sırtım pek. git kime sorarsan sor beni. bir tek sevmeyen göremessin'' dedim. sustu. susmasını onaylamak olarak algıladım. ''iyi, ben gideyim rahatsız ettim.'' dedi. ''bu kadar laftan sonra durduğun kabahat'' demedim. zira bu sözüm bardağı taşırabilir, onun o yenilmiş, itilmiş, mahzun halini tersine çevirebilirdi. bu olaylar neticesinde temiz bir sopa yiyebilirdim.
gece vakti sokaklarda zağar gibi sürtmesin, gitsin bir otelde kalsın diye cebine üç beş kuruş koydum ve nihayet gitti. pencereden sokaktaki yürüyüşüne baktım. evet, hüzün verdi bu yürüyüş bana...
canım sıkılmıştı. uykum gelsin diye dergiden metüst'ün hediye ettiği şimdiye kadar okumadığım ama metüst' e ''abi valla süper kitap yazmışsın bravo!'' dediğim imza: bir dost kitabını açtım. içinden 'dertleşme' konulu yazısını sırf en kısa yazısı diye okumaya başladım. ''bir insan kendine karşı bile tamamen açık ve çıplak olamazken, başkasına karşı nasıl olur?'' gibisinden bir cümle okudum. ''ne bileyim ben'' dedim. hiçbir şey anlamadım.
Umut Sarıkaya